Metod na tak zwany decluttering (oczyszczanie przestrzeni i pozbywanie się rzeczy) można znaleźć w sieci setki. To nie jest żadna tajemna wiedza, każdy ma do niej dostęp. A ja dzisiaj napiszę Wam o dziesięciu z nich, które wydają mi się ciekawe i oczywiście czekam na Wasze refleksje – które strategie porządkowania szafy i pozbywania się ubrań rezonują z Wami :)

Zawsze podkreślam, że dalekie mi są rewolucje i pozbywanie się ubrań z szafy jak leci (oczywiście możemy to odnosić do wszelkich sfer życia, nie tylko do ubrań). Wolę do tematu podchodzić z ostrożnością i mniej spontanicznie. Dlatego najbardziej przemawia do mnie tych 10 metod.

1. Metoda KonMari

Bierzesz każdą rzecz do ręki i pytasz czy ta rzecz przynosi Ci radość. Jeśli nie, pozbywasz się jej.

2. Pudełko obok szafy

Umieszczasz koło szafy pudełko do którego wkładasz rzeczy, co do których nie jesteś do końca pewna czy chciałabyś się z nimi rozstać. Ustalasz datę w której przeglądasz zawartość pudełka i ostatecznie decydujesz o losie rzeczy z niego.

3. Jedna rzecz dziennie

Ustalasz liczbę dni np. 30. Przez najbliższe 30 dni, każdego dnia, pozbywasz się jednej rzeczy.

6. Zamiana

Gdy wprowadzasz do szafy nową rzecz, pozbywasz się jednej starej lub dwóch, w bardziej ekstremalnym wydaniu tej metody.

7. Wielkie sprzątanie

Opróżniasz szafę, porządnie ją myjesz i odkurzasz i dopiero wtedy wkładasz ubrania z powrotem. Ale robisz to pojedynczo, zastanawiając się czy dana rzecz zasługuje na to, by zabierać miejsce w Twojej „nowej” szafie.

8. Porządkowanie kategoriami

Jednego dnia zajmujesz się tylko jedną kategorią ubrań, akcesoriów itp.: bluzki, spodnie, buty, biżuteria, bielizna itd.

9. Zbieranie na coś ekstra

Sprzedajesz ubrania, których nie nosisz, a pieniądze ze sprzedaży przeznaczasz na jeden, ustalony wcześniej cel. Niekoniecznie musi to być coś związanego ze stylem, ale ja sama szłabym w tę stronę.

10. Okiem stylisty

Tę metodę wymyśliłam sama, ale nie jestem pewna czy ktoś już na to nie wpadł :))) Przejrzyj swoją szafę tak, jakbyś była osobą z zewnątrz, kimś kto ma Ci doradzić w kwestiach stylu. Co najbardziej nie pasuje? Co rzuca się w oczy w negatywny sposób? Co ciężko sparować z innymi elementami? Jako „osoba z zewnątrz” wytypuj bezwzględnie rzeczy do wypadnięcia z szafy, a potem jako klient zadecyduj, co jednak zostaje.

Czy macie swoje metody na porządki w szafie? Któreś z tych metod wydają się Wam pociągające?

Wpuszczać czy nie wpuszczać do naszego stylu elementy, które nam nie pasują, ale które lubimy? Oto jest pytanie. Oto jest zagadnienie, które interesuje mnie praktycznie od zawsze. Oto jest zagwozdka z którą każda z nas musi się zmierzyć samodzielnie. I wreszcie: oto jest problem, na który nie ma jednego dobrego rozwiązania. Okazuje się, że nawet w obrębie jednego umysłu i wielu takich elementów stylu, odpowiedzi mogą być diametralnie różne. Wniknijmy zatem w mój umysł i zobaczmy jak to się wszystko kształtuje i rozkłada – gdzie idę na kompromisy, gdzie ulegam swoim zachwytom, a gdzie odpuszczam w imię „nie pasuje mi to”.

Gdybym za każdym razem, gdy dostaję pytanie Czy można nosić kolory, które lubimy, a które nam nie pasują? wkładała monetę do wielkiego słoika, miałabym wielki słoik pełen monet :) Najłatwiej odnieść to zagadnienie właśnie do kolorów, ale często też mówimy o krojach, jakichś konkretnych kosmetykach, czasami o wzorach, fakturach, czasami nawet o ciężarze danej rzeczy, wszystkich tych cechach, niuansach ubraniowo-obuwniczo-biżuteryjno-kosmetycznych, o których wiemy, że coś jest nie tak, coś nas odrzuca, coś nie do końca gra, gdy patrzymy w lustro… Ale jednak ta dana cecha strasznie kusi, strasznie w teorii pasuje, strasznie współgra z charakterem, jest wymarzona…

Kiedyś zwykłam pisać, że gdybym lubiła jakiś kolor, kochała go wręcz, to żadna siła by mnie z tym kolorem nie mogła rozdzielić. Ale to nie jest takie proste. Prawda jest taka, że nie byłam nigdy w sytuacji, w której jakiś kolor śnił mi się po nocach i miałam tak wielkie na niego parcie, że musiałam sobie natychmiast coś w tym kolorze kupić. Po pierwsze lubię te kolory, które do mnie pasują. A po drugie, kolory nie wywołują u mnie aż tak skrajnych uczuć. W sensie chwytają mnie za serce, ale nie mam zupełnie potrzeby, by przenosić je bezpośrednio na swoje ciało. Mogę się delektować danym, ukochanym kolorem na jakiejś rzeczy w naturze, w domu, nawet na ekranie komputera. Co więcej porównałabym swój stosunek do kochania kolorów, do stosunku do kwiatów. Wiem, że często jak ktoś widzi piękny kwiat na łące czy w ogrodzie, to pierwszym impulsem jest „zerwać go i wziąć do domu”. Nie pamiętam siebie takiej. Nie chcę powiedzieć, że nigdy tak nie miałam, ale po prostu nie pamiętam. Zawsze wystarczało mi popatrzeć i chyba wlałby się we mnie jakiś smutek, gdybym miała ten kwiat zerwać. W tym sensie, dystans do kolorów mam naprawdę duży i gdy mi kolor nie pasuje, ale go lubię, nie wprowadzam go do szafy. Jest dużo pięknych brązowych, beżowych, oliwkowych ubrań, ale czuję, że one nijak by do mnie pasowały. Moje lubienie tych kolorów nie jest na tyle silne, by mogło mi zrekompensować widok bladego lica w odbiciu lustrzanym…

A z kolorami jest też jeszcze jedna kwestia do rozważenia. Czy nie uważacie, że zawsze można tu użyć słowa klucza? Mam na myśli magiczne ZAMIAST. Co takiego dałby mi beż, brąz, oliwka? Jaka jest podstawa tego uwielbienia? Dlaczego Mario te kolory zdecydowałaś się wymienić jako przykładowe? Pomyślmy: są neutralne, eleganckie i  pasują do większości innych kolorów, są również cały czas w trendzie, dzielnie się trzymają jako wiodące neutrale, uzupełniające jesienne szafy. Dotarcie do źródła swojego lubienia może być o tyle pomocne, że łatwiej będzie znaleźć zamienny kolor, który w moim przypadku będzie neutralny, elegancki i pasujący do większości innych kolorów. I dokładnie wszystkie te rzeczy, ale z pożytkiem dla mojej twarzy załatwiają mi szarości i to one mogą być moim ZAMIAST.

Nie mogę Ci powiedzieć, co masz zrobić kiedy kochasz pomarańczowy, ale nie chcesz go nosić, bo wyglądasz w nim słabo. Ale mogę spytać, dlaczego lubisz pomarańczowy, co on Ci daje i poszukać czegoś, co spełnia te kryteria, poszukać Twojego zamiast. Może kochasz jego ekspresywność, wtedy szukałabym zamiennika w fuksjach. Może kochasz jego świeżość, więc czemu nie spojrzeć na niektóre zielenie? Może podoba Ci się łączenie go z jakimś konkretnym kolorem, więc czemu nie poszukać innych, równie efektownych par kolorów…

Podzielmy zatem elementy stylu na dwie grupy. Przy każdej z nich napiszę swoje własne przykłady.

W pierwszej grupie znajdą się elementy które lubimy, ale w których nam niekorzystnie, a mimo to korzystamy z nich i wprowadzamy je do stylu. W drugiej grupie znajdą się elementy które lubimy, ale w których nam niekorzystnie i dlatego nie wprowadzamy ich do stylu.

To mogą być poważne rzeczy, ale to mogą być również malutkie szczególiki. Spójrzcie na moją wymieniankę.

• błyszczące usta, błyszczyki, balsamy, niematowe konsystencje [wyglądam lepiej w matowych ustach, jestem wtedy taka silniejsza wizerunkowo, ale ostatnio przekonuję się też do błysku]
• oversize [nie jest to optimum dla mojej figury, ale ja lubię za duże marynarki, ogromne męskie swetry i bluzy, luźne sukienki worki]
• ubrania o lejącej strukturze [jedwabna koszula lub bluzka wciągnięta do spodni nie wygląda na mnie tak fajnie jak koszula z grubszej bawełny i fajnie zaprasowana, ale czasem mam ochotę na taki bardziej spływający po ciele materiał]
• zabudowane loafersy [moje nogi wyglądają o wiele lepiej w takich butach, niż takich, ale ja już myślę o kolejnych zabudowanych loafersach, tym razem czarnych]

• jasne cienie do powiek [moje cienie do powiek zaczynają się od średniego brązu i może być tylko ciemniej, w białych, jasnoróżowych, beżowych etc. wyglądam trupio, nawet z mocną kreską]
• dużo biżuterii [bardzo podobają mi się cienkie łańcuszki, kolczyki, pierścionki – wszystko razem w jednej stylówce i choć wiele razy próbowałam tego na sobie, za każdym razem czułam się obco i zdejmowałam]
• wzory [lubię szczególnie liście, ale dałam sobie już z tym spokój, bo czułam, że coś odbierają urodzie, za każdym razem jak je zakładałam]
• brązy, oliwki [na kimś spoko, przy mojej twarzy wyolbrzymiają każdą kolorystyczną nierówność, przebarwienie, plamkę, otarcie]
• ekstrawaganckie skarpetki [w teorii podobają mi się skarpetki wyróżniające się na tle stroju, u siebie zawsze miałam poczucie, że to kompletnie do mnie nie pasuje]
• włosy uczesane do góry [nawet nie chodzi o to, że wyglądam niekorzystnie, czuję się w messy bunach i wysokich kitkach tandetnie, na innych kobietach mi się te fryzury zazwyczaj podobają]

Chyba jasno tu widać, że zawsze toczy się walka między lubię, a źle wyglądam i w zależności od tego, które z nich jest silniejsze, wprowadzam daną rzecz do stylu lub pauzuję. I to też nie jest lista na zasadzie: no ale noś kolorowe skarpetki, co ci szkodzi, masz jedno życie. No tak, ale to zupełnie nie o to chodzi. Czasem po prostu widzisz coś na kimś, a gdy masz to sama, to czujesz że coś jest nie tak. Że już w praktyce czegoś się nie czuje tak, jak w teorii :) Mowa tu o dobrym samopoczuciu, o chęciach, a nie zmuszaniu się do czegoś. Nie jesteśmy dziećmi – w dorosłym świecie LUBIĘ, nie jest tożsame z MUSZĘ TO MIEĆ. Oczywiście większość marek odzieżowych życzyłaby sobie takiego stanu rzeczy, ale my bądźmy ponad to i kontrolujmy impulsy.

Dodam tylko, że są pewne elementy, które „rosną w moich oczach”, a lista jest płynna. Jest taka jedna rzecz, która stoi między tymi dwiema grupami i której chyba dam szansę. Mam na myśli bieliźniane topy. Podobały mi się od jakiegoś czasu, ale nie widziałam ich na sobie. Teraz mam jednak pomysły na połączenie Maria i bieliźniany top :)

Każda z nas ma takie niuanse, wychwytuje je u siebie i choć one mogą być niezauważalne dla innych, to są one dla nas istotne. Co u Ciebie jest na tyle lubiane i jednocześnie niekorzystne, że decydujesz się to mieć, stosować, nosić? A co jest na tyle niekorzystne, choć lubiane, że z tego rezygnujesz?

Hej dziewczyny. Witajcie po długiej przerwie. Nie planowałam takiego przestoju, ale okazało się, że był mi on potrzebny pod względem psychicznym i że tak to ujmę – strategicznym. Potrzebuję zmian, oddechu, zwarcia sił, żeby tchnąć w bloga nową dobrą energię. Nie planowałam tego, zdarzyło się coś niezbyt miłego, co było impulsem do „transformacji”, z czego mam nadzieję za rok będę się już tylko śmiała.

Na blogu wdrażam już zmiany. Zastanawiałam się czy nie robić nowego otwarcia. Rzucić ubierajsieklasycznie i pisać od nowa, nawet jako anonim, ale po długim namyśle uznałam to za zbyt spontaniczne, bezsensowne, pretensjonalne, lekceważące, męczące i tchórzliwe. Kuszące, ale jednak niepoważne. Nie jestem nowa, nie muszę mieć nowego bloga, nie chcę porzucać ludzi. Choć już i tak czuję się, jakbym kogoś i coś porzuciła przez tak długą rozłąkę z pisaniem na komputerze.

Przez wakacje pisałam tylko na kartkach. Miałam dostęp do internetu, ale bardzo unikałam facebooka i instagrama, nie śledziłam też ulubionych blogów. Skupiłam się na zainteresowaniach i przyjemnościach, które mogłam realizować z córką.

Nie będę nic obiecywać, muszę robić. Pisać i nie rozmyślać. Przepraszam wszystkich, którzy wchodzili tu z nadzieją na nowe treści i nic nie widzieli, nawet słów wyjaśnienia. Im więcej dni się nie odzywałam, tym było mi łatwiej bez bloga (pozorne uczucie), ale niestety z każdym dniem coraz trudniej, by chociażby dać znać co się dzieje.

Głupio mi jest pisać enigmatycznie, nie chciałabym tak, więc po prostu wrócę i będę wprowadzać zmiany, jakie czuję, że są niezbędne. Wydaje mi się, że od razu wyczujecie moje intencje i to jak zmieni się blog i charakter postów, ale na pewno nie popełnię błędu nadawania blogowi nowej nazwy i doganianiu treściami tej nazwy. Działanie nad myślą. Nie mam innego wyboru, jeśli chcę jeszcze kiedykolwiek cokolwiek napisać.

Ograniczenie internetu przyniosło dobry efekt, bo teraz widzę doskonale, bez czego można „higienicznie” funkcjonować. Pamiętam taki film w którym dziewczyna robiła eksperyment i przestała się malować. Mówiła potem, że po pewnym czasie wszystkie twarze z makijażem wydawały jej się nierealne, jakby były maskami, chyba nawet użyła słowa klaun. Bardzo to do mnie przemawia. Nie sam fakt malowania czy niemalowania, tylko, że im większa przerwa na oddech, tym większego dystansu można nabrać i dostrzegać rzeczy z zupełnie innej perspektywy niż będąc tak bardzo blisko nich. Przychodzi mi na myśl paradoksalne porównanie. Można być jednocześnie właścicielem firmy i jej zewnętrznym konsultantem. Stanąć sobie z boku i obserwować swoją działalność.

Tak się właśnie czuję nie będąc na bieżąco z instagramem. Wracam na niego i widzę, czego już nie potrzebuję i z czym się nie utożsamiam. Myślę że można takie działanie wprowadzić do wszystkiego, co przybiera znamiona nałogu, ale rzecz jasna niezbędna jest silna wola, by po poście nie wrócić do starych nawyków.

Byłam przez wakacje powściągliwa nie tylko wobec internetu, ale również wobec zakupów. Nie kupiłam nic  do ubrania (dwóch nabytków z second handów nie licząc). Nie chwalę się tym, tylko stwierdzam fakt. Nie robiłam tego na skutek jakiegoś postanowienia, tylko po prostu nie czułam zupełnie takiej potrzeby – gdybym czegoś chciała, zrobiłabym zakupy.

Nosiłam trzy sukienki: w groszki, w stokrotki oraz tę którą widzicie na zdjęciu. Jest to stara sukienka z H&M, której już miałam się pozbyć, ale coś mnie tknęło i założyłam ją tyłem na przód – okazała się moim ulubionym wakacyjnym strojem. Kiedyś na instagramie pokazałam ją w wersji przodem na przód, o tutaj. Ten wycięty dekolt przy tej długości sukienki zaczął mi przeszkadzać, więc nosiłam ją coraz rzadziej. Aż tu właśnie przyszło olśnienie i chodzę z dekoltem na plecach :)

Pomimo braku zakupów, do szafy trafiły nowe rzeczy. Dostałam dwa miłe prezenty od polskich marek. Pierwszy prezent to kolczyki od Rett Fremm (noszę je praktycznie codziennie jakby były przyrośnięte do uszu). A drugi to dwie bazowe koszulki od The Basic T-shirt (biała i czarna). Testowałam je w wakacje, po praniu nic się z nimi nie stało, więc mogę je śmiało polecić. Chodziłam raczej w sukienkach, jak było chłodniej nosiłam te koszulki do spodni, więc nie było to bardzo częste użytkowanie, ale myślę że na jesień zacznę nosić je z rozpiętą marynarką czy kremowym kardiganem z lumpeksu. Mogę z ręką na sercu polecić, bo pytania o dobre t-shirty pojawiają się często. Bawełna jest dość gruba – pod białą koszulkę można założyć kolorowy biustonosz i nic nie prześwituje. Dziewczyny dobrze to wymyśliły. Jak wiadomo, proste pomysły są najlepsze.

Zaczęłam częściej chodzić do lumpeksów, ale zachowując przy tym ostrożność. Jestem bardzo wybredna i dzięki temu nie przychodzę do domu z siatami ubrań, co wydaje się zawsze bardzo kuszące zważywszy na ceny. Nie mam zbyt imponujących nabytków – przez wakacje znalazłam dla siebie tylko wiśniową jedwabną bluzkę, którą „pokochałam” i białe jeansy, które przez moje gapiostwo przegrały w pralce nierówną batalię z legionem różowych skarpetek i czerwoną koszulką. Nie zliczę, ile rzeczy już poległo w mojej pralce. Totalne roztargnienie w kwestii prania.

Planuję kilka zakupów jesiennych. Umieszczam rzeczy, które mi się podobają na Wishliście i zaznaczam na niebiesko to, co już mam. Chcę być bardziej wybredna, kupować mniej, ale jednocześnie lepiej i w pewnym sensie rozpływać się nad rzeczami – tak bardzo lubić wszystko, co trafia do szafy i każdą rzecz szanować. A może nawet traktować ją jako mini dzieło sztuki. Być kuratorem swojej własnej szafy :)

Nie kupowałam ubrań, ale uzupełniłam już wszystko, co tylko chciałam w swojej pielęgnacji twarzy. Tu poszłam na całość i mam już ustaloną całą rutynę poranną i wieczorną i teraz będę tylko je optymalizować – ustalać co powinnam robić częściej/rzadziej, co działa znacząco/minimalnie, co jest warte swojej ceny/można kupić taniej, co nowego mogłabym wprowadzić/co się zupełnie nie sprawdziło. Przez wakacje nie używałam podkładu (z małymi wyjątkami), więc poznałam swoją skórę jeszcze lepiej niż dotychczas.

Jeszcze raz, bardzo przepraszam wszystkich, którzy byli sfrustrowani wchodząc na bloga. Sama wiem, jakie to uczucie, kiedy na ulubionych stronach nie ma nowych treści. Zrobię wszystko, by nie dopuścić już do takiej sytuacji. Na blogu jest już z grubsza posprzątane. Brakuje wielu artykułów, ale część z nich wróci w zaktualizowanej formie. Zamierzam zwłaszcza dopieścić dział o analizie kolorystycznej, tak żeby wszystko dla każdego stało się jaśniejsze. Będą na sto procent duże zmiany w kategoriach i trochę w wyglądzie bloga – to się z czasem samo naturalnie wyklaruje.

Nie ukrywam, że najciężej było mi podjąć decyzję o tym gdzie pisać i jak w końcu zdecydowałam, że nie chcę kończyć z tą stroną, nie było możliwym wrócić tak, jakby się nic nie stało. Ale chyba najlepszym rozwiązaniem jest pokorny powrót do pisania i próba nie rozmyślania o tym, że pewne rzeczy się wydarzyły. Jeżeli macie coś pozytywnego, co wyniosłyście z ostatnich dwóch miesięcy, koniecznie podzielcie się tym w komentarzach. To mogą być jakieś ciekawe pomysły, dobre rady, osiągnięcia, inspiracje, super spędzony czas, a nawet coś ciekawego z tv :) Ja mam kilka takich rzeczy i będę o nich pisać w oddzielnych postach.

Entuzjastyczny odzew przy wpisach o dyskretnym stylu bardzo mnie zaskoczył. Zaraz Wam wyjaśnię dlaczego. Dużo osób pod tymi wpisami deklarowało, że tak mniej więcej wygląda ich styl i że taka powściągliwość w ubiorze jest jak powiew świeżego powietrza. A dzięki takiemu celowo „nijakiemu” ubiorowi osobowość błyszczy. Zgadzam się z tym całkowicie.

Dyskretny styl (część pierwsza)
Dyskretny styl (część druga)

Nie spodziewałam się tego, bo jakoś naiwnie myślałam, że osoby, które interesują się stylem zawsze dążą do wyrazistości. Że często, mimo iż same nie czują się sobą w mocno określonych stylowo strojach, z radością  czytają o takiej mocy stylu właśnie. Pomyłka z mojej strony! W tym wpisie chciałabym Wam przedstawić wyłącznie moją perspektywę patrzenia na dyskretny styl. Jest to celowo najbardziej nieobiektywny z tej serii wpisów.

Przy poprzednich wpisach były też wątpliwości natury: ten styl jest zarezerwowany tylko dla ładnych, ten styl jest nudny, ten styl jest drogi, ten styl przeczy jakiejkolwiek ekspresji. Ja tych wątpliwości akurat nie podzielam, ale biorę je pod uwagę jako nieodrealnione i będące jakąś refleksją. Jednakże pamiętajcie, że przekonywanie kogokolwiek do jakiegokolwiek stylu, trochę mija się z celem. Po co brnąć w coś, czego się nie czuje? Może lepiej znaleźć w dyskretnym stylu jakiś wycinek dla siebie? A może odrzucić go w całości?

W sobotę wybrałam się do galerii handlowej. Jakoś żaden inny dzień mi nie pasował. Poszłam tam, żeby przymierzyć i obejrzeć balerinki z Kazara, które Wam pokazywałam, a które były mi przez kilka osób odradzane. Powiem Wam, że są świetne – leżą jak skarpetka, są mięciutkie i o ładnym kształcie. Jest dość prawdopodobne, że się szybko odkształcą, ale chyba zaryzykuję. Wyciągnęłam z szafy moje balerinki z Deichmann z zeszłego roku i postanowiłam, że jeszcze wycisnę z nich ile się da. Te z Kazara kuszą mnie w kolorze białym, a do tego jeszcze ponosiłabym te stare czarne baletki.

Ale ja w zasadzie nie o tym. Byłam w tym centrum handlowym i przyjrzałam się temu, co ludzie mają na sobie. Tak się często mówi: polska ulica jest szara, ludzie ubierają się smutno, wszędzie tylko szary i czarny. Otóż mam zupełnie inne odczucia. Gdy udało mi się w końcu wyodrębnić w tłumie kogoś w stonowanych kolorach, to ten ktoś wyglądał na tle innych wyjątkowo. Starałam się spokojnie przyjrzeć ubraniom wszystkich ludzi nie zwracając uwagi na wiek, płeć, figurę i widziałam wszystkie kolory tęczy, pozestawiane ze sobą bez żadnej zachowawczości (nie twierdzę, że to coś złego), wielką zbieraninę „kolorowych” kolorów umieszczonych na formach ubrań, które z dyskrecją czy chociażby minimalizmem nie mają nic wspólnego.

To oczywiście jakiś wycinek – to konkretne centrum handlowe, w tym konkretnym krótkim czasie i w tym konkretnym wiosennym dniu, ale lustrowałam również ludzi nad morzem i w parku i jak na razie stwierdzenie o szarej polskiej ulicy wydaje mi się naciągane.

I tak naprawdę co z tego, że kolorem sezonu jest beż? Beżowe ubrania wiszą sobie w sklepach, ale to, że ktoś je kupi wcale nie oznacza, że nie zaaranżuje ich na własny sposób – z innymi kolorami, wtapiając je w swój oryginalny styl (i bardzo dobrze!). Trend na minimum jest pozorny, jest tylko zgrabnym podaniem ubrań w jasnych i neutralnych kolorach w lookbooku, żeby się mogły ładnie zaprezentować. Co ulica z tym trendem zrobi, to inna historia.

Nad morzem widziałam babcię z wnuczką. Babcia miała długie blond włosy, beżowy prosty sweterek z dekoltem w serek i beżowe spodnie z raczej grubego materiału, a na nogach sportowe granatowe buty z białą podeszwą. Wyglądała super i jakoś tak inaczej – spokojniej, dyskretniej właśnie. Ten beż akurat bardzo jej pasował, więc to również miało wpływ na mój odbiór, a może to i spokojne fale na morzu i żywe słońce jako tło sprawiło, że całość mnie tak zachwyciła.

Na instagramie pełno urlopowych zdjęć. Egzotyczne lokalizacje, liście palm, tropiki, intensywny błękit oceanu, hamak, opalone ciała, drinki z palemką. I choć przyznaję, że takie zdjęcia są piękne, to warto się również nauczyć doceniania tego zwyczajnego piękna, które jest tuż obok nas: zadbanego trawnika, rozkwitających teraz drzew, czystego nieba. Dla mnie codzienność jest dyskrecją, gdy takie właśnie urlopowe rajskie destynacje są ekstrawagancją. Dla własnej pogody ducha, warto doceniać również codzienność i normalność.

Inna sprawa, że porównując ekstrawaganckie miejsca na wakacje do ludzi, którzy modę traktują jako pole do wyżycia się, muszę stwierdzić, że patrzenie na kolorowe ptaki fascynuje mnie przez jakieś pierwsze dziesięć minut. Potem jestem już tym zmęczona. Po postach o Fridzie, nie wiem kiedy jeszcze zdecyduję się opisać kogoś tak wyrazistego… Długo jeszcze będę odpoczywać od tych kolorów :) Złapałam się również na tym, że gdy odkrywam jakąś blogerkę o niezwykle oryginalnym i żywym stylu, zaglądam do niej nałogowo kilka dni z rzędu, a potem po prostu zauroczenie mija. Jakby w myśl zasady, że im więcej kolorów, wzorów, dziwności, tym szybciej mi się to znudzi.

Tak naprawdę dążę do tego, że nie może być nudą coś, czego się nie widzi. Dla mnie osoba ubrana tylko w sposób dyskretny będzie wyjątkowa, inna, nienudna, w pewnym szalonym sensie ekstrawagancka. Dla mnie sztuką jest się ubrać tak, żeby nie rzucać się w oczy i wtedy właśnie „rzucać się w oczy”.

A jeszcze inną sprawą jest to jak wyglądają stroje gwiazd i celebrytów. Przeglądając zdjęcia z pierwszej lepszej imprezy, natykamy się na bardzo udziwnione stroje, niezrozumiałe zupełnie połączenia stylizacji z osobami, tak czasami wydumane, żeby nie powiedzieć nowobogackie i pozujące na wielką modę, że aż przechodzi dreszcz żenady.

Ja się bardzo staram być pozytywna i już w zasadzie nie wchodzę na takie zbiory zdjęć, ale czasami wydaje mi się, że lepszym rozwiązaniem dla większości kobiet byłyby elegancka koszula i spodnie niż te wszystkie fikuśne, kolorowe sukienki bez ładu i składu, doklejane rzęsy i tony tapety. Spójrzcie chociażby na stylizację Agnieszki Grochowskiej na premierze filmu Teen Spirit w Los Angeles. Naturalny makijaż, czarna marynarka, biżuteria od Orskiej – klasa. To jest tak normalne, a jednocześnie wyjątkowe, bo tego się nie widzi na co dzień.

Odkąd pamiętam, zachwycałam się filmami, przedstawiającymi jakąś wizję przyszłości z formującym się na nowo społeczeństwem np. po ataku zombie, po skażeniu radioaktywnym. Chodzi o filmy w klimacie Wyspy czy Equilibrium. Zauważyłam, że postaci w tych filmach były odzierane z wszelkiej indywidualności przede wszystkim za pomocą kostiumów. Może dla niektórych to koszmarne, ale mnie zawsze jakoś estetycznie pociągały te zunifikowane mundurki, jakby sterylne – takie same uniformy dla wszystkich. W filmie były ukazane jako narzędzie do tłumienia indywidualnych zapędów, zamanifestowanie, że jednostka się nie liczy i nie ma prawa odstawać od reszty, ale o ironio teraz, wyjmując je z kontekstu filmowego i przenosząc do rzeczywistości, czuję, że uzyskalibyśmy dokładnie odwrotny efekt.

Wierzę że tyle pstrokacizny ile mamy w świecie stylu nigdy nie będziemy w stanie zrównoważyć siłą spokoju. Z tego co ja obserwuję, spokój zanika, więc my sami jako jednostki musimy go dla siebie odnajdywać. Spokój jest w odwrocie. I mi ten bunt ciszą akurat wybitnie estetycznie odpowiada.

Chciałabym żebyście napisały o swoich odczuciach. Jak rozkładają się wg Was siły na linii spokojna moda kontra bardzo ekspresyjna? Jak procentowo widzicie swój styl – więcej w nim spokoju czy niepohamowanej ekspresji? Gdzie w kulturze (film, książka, sztuka itp.) szukałybyście inspiracji dla dyskretnego stylu?

Od kiedy tylko sięgam pamięcią, fascynowały mnie osoby, które za pomocą nierzucającego się w oczy ubioru potrafiły zrobić wrażenie. Potrafię zachwycić się i kobietą, która odważnie miesza ze sobą kolory i wygląda niczym rajski ptak, potrafię rozpływać się nad pięknem europejskiej aktorki w stylizacji niczym ze starego filmu, potrafię dostrzec siłę dramatyzmu w kobietach, które nie boją się silnego makijażu i ciężkiej biżuterii, i mogłabym wymieniać jeszcze wszystkie style świata, pochylić się nad oryginalnością każdego z nich i wydobywać z nich, co tylko uznam za najwspanialsze jako inspiracje, ale dzisiaj oddam hołd tylko jednemu ze stylów, temu który często przymyka niezauważony, bo dostrzec może go tylko wprawne oko i otwarte serce. Oto wpis o stylu, który zdefiniowałam, sklasyfikowałam i nazwałam na potrzeby tego wpisu jako styl dyskretny, ale na pewno moje jego wyobrażenie nie może być ostatecznym i dużo tu będzie zależeć od wyobraźni moich czytelników, w którą nigdy nie śmiałam wątpić.

Na dworze, przy kawiarnianym stoliku siedzi sobie kobieta i popija kawę. Ma włosy zaczesane w najzwyklejszy koczek, bawełnianą białą koszulkę wciągniętą w jasne jeansy, na nogach skórzane baletki, na nadgarstku zegarek na brązowym pasku. Promienna twarz, umalowana, ale nie na tyle by można wyodrębnić poszczególne warstwy kosmetyków. Na krześle obok najprostsza skórzana torebka jaką można sobie wyobrazić – duża, kwadratowa, na ramię. Żadnych widocznych metek, żadnego logo, żadnych charakterystycznych kolorów, zero wzorów, zero znaków szczególnych – byłby problem, żeby opisać tę kobietę, bo nic nadzwyczajnego nie rzuca się w oczy, nadzwyczajne jest tylko wrażenie…

To dość rzadki widok, dość rzadki styl, dość rzadka sytuacja. Ale nie dlatego, że nie ma takich kobiet. Problem raczej leży w nas. Szybciej dostrzegamy styl, który krzyczy, a żeby dostrzec coś tak cichego, normalnego, subtelnego, nienachalnego i dyskretnego trzeba refleksji. Na pierwszy rzut oka, ktoś o dyskretnym stylu „przegra” z wyrazistą i głośną osobą.

Inspiracji do dyskretnego stylu można szukać w okolicach minimalizmu, stylu skandynawskiego czy nawet stylu francuskiego, ale na pewno należałoby być wybrednym i odrzucać wszystko, co mocno charakterystyczne, wychodzące przed szereg. Czyli np. szary sweter, czarne spodnie i białe trampki (tak kojarzy mi się od razu styl skandynawski, nie bez powodu, bo na dworcu w Gdańsku widziałam trzy Szwedki ubrane dokładnie w ten sposób, nie żartuję!!!) wydaje mi się idealnym uniformem do stylu o którym piszę, ale już włączenie tutaj ostrego koloru w formie dodatku absolutnie mija się z konceptem. Zdecydowanie trafniejszą inspiracją dla osoby, która chciałaby ubierać się dyskretnie będzie Elin Kling niż Pernille Teisbaek.

To nie jest łatwy styl, a już na pewno nie nastawiony na komplementy. Nikt nie zapyta skąd masz torebkę czy bluzkę, bo zostaną od razu pominięte, uznane za zbyt podstawowe, żeby w ogóle o nich rozmawiać. A jeśli już zapyta, to wiedz, że trafiłaś na bratnią stylową duszę, kogoś kto rozumie :)

Dyskretny styl nie polega na tym, że w tej „nijakości” nie ma ekspresji – ona jest przeniesiona gdzie indziej. To nie ubranie, a właśnie wszystko poza nim, ma mówić. To idealny styl do pokazania urody, do wyostrzenia naszego sposobu bycia, do przekazu: moda nie ma znaczenia, ale nie zdaję się na przypadkowość.

I tu pojawia się paradoks. Taka osoba, która w żaden sposób nie wyróżnia się strojem, nie może również zbytnio odstawać od normy, a więc nie może popaść w skrajność bycia niemodnym (pierwsza skrajność, której unikamy to bycie modnym). A więc nie można biegać za trendami, ale jednocześnie nie można wyglądać niewspółcześnie. Ten styl wyklucza więc normcore, jakiekolwiek style świadczące o inspiracjach konkretnymi dekadami, odrzucając również to, co kilka sezonów temu wydawało się normalnym, a teraz jest już śmiesznym. Choć nie lubię używać słowa „klasyka” w standardowym znaczeniu, to idealne wydaje mi się powiedzenie, że dyskretnym stylem będzie klasyka klasyki odarta z jakiejkolwiek ekstrawagancji i uproszczona do kwadratu.

Jeśli dla Ciebie słowa nuda, spokój i prostota w kontekście stylu nie są negatywne, być może dobrze czułabyś się w takim klimacie. Zerknijmy bardziej szczegółowo na cechy stylu:

1. ubrania i dodatki proste, gładkie, neutralne, bez wzorów
2. naturalny makijaż i fryzura, wykonane starannie, ale nie zwracające na siebie uwagi
3. bardzo dobra jakość noszonych rzeczy
4. szlachetne materiały, ładnie się starzejące
5. forma rzeczy bardzo podstawowa
6. niewyzywający ubiór
7. zawsze wybierana najprostsza opcja
8. brak strojności (wzorów, zbędnych detali przy torebkach, ozdobników przy butach itd.)
9. minimalistyczna biżuteria lub jej brak
10. funkcjonalność rzeczy z pierwszeństwem przed ich wyglądem

Dlaczego właściwie piszę o tym stylu? Nie ukrywam, że upatruję w nim dużej inspiracji dla siebie. Bardzo intensywnie pracuję nad swoją szafą i zaczęła przeszkadzać mi jej strojność. Chciałabym, by szafa była jeszcze bardziej bazowa i w tym pomagać mają mi rozważania o dyskretnym stylu, o wyniesieniu na piedestał jakości i prostoty, a dopiero później mają przychodzić myśli o „dekorowaniu” z którego nie zrezygnuję. Czuję, że każda z nas może sobie z tego stylu coś wziąć, od niego zacząć i dołożyć od siebie dokładnie tyle strojności, ile jej potrzeba. Mi potrzeba tej strojności sporo: lubię mieć mocne usta, mocną biżuterię i czasami jakiś „niedyskretny” szczegół, ale podstawa może być jak najbardziej dyskretna – normalna do bólu, podstawowa, minimalistyczna nawet. Na tym etapie, chciałabym zrezygnować całkowicie ze wzorów, wprowadzić więcej bieli, ale zarazem oczyścić szafę ze zbędnych rzeczy.

Czy widzicie dla siebie coś pociągającego w dyskretnym stylu? Czy są jakieś skojarzenia, które macie z tym stylem – może jakieś marki modowe, konkretne osoby, coś w waszym otoczeniu?

Co teraz dzieje się z moim stylem? Jest dobrze, mam bardzo poukładane w głowie, pisałam o tym w poście: Wyostrzenie stylu – lista klasyków Marii. Oczywiście, co chwilę wpadam na jakąś inspirację, chcę mi się czegoś nowego, ale rdzeń pozostaje niezmienny. Pora na to, żeby w końcu zawartość szafy odpowiadała temu, jaki porządek zagościł w głowie.

Do szafy mają wchodzić już teraz tylko i wyłącznie rzeczy, które szczerze uznaję za piękne, które mam ochotę nosić często, które są dobrej jakości. Wolę mieć mniej, ale dobrze, niż dużo, ale przeciętnie. Żadnych półśrodków. Żadnych przypadkowych wyprzedażowych łupów, żadnego „nawet, nawet”, żadnego „mam wątpliwość”, żadnego „a może przerobię”, żadnego „żal nie skorzystać”…

Ale, ale: tak naprawdę chciałabym, żeby to tyczyło się nie tylko tego, co wejdzie do mojej szafy, ale również tego, co ma w niej zostać. Więc czas najwyższy na wielkie sprzątanie.

Powiedziałabym, że teraz mam dość zagraconą szafę z której wyciągam w kółko te same rzeczy i noszę je na okrągło. Tych rzeczy jest sporo, ale one się „mielą”, podczas gdy reszta ubrań leży bezużytecznie. Jako, że jestem przeciwna rewolucjom i wywalaniu wszystkiego naraz, postanowiłam przejąć kontrolę nad szafą i pozbyć się ciuchów, stosując bardzo banalną, bardzo prostą i bardzo „pierwotną” metodę. Bez żadnego liczenia ubrań, bez dzielenia ich na grupy, bez odwracania wieszaków, bez przeglądania szafy przez pół dnia… I tym się dzisiaj z Wami chciałabym podzielić. Będzie prosto, ale takie rozwiązania naprawdę są niezawodne. Nie robię z tego metody, po prostu opiszę Wam moje podejście.

Otóż pod koniec dnia zmuszam się  do tego, by założone tego właśnie dnia rzeczy oceniać. To znaczy zadaję sobie pytanie czy one są ok: zostawić je w szafie czy się ich pozbyć. Oczywistym jest, że te, które zostają, trafiają z powrotem do szafy, a te których się pozbywam, nie mają prawa się tam znowu znaleźć. I nie ma tu żadnego znaczenia czy włożę je do jakiegoś wora, kartonu, wyrzucę, sprzedam – to nie jest istotne, to jest już jakiś tam inny proces myślowy, rzecz niezwiązana kompletnie z tematem. Istotne jest, że mają być poza szafą.

Kluczem do skuteczności tej metody jest jednak pewne działanie, które prowadzi do dyskomfortu. Najważniejsze bowiem to przerobić w ten sposób całą szafę, czyli zmusić się do założenia każdego z ubrań przed ewaluacją. Trzeba było (w sumie ten proces ciągle trwa) niestety wyciągać te wszystkie koszule, które leżały poskładane na kupce, prasować je i zakładać, żeby wieczorem już wiedzieć:

• że czułam się w nich świetnie -> zostają
• że czułam się fatalnie -> wylatują
• że czułam się dobrze, ale zrobiłam zdjęcie i wyglądałam fatalnie -> wylatują
• że są ładnie dopasowane do sylwetki, ale nie pasują do stylu i wyglądam jak nie ja -> wylatują
• itp. itd.

Z tego dyskomfortu noszenia na co dzień tych „nienajłatwiejszych” ubrań wynika coś bardzo dobrego. U mnie te mniej noszone dotychczas ubrania okazywały się być troszkę bardziej eleganckimi niż te noszone bez zastanowienia. Czyli w ogólnej perspektywie nosiłam się trochę bardziej elegancko niż zawsze. Sporo już odrzuciłam, ale na wiele z tych trudniejszych ubrań spojrzałam w nowy sposób. Te, które zostawiam będą miały więcej miejsca w szafie, będą już przygotowane, wyprasowane i na wyciągnięcie ręki.

Pokażę Wam teraz dwa ubrania, które ostatnio odrzuciłam. Po pierwsze moja zielona sukienka z Zary, która kiedyś wydawała mi się bardzo w moim stylu. Jest śliczna, wygodna, przechodziłam w niej cały dzień, ale za każdym razem jak mijałam jakieś lustro, to widziałam że coś mi nie gra, że to już nie jest to.

Ja nie chcę już wyglądać w taki „skromny” sposób. Zdaje mi się, że jestem w tej sukience zbyt zabudowana i jakaś taka smutna. Najbardziej podobają mi się w niej te rękawy zawiązywane na kokardę i może kiedyś powtórzę jeszcze ten motyw na jakimś innym elemencie garderoby, ale póki co, góra sukienki jest zbyt zasłonięta i zaczęło mi to przeszkadzać.

Aczkolwiek muszę przyznać, że ona zwraca na siebie uwagę i jest to miłe odczucie. Większość ludzi na co dzień chodzi w spodniach, a mnie odpowiada taki poziom starania się na co dzień.

Druga rzecz to szara bluzka z Answear. Kompletnie nie wiem co mną kierowało przy zakupie, wydawał mi się to dobry wybór, ale uważam, że wyglądam w tej bluzce po prostu OKROPNIE. Kolor jest nieświeży, krój pokazuje jakieś tam moje fałdki, mina na tym zdjęciu chyba wyraża więcej niż tysiąc słów. Bluzka robi kategoryczny OUT :)

Gdyby ona była czarna to prawdopodobnie byłoby inaczej. Materiał jest przyjemny, dekolt wygląda korzystnie i to taki „no brainer” do jeansów. Ale ta melanżowa szarość zupełnie niepotrzebnie dzieli mi sylwetkę i efekt jest mizerny. A dzieli ją w taki niezdecydowany sposób, co jest o wiele gorsze od kontrastowej góry i dołu. No nie mogę przeboleć, że to w ogóle było u mnie w szafie :)

Staram się być wobec siebie uczciwa, więc nie sabotuję całej akcji i nie odkładam ubrań na później. Po prostu zaglądam do szafy i wiem, że dane ubranie jeszcze nie przeszło próby, zatem bez zwlekania zakładam je. Ale przecież dobrze wiem, że to może o czymś świadczyć, jeśli nie mam najmniejszej ochoty mierzyć się z jakimś elementem. Od razu wylatuje z szafy…

Są wyjątki, czyli takie mega eleganckie ubrania „na okazje”, których nie zakładam na co dzień. Ale w tej materii też potrafię być na tyle uczciwa wobec siebie, że mogę przymierzyć je „zaocznie” i odpowiedzieć sobie na pytanie: Czy rzeczywiście będę je nosić? Tę sferę zostawiam na później, bo tych eleganckich ubrań jest i tak stosunkowo mało.

Nie chciałabym już popełniać żadnych zakupowych pomyłek. Chcę nosić wszystko, co mam w szafie i mieć rzeczy na wyciągnięcie ręki. Oczywiście takie wprawienie w ruch wszystkich elementów i weryfikację ich pod kątem prawdopodobieństwa używania można odnieść do perfum, kosmetyków, biżuterii, butów itd. Tym też się zajmę. Taki mam plan: malutkimi kroczkami – każda rzecz z szafy założona i oceniona.

Czy Wasze szafy są w miarę dobrze zorganizowane? Czy narzekacie na nadmiar rzeczy? Czy otwierając szafę jesteście zadowolone?

Metoda, którą dzisiaj opiszę jest na pewno znana dużej ilości osób, jednak czuję, że ona również zasługuje na wzmiankę na blogu. Chodzi o postanowienie w danym momencie, że od teraz to w co się ubieram trafia do mojej garderoby. Ale po kolei.

Każda z nas dysponuje jakąś ilością ciuchów. I pewnie większość nie jest do końca z tych ubrań zadowolona. Więc jedynym rozwiązaniem, które prowadzi do spójności będzie wyłuskanie z tego, co masz, rdzenia garderoby, pozbycie się niewłaściwych ubrań i nabycie właściwych. Najlepszy dzień, żeby zacząć jest dzisiaj. Dzisiaj postanawiasz, że tworzysz swoją szafę. Ale nie lecisz od razu po ciuchy do sklepu, tylko zaczynasz od tego, co już masz w domu.

Nie przeglądasz od razu całej szafy, bo takie działanie będzie jednorazowym wyskokiem i nie przyniesie trwałej zmiany, o którą nam chodzi. Skupiasz się raczej na procesie – nie na ubraniach jakie masz ogółem, tylko raczej na każdym ubraniu z osobna i z tego komponujesz codzienne zestawy. Oto jak to zrobić.

Najpierw tworzysz na papierze, w pliku tekstowym albo w głowie (papier lub plik są jednak niezawodne) schemat szafy. Dzielisz ten schemat na sekcje w które będziesz wpisywać ubrania:
– góry (bluzki, koszule, swetry, bluzy, sukienki itp.)
– doły (spodnie, spódnice, szorty, legginsy itp.)
– okrycia wierzchnie (płaszcze, kurtki, żakiety itp.)
– akcesoria (torebki, biżuteria)
– buty

Dzień w którym zaczynasz to pierwsza okazja, by zapisać coś na kartce. Pomyśl w ten sposób – nie masz nic, twoja garderoba jest pusta jak ta biała kartka podzielona na sekcje, co oznacza, że możesz do niej włożyć, co tylko zechcesz. Nie musisz iść do sklepu, sklep masz w domu – jest nim wszystko to, co realnie znajduje się w twojej szafie. „Kup” strój na dzisiaj. Wyciągnij takie elementy, które będziesz nosiła tego dnia. Tylko i wyłącznie tego dnia. Nie myśl o jutrze, skup się jedynie na dzisiaj. Załóż to, co wyciągnęłaś z szafy. Spójrz w lustro. Czy jesteś zadowolona? Czy ładnie wyglądasz? Po skończonym dniu, spytaj siebie: czy było mi wygodnie? Czy musiałam się przebierać? Czy te rzeczy zasługują na to, by znaleźć się w mojej nowej garderobie? Jeśli odpowiedzi były twierdzące możesz zapisać poszczególne elementy na kartce w odpowiednich sekcjach. Jeśli coś nie spełniło Twoich oczekiwań np. obcierało cię, w pewnym momencie dnia miałaś ochotę to zmienić, przez chociażby chwilę wstydziłaś się, że masz to na sobie, nie miej skrupułów i się tego pozbądź. Nie wkładaj tego z powrotem do szafy, tylko wyeliminuj to z twojego życia. Tutaj post o tym, co robić z takimi rzeczami, warto też poczytać komentarze.

Każdego dnia powtarzaj takie działanie. Korzystaj z rzeczy, które już zapisałaś na kartce, a także dokładaj z realnej szafy kolejne rzeczy i eliminuj je ze swojego życia lub dopisuj do schematu. Zauważ, że dojdziesz do takiego momentu, w którym będzie ci czegoś brakowało. Na przykład przyjdzie lato i okaże się, że nie masz sandałów czy klapków. Gdy czegoś brakuje, powinnaś to kupić i dopisać to na kartkę ze swoją garderobą. Ale ogólnie postaraj się, by stare rzeczy miały pierwszeństwo. To znaczy, że jeżeli masz płaszcz, który zasługuje, by znaleźć się na kartce, postaraj się nie ulegać reklamom i nie kupować nowego płaszcza, a zamiast tego nabyć coś, czego w Twojej szafie brakuje np. sandały.

Określ czas. Myślę, że rok byłby najrozsądniejszym okresem do przeprowadzenia tego procesu. Napisz na kartce konkretną datę (dzień, miesiąc, rok) oznaczającą do kiedy będziesz zapisywała to, co ubierasz. Gdy nadejdzie ten dzień, czeka cię najtrudniejszy, ale też i najważniejszy krok. Musisz wyciągnąć wszystkie ubrania z szafy i włożyć do niej z powrotem to, co masz zapisane na kartce. Postaraj się, zrób to wręcz z namaszczeniem: ułóż ubrania w taki sposób, jakbyś tworzyła szafę do katalogu. Każde z tych ubrań było i będzie noszone, każde ma dla ciebie znaczenie, każde z nich jest częścią twojego stylu. To twoja nowa garderoba w której nie ma miejsca na zbędne rzeczy. Dlatego musisz teraz szczególnie zwrócić uwagę na tę kupkę ubrań, butów i torebek, która nie została włożona do szafy.

Lekkomyślnością byłoby pozbyć się do razu tej sterty, bo możliwe, że są w niej rzeczy, które były pochowane głęboko w szafie lub takie, które być może zakładałabyś, gdybyś o nich nie zapomniała. Trzeba wszystko przejrzeć i rozdzielić ubrania na dwie grupy. Grupa pierwsza to takie ubrania, których na pewno nie założysz, które kojarzysz i które specjalnie omijałaś przez ten rok. Tej grupy musisz się pozbyć tego samego dnia. Nie bądź litościwa – te ubrania już dla Ciebie nie istnieją. Druga grupa to takie ubrania, którym dasz ostatnią szansę, czyli szkoda ci się z nimi rozstawać. Absolutnie zabronione jest włożenie tej grupy z powrotem do szafy. MUSISZ ją odseparować, ale koniecznie położyć na widoku tak, aby się nią zająć i tego nie odwlekać. Każdego dnia powinnaś się zająć przynajmniej jedną rzeczą z tej grupy. Wziąć tę rzecz, zestawić ją z elementami twojej garderoby i ponosić ją przynajmniej przez jeden dzień. Jeżeli będziesz zadowolona, rzecz trafia do szafy. Jeżeli nie będziesz zadowolona, rzecz nie trafia z powrotem do reklamówki, tylko eliminujesz ją ze swojego życia. Musisz tak zrobić z każdym ubraniem z drugiej grupy i w rezultacie tę grupę usunąć.

Kiedy wyklaruje się twoja nowa garderoba i będziesz chciała dodać do niej nowe elementy, sugeruję postępowanie zgodnie z tą metodą. Ja właśnie w taki sposób zaczęłam po urodzeniu Zosi myśleć o swojej szafie i staram się korzystać z takiego systemu jak ten dzisiaj opisany, a jeżeli coś kupuję to staram się to dopasowywać do perełek.

Jak wam się podoba? Czy są takie rzeczy w waszych szafach, o których nie pamiętacie? Czy są ciuchy, które nosicie na okrągło?