Kilka rzeczy, które obrazują upragniony nastrój w mojej szafie i głowie. Skupienie na neutralnych kolorach, ominięcie tych najbardziej widocznych trendów, rzeczy, które wpasowują się naturalnie do reszty, a nie stanowią same w sobie „gwiazd” w garderobie.

Linki afiliacyjne do rzeczy
Pasek Wojas
Koszulka Marsala
Torebka Cholewiński
Broszka MM Sroka Design
Sukienka Massimo Dutti
Koszyk NAP
Loafersy Kulig
Kapelusz Big Star
Baletki Balagan

1. Skórzany pasek z metalową szlufką

Lubię, kiedy coś tak prostego może być akcentem. Daje strukturę w zwiewnych stylizacjach, porządkuje sylwetkę, ale zostawia miejsce na oddech. Nie jestem taka znowu paskowa, ale pomyślałam, że może potraktuję pasek jak biżuterię. Kupiłam czarny w second handzie i brązowy na wyprzedaży, więc ten element mam już zapewniony w szafie.

2. Dzianinowa, szara koszulka z rękawem do łokcia, a właściwie sweterek

Miękka, ale nie rozlazła. Taki element codzienności, który nie krzyczy, ale dobrze się nosi. Znalazłam w second handzie czarną ażurkową i chciałabym jeszcze mieć szarą. Widzę to po prostu do szarych spodni i do paska. Tyle.

3. Czarna skórzana torba na ramię

Nie robi szumu, ale robi robotę. Może iść wszędzie, ze wszystkim. Non stop noszę moją brązową, fajnie byłoby mieć alternatywę w czerni. Zaryzykowałam i kupiłam coś przez vinted. Jest zniszczona, będę ją próbowała odratować. Chcę się trochę pobawić w renowację :)

4. Biżuteria inspirowana muszlą, morzem, kroplami

Znów zaryzykowałam i coś takiego znalazłam na vinted. Czekam na przesyłkę. Zawsze jestem gotowa na srebrną dużą biżuterię. Na pchlim targu córka znalazła mi ostatnio piękną broszkę w kształcie jabłka.

5. Brązowa sukienka

Dawno nie kupiłam sukienki, jeśli miałabym się zdecydować, szukałabym czegoś w czekoladowym kolorze. 

6. Pleciona torba

Miałam kiedyś koszyk i szybko minęła mi fascynacja. Na plecionki, tak modne teraz, znów zdecydowałam się z drugiej ręki. Czekam na przesyłkę. Będę nosić do eleganckich rzeczy – marynarek, koszul i spodni z kantem. Prędzej też do sportowych, nie lubię natomiast połączeń letnich sukienek i takich toreb, no ale nie mówię kategorycznie nie…

7. Czarne lakierki typu loafers

Mój sposób na „ładne buty bez obcasów”. Są grzeczne, ale nie nudne. Lubię ich błysk i ciężar — balansują zwiewność sukienek. Kupiłam ostatnio takie w second handzie i jestem zachwycona. To moje ukochane buty teraz. Nawiązują do klimatu lat 90tych.

8. Kapelusz typu bucket

W sobotę przed Wielkanocą miałam na sobie taki kapelusz, będę to pamiętać forever, bo to był mój pierwszy raz w tym nakryciu głowy, a ja szłam podlać kwiatki urlopowiczom. Zosia mi pożyczyła, czułam się super. Jak na osobę nie noszącą czapek jest to prawie jak wyznanie miłości. Muszę sobie taki znaleźć.

9. Srebrne baleriny

Takie buty mogą dodać charakteru nawet najprostszemu zestawowi. Będę szukać jakiejś budżetowej opcji. Nie musi być ze skóry. W grę wchodzi coś, czego nie będę na sto procent szanować. Takie typowe baletki do zajechania w dwa sezony.

Każda z tych rzeczy mówi coś o rytmie, który lubię ostatnio: miękkim, funkcjonalnym, ale z detalem, który coś znaczy. Nie szukam teraz zakupów dla efektu. Szukam znaczenia i spokoju — a to mam wrażenie najłatwiej znaleźć w ubraniach, które już komuś służyły. Dlatego tak często zwracam się w stronę vintage, second-hand, pchlich targów, ale też rękodzieła. Jest to też fajne wyzwanie, by znaleźć coś wpisującego się w obecne trendy, a co nie jest podane na tacy w sieciówce :)

Stylówki z kilku ostatnich dni. Oczywiście w większości oparte na ukochanej czerni. Bardzo często noszę dwie bluzki kopertowe widoczne na zdjęciach, co dziwi mnie samą :) Na moim instagramie znajdziecie filmik z tymi stylówkami.

Na najwyższą temperaturę mam rozwiązanie w postaci cienkiej sukienki, ale to już wiecie z ostatniego wpisu pokazującego moje zestawy. Zestaw w czerni, z biżuterii tylko srebrny pierścionek i bransoletka. Tę sukienkę można znaleźć tutaj i to w różnych kolorach.

Kopertowa bluzka którą niedawno umieściłam w kolażu i kupiłam (link do bluzki). Okazała się niespodziewanym klasykiem. Czuję się w niej fantastycznie, choć praktycznie nie pamiętam kiedy ostatnio odsłaniałam ten skrawek ciała pod bluzką… Ten kolor bluzki zmotywował mnie również do zmiany torebki na jaśniejszą, ale oczywiście to ten sam model Przywara-Strzałka, tylko w innym kolorze.

Miałam wyjść z domu tylko w tych spodniach i koszulce na ramiączkach, ale się trochę ochłodziło i koszula okazała się znakomita jako dodatkowa warstwa. I wow, bardzo mi się spodobał ten sposób na koszulę. Będę robić więcej takich zestawów. Dalej szukam koszul tego typu – z bardzo dużymi mankietami, uwielbiam taką długość rękawów.

No i wreszcie moja starsza kopertowa bluzka. Noszę ją również z czarnymi szerokimi spodniami, ale dla urozmaicenia pokazuję się Wam w jeansach. Doszłam do wniosku, że spięte włosy i taka bluzka są dla mnie bardzo korzystnym rozwiązaniem i instynktownie już sięgam po klamrę, gdy wyciągam te bluzki :)

Z jakiej Waszej stylówki z ostatnich dni, jesteście najbardziej zadowolone. Bo ja cały czas nie mogę się pozbyć entuzjazmu dotyczącego kopertowych bluzek :)

Bezproblemowe ubranie na upały – sukienka i do tego ciężkie sandały i skórzana torebka. Tak to rozwiązuję, kiedy nie chce mi się myśleć o stylówkach. Cztery najczęściej noszone przeze mnie sukienki, znajdziecie poniżej.

Mój ostatni zakup. Byłam w sklepie stacjonarnym Grey Wolf i przymierzałam różne sukienki. Ta jako jedyna podobała mi się na mnie, nie na wieszaku i uważam ją za świetny zakup, bo noszę ją często. Moim głównym zarzutem do tego sklepu są dziwne dekolty – są zbyt rozlazłe przy szyi i przez nie zdyskwalifikowałam sukienki, które były, poza dekoltami, naprawdę ładne! Chciałabym mieć taką sukienkę również w czerni, ale przyznam, że nie będąc czarną jest też jakąś miłą odmianą w mojej szafie. Szczerze mówiąc, zdarza mi się częściej zakładać do niej białe sportowe buty niż sandały. No i ma kieszenie!

Tu sukienka, którą znalazłam w trakcie przeprowadzki w zeszłym roku :) Przeleżała sobie w szafie parę lat. Taka zwyczajna mała czarna na ramiączkach, która zaraz pod biustem się rozszerza. Normalnie nie noszę rzeczy na cieniutkich ramiączkach, ale tutaj mi to nie przeszkadza, wręcz ramiączka biustonosza zgrywają się ładnie z tymi od sukienki. Nie widać tego, bo noszę ją zawsze w ten sposób, z rozpuszczonymi włosami. A sukienka jest z lumpeksu, choć wygląda jak nowa.

Tutaj wiskozowa sukienka w groszki, kupiona w sklepie Greenpoint (to ona). Wygląda super do szpilek, a na co dzień noszę ją z Conversami lub sandałami. Z bardzo przyjemnego materiału, na upały też świetna. Paradoksalnie uwielbiam mieć zakryte ramiona i dekolt w upały, czuję się wtedy świeżej. Niestety widzę, że ona się dobrze nie fotografuje, ale zapewniam Was, że czuję się w niej jak milion dolarów :) I też bardzo Wam polecam, żeby kierować się przy wyborze ubrań samopoczuciem bardziej niż „obiektywnymi” prawdami.

Moja ulubienica. Trzy poprzednie zebrane razem nie byłyby w stanie zdetronizować tej jednej. Kupiona w zeszłym roku, marka Mango. Nadaje się na każdą okazję, zgrywa z każdą biżuterią i obuwiem. Zawsze latem związuję do niej włosy. Lubię pod nią zakładać golfy – czarny lub złoty. Gdy ją kupowałam, jeszcze nie wiedziałam, że będzie dla mnie taka ważna. Chciałabym, by większość ubrań mnie tak pozytywnie zaskakiwała.

Na moim instagramie zrobiłam filmik z tymi sukienkami.

Jakie ubranie u Was na upały?

Widzę po wiadomościach, że przekonałam przynajmniej kilka osób do noszenia cekinów! Nie było to moją intencją, ale jest mi z tego powodu miło. Dzisiaj chciałabym wytłumaczyć bardziej szczegółowo, o co mi tak właściwie chodzi z tymi cekinami, czego one są symbolem i co tak naprawdę moi czytelnicy mogą z tego wynieść :)

Miałam bardzo prostą szafę: neutralne kolory, proste formy, łatwe do tworzenia zestawy składające się z bardzo uniwersalnych ubrań. Wielu osobom taki stan rzeczy by pasował i można by się było na tym etapie zatrzymać, a potem po prostu kontynuować, nie zmieniać. Cieszyć się tym, co jest i tylko dokupować od czasu do czasu kolejne bazowe ubrania i dodatki świetnej jakości. Ja natomiast nie potrafiłam w tym wytrwać dłużej niż rok. W pewnym sensie kolor niebieski był takim moim wentylem na odświeżenie, jedynym dodatkiem strojności jakiego sobie nie żałowałam. Ale to było wciąż mało.

Postanowiłam kierować się nastrojem i uczuciami przy robieniu swoich stylówek. Chciało mi się zabawy i radości. Przełamania tej jednolitości wynikającej z prostoty. Przy czym jednolitość, nie ma budzić tutaj negatywnych skojarzeń. Jednolitość stała się podstawą do startu z zabawą.

To, co mi się obecnie najbardziej podoba może zilustrować kolaż obok. To jak widzicie chłodne kolory, światło przełamujące ciemność, tajemniczość, blask, coś śliskiego, wilgotnego, mgła, woda, srebro. Co w ubraniu może oddać taki klimat? Cekiny oczywiście. Poszłam więc w tę stronę.

Nie jestem gotowa na cekiny przy twarzy, ale miałam już cekinową spódnicę, którą zdarzyło mi się zakładać naprawdę wiele razy i uznałam, że czas najwyższy na spodnie. Te granatowe są z drugiej ręki, srebrne i zielone z Tally Weijl. Uniform jest banalnie prosty: góra w kolorze spodni plus płaszcz w kolorze spodni. Powiem Wam szczerze: te stylówki są proste jak pstryknięcie palcami, ale przynoszą mi taką niesamowitą radość, tak świetnie wchodzi mi się z nimi w dzień, że chyba jeszcze żadne ubranie do tej pory, nie dało mi takiego efektu.

Te trzy uniformy, to nie koniec możliwości. Dzięki prostej szafie do każdej pary tych spodni mogę dodać gładki golf, kolejny sweter szarego czy granatowego koloru, który mam w szafie, białą lub błękitną koszulę albo biały t-shirt i marynarkę.

Tylko posiadanie takiej do bólu praktycznej i bazowej garderoby umożliwiło mi noszenie cekinów na co dzień i sprowadzenie ich wręcz do roli bazy – o ironio! Gdybym celowała zawsze w strojne i „fantastyczne” ubrania miałabym mętlik w szafie i ograniczoną możliwość komponowania zestawów. Więc metoda na rzeczy w szafie przynoszące radość nasuwa się sama: ZAWSZE STAWIAJ NA PROSTĄ BAZĘ, A POTEM ZASZALEJ Z CZYMŚ STROJNYM.

I żeby była jasność. Na co dzień ubieram się czasem zwyczajnie, czasem nadzwyczajnie i nie sądzę, by istniała taka osoba, która byłaby w stanie być codziennie na sto procent przebojową i śmiałą w swoim ubiorze. Ale kiedy ma się coś takiego radosnego w szafie, to przynajmniej raz na tydzień, ręka sama sięga po wieszak. Dla mnie ważne, by te granicę między zwyczajnym strojem, a nadzwyczajnym przesuwać, bo w nadzwyczajnym zawsze czuję się lepiej.

Dla mnie cekiny, ale dla Ciebie to może być wszystko, co sobie wymarzysz: jakiś ostry kolor, jakaś niebanalna faktura materiału, wzór, określony krój ubrania – przykładów można mnożyć. Gdybyś miała prostą garderobą, po jaki przynoszący radość element, sięgnęłabyś w pierwszej kolejności? A może prosta garderoba jest dla Ciebie wystarczająca?

Poczułam estetyczną szczęśliwość, kiedy zobaczyłam zdjęcie Kylie Minogue w turkusowym swetrze i turkusowych cekinowych spodniach. Mam postanowienie, że uczynię z tego inspirację do swojego uniformu i stworzę przynajmniej kilka wersji kolorystycznych tego zestawienia.

Najwięcej zależy oczywiście od spodni. Cekinowe spodnie nie są trudne do zdobycia, ale też nie na tyle łatwe do zdobycia by wpisać w wyszukiwarkę „kolor + cekinowe spodnie” i zostać zalanym propozycjami. Jako że w pierwszej kolejności kupiłam spodnie granatowe, dobrałam do nich duży granatowy golf. Ale wszystko przede mną. Szykuję się również do wersji morskiej (spodnie już powoli do mnie idą), chętnie pomyślę o innych, nieodkrytych jeszcze przeze mnie kolorach :)

Założenia – sweter plus cekinowe spodnie:

• sweter w kolorze z tej samej rodziny kolorystycznej co spodnie, optymalnie w dokładnie takim samym kolorze
• buty sportowe lub zimowe na platformie
• spróbować wersji z obcisłym golfem w tym samym kolorze co spodnie
• w miarę możliwości dobierać kolorystycznie podobne płaszcze i torebki
• nie mieć zahamowań do noszenia cekinów na co dzień

Przy okazji tej stylówki, zdałam sobie sprawę, jak mocno przydałyby mi się botki lub kozaki na porządnej platformie. Te buty, które tu mam, zastopowały mnie przy śniegu i musiałam zmienić spodnie na jeansy. Masywne bucisko ratowałoby tu sytuację. Ale koniec końców, pokazanie się na dworze w takich strojnych spodniach wywołuje u mnie dużo radości! Dobieram do tego zestawu granatowy płaszcz.

Jak już Wam wspominałam, nastrój jest teraz dla mnie głównym kryterium doboru stroju. W jakim kolorze widziałybyście to zestawienie swetra i spodni na sobie?

Partnerem tego wpisu jest sklep z ubraniami z kaszmiru i wełny Mahogany.pl

Na hasło MARIA obowiązuje w tym sklepie rabat 10% na wszystkie rzeczy. Zniżka ważna do 24 grudnia 2021.

Nie noszę po domu dresów, bo nie przepadam za nimi, ale mam dwa uniformy, które te dresy mi zastępują. Pierwszy uniform to długa koszulka i legginsy (czarne), drugi to kaszmirowy komplet (granatowy). Te dwa uniformy są typowo domowe, ale wychodzę w nich również na dwór. Zauważyłam, że aby się dobrze czuć, kiedy wychodzę w takim luźnym ubraniu muszę zrobić kilka rzeczy albo raczej zwracać uwagę, żeby czegoś nie zrobić… I właśnie dlatego stworzyłam na swoje potrzeby tę regułę i kto wie, może komuś poza mną ona również się do czegoś przyda.

Gdy ubranie jest luźne, opływowe, miękkie w swojej formie trzeba to zrównoważyć czymś sztywniejszym, bardziej zdecydowanym w formie.

Dla jasności rozwinę myśl. Kiedy zakładam dresy, koszulkę z leginsami, coś takiego jak dzianinowy komplet, kształt mojego ciała traci „wyrazistość”. Żeby tego efektu nie pogłębiać, nie zakładam jako wierzchniego okrycia sportowej kurtki albo płaszcza z miękkimi ramionami. Idę w płaszcz z mocno zarysowanymi ramionami o dość konkretnie zarysowanych liniach. Staram się również by włosy miały w miarę konkretny kształt. Robię albo przylizaną mocno kitkę, albo używam prostownicy i mam je rozpuszczone. Gdybym zrobiła sobie messy bun lub takiego zupełnie luźnego koczka całość wydawałaby się niedbała.

Kiedy jeszcze nie było mrozu, chodziłam w sportowych butach, ale ten zestaw wygląda też dobrze, a nawet lepiej, ze zwykłymi płaskimi botkami. Natomiast latem, kiedy było chłodniej, do luźnej koszulki i legginsów dobierałam trencz i czułam się świetnie.

Ta reguła jest oczywiście osobista. Jeśli ktoś lubi siebie w takim wydaniu totalnie sportowym i luźnym nie będzie widział żadnych korzyści z niej płynących. Ja natomiast obserwując kobiety w sportowych ubraniach, zauważyłam że w większości przypadków mocno ulizane i takie konkretne fryzury lub właśnie proste rozpuszczone włosy bardzo mi się podobają.

Sądzę również, że trend w którym marki sprzedające sportowe komplety, zestawiają je w ramach prezentacji produktu z dużymi marynarkami jest bardzo inspirujący. Mocne ramiona i ogólnie mocny zarys takiego ubrania, świetnie współgra z miękkością dresu czy dzianinowego kompletu.

W jaki sposób nosicie luźne i sportowe ubrania. Czy wybieracie okrycia wierzchnie o sportowym charakterze czy szukacie w nich większej sztywności?

Witajcie po długiej przerwie. Wracam do blogowania, ale oczywiście muszę napisać z czego wynikała ta moja letnio-jesienna rozłąka z internetem, bo to jest również punktem wyjścia do mojego troszkę innego spojrzenia na sprawy stylu.

Taka już nasza rodzinna tradycja: jak coś się dzieje, to zawsze latem. Przyjemności, doły, choroby i jeszcze gorzej, zawirowania, euforie – zawsze u nas na lato. Reszta roku spokojna, nudna jak flaki z olejem, a latem kumulacja różnych przedziwnych zdarzeń, wyjazdów i spotkań. O takich kolejach losu nie związanych specjalnie z blogiem (no chyba że liczymy fakt, że odciągały mnie od bloga i social media) nie będę tutaj pisać, ale jednego nie mogę pominąć. Najbardziej odciągały mnie od pisania sprawy mieszkaniowe. Kupiliśmy w końcu mieszkanie, takie dokładnie jakiego dłuuuugo szukaliśmy, wyremontowaliśmy je, a teraz w ślimaczym tempie je urządzamy.

Sprawy remontowe bardzo dobitnie pokazały mi, co teraz liczy się dla mnie w stylu i dały mi inspiracje do pisania o stylu już z innej perspektywy niż dotychczas. Być może czytelnikom się ta perspektywa nie spodoba, ale czuję, że dla wielu może być powiewem świeżości. Nie będę owijać w bawełnę i wypunktuję dokładnie co mam na myśli i po prostu pokażę Wam, czego się będzie można spodziewać. Mam wiele przemyśleń i nie chcę z nich robić jakiegoś niepotrzebnego elaboratu i łączyć na siłę odrębnych zagadnień.

1. Choć mieszkanie kupiliśmy latem, to dopiero w listopadzie doczekałam się szafy. Miałam konkretną wizję naszej sypialni, więc nie bawiłam się w stojące wieszaki czy tymczasowe półki i postanowiłam, że na przeprowadzkę spakuję swoje ubrania w worki próżniowe i wyciągnę je z nich dopiero jak będę miała zrobioną szafę. Tak więc przez ponad trzy miesiące chodziłam w jakichś pięciu ubraniach na krzyż. Koszulka, legginsy, trampki to był mój mundurek. Kompletnie nie przejmowałam się ubiorem, bo miałam dużo roboty, niekiedy brudnej :) Może ze dwa razy, z konieczności, sięgnęłam po coś ekstra, ale tak ogólnie, byłam niezłomnie nudna w ubiorze. Ubraniowy detoks nie był dla mnie trudny, ale uświadomiłam sobie, że styl jest dla mnie ważny i że tak być nie może. Uznałam, że fajnie jest mieć ubrania i się nimi cieszyć i że one mają ogromny wpływ na nastrój, a ten wpływ wręcz trzeba wykorzystywać. Na blogu pisałam wiele o ograniczaniu się i rozwadze, ale teraz sama przyjęłam bardziej otwartą postawę i będę się oddalać od tych klimatów. Będzie więcej radości i ekspresji w stylu, aczkolwiek uspokajam, że analityczne opakowanie tego mam zamiar pozostawić:)

2. Przerwa od bloga to była dla mnie również przerwa od przeglądania instagrama i pinteresta (nie taka znowu restrykcyjna, ale przestałam być na bieżąco i nie wiem co się dzieje u innych osób). To dopiero otwiera oczy. Kiedy po kilku tygodniach włączyłam insta i przejrzałam stylówki… Nie, zupełnie tego nie czułam. Rzeczy, które kiedyś mi się podobały, ta powaga, te spokojne kolory, te różne ujęcia minimalu – zlało mi się to wszystko w całość. Chciałam wręcz chwycić instagram i potrząsnąć nim, żeby wyleciało trochę jakiegoś brokatu, szaleństwa albo chociaż przytulności czy może zadziorności, a może siły albo dramatyzmu. Instagram w tej postaci jaką sama uznawałam do niedawna za ciekawą trochę już się dla mnie wyczerpał. Nie wiem tylko czy na stałe i czy mam jeszcze szansę, żeby zakochać się na nowo w tym spokoju.

3.  Zawieszasz żyrandol i lepiej żeby nie był koszmarkiem, bo pierwsze co widzisz po przebudzeniu ma cię pozytywnie nastrajać na cały dzień. Z ubraniem jest oczywiście podobnie. Chyba nastrój jest dla mnie nowym słowem kluczem, jeśli chodzi o styl :) Każdy powinien zaspokajać swoje potrzeby estetyczne swoim stylem i nie patrzeć na innych. Każdy powinien wybrać swój żyrandol, a nie kupować taki, który najczęściej pojawia się na wystylizowanych zdjęciach wnętrzarskich. I jeśli przyjmiemy dwie skrajności: z jednej strony pełna ekspresja, iść odważnie i na całość, patrzeć tylko na siebie, a z drugiej dress code, określone zasady nabywania ubrań, szacunek wyrażany przez ubiór, to ja zawsze myślałam o sobie jako o kimś po środku, natomiast teraz chciałabym iść bardziej zdecydowanie w stronę odwagi.

4.  Czy tak naprawdę moje chodzenie w pięciu ubraniach na krzyż trwało tylko trzy miesiące? Czy nie było bardziej skrajnym przedłużeniem procesu, który trwał trochę mniej niż dwa lata? Uprościłam swoją garderobę, bardzo mocno postawiłam na neutralne kolory i skupiłam się na bazie. Było fajnie, proces był ciekawy, ale mam wrażenie, że to już jest jego koniec. A ta bazowa garderoba jest jedną wielką nagrodą i czymś szalenie pozytywnym, co pozwoli mi się nie martwić, że nie mam się w co ubrać, a jednocześnie popchnie mnie w stronę kreatywniejszych rozwiązań. Tak dużo pisałam o kolorach, że sama ich teraz dla siebie zapragnęłam. I to dosłownie wszystkich, nawet dzikich limonek, nawet zwiędłych ostów, nawet malin niepierwszej świeżości… Byłoby mi miło, móc się tym podzielić z Wami – niezależnie czy te kolory byłyby błędem czy zwycięstwem :)

5.  Zmiany nie będą może gwałtowne, ale będą wyczuwalne. Nie wiem czy nazwa bloga będzie się jeszcze w jakiś sposób bronić, choć przyznam, że ja ją lubię i lubię swoją interpretację pojęcia klasyki w ubieraniu.  Zobaczymy w trakcie… Teraz mam mocne zakochanie w granacie, więc jeszcze kolorystycznie jest spokojnie. Pokażę to w przyszłym tygodniu! Ale później już może nie być tak statycznie. Co się jednak w dalszym ciągu nie zmieniło, to moja awersja do wzorów. Wzory to już chyba jest zacementowany w mojej głowie antyklasyk :)

6.  No i wreszcie, najważniejsze. Chciałabym dla siebie większej spontaniczności, więc będę publikować różne rzeczy częściej. Czasem wpisy będą rozbudowane, ale czasami będą tylko skrawkiem – czymś co mnie zainspirowało. Ostatnio przeżyłam coś takiego patrząc na zdjęcie pewnej piosenkarki i przełożyło się to na cudownie satysfakcjonujące zakupy – tak błahymi rzeczami też chciałabym się podzielić, a nie zawsze byłam gotowa na puszczanie takich myśli w świat.

Jestem w dalszym ciągu zorientowana na pisanie o stylu, modzie, estetyce, sztuce, czasem kinie i literaturze i nie zamierzam zmieniać tematyki bloga. Moja działalność na tych polach będzie intensywniejsza i że tak to ujmę „szersza”. Na blogu nie było i nie będzie miejsca na politykę, toksyczne komentarze i ploty. Piszę to już na zapas, bo zamierzam często podpierać się konkretnymi osobami jako inspiracjami i chcę tylko rozprawiać o pojedynczych zdjęciach. Z nowym otwarciem chcę Was uprzedzić, że będę bez skrupułów usuwać uwagi typu: jak możesz opisywać styl tej osoby, ona w życiu prywatnym zrobiła to i to…, jak możesz nosić skórzane rzeczy, jak możesz używać kosmetyków tej firmy itd. Każdy musi mieć swój rozum i decydować za siebie. Ja już nie będę tolerować protekcjonalnego tonu (byłam naprawdę za miękka swego czasu i to też wpłynęło na moją apatię względem pisania), więc liczę się z tym, że niektórzy po prostu przestaną komentować, bo czytać takie osoby na pewno nie przestaną :)

Wiem, że tego jest sporo, ale ja jestem bardzo spragniona pisania i spragniona nowego startu i poniekąd musiałam to z siebie wyrzucić :) W przyszłym tygodniu planuję kilka wpisów. Buziaki, Maria.

Nie jestem zbyt impulsywna. Jeśli coś mi się spodoba, nie wprowadzam tego natychmiast w życie, tylko zastanawiam się nad kontekstem w jakim to ma u mnie funkcjonować. Raczej więc są małe szanse na to, że zdecydowałabym się na zakup jakiegoś szalonego cienia do powiek i użycie go jeszcze tego samego dnia. Nie, ja bym się zastanowiła jak będę go nosić, do czego mi on będzie pasował, czy to jest jakieś jednorazowe zauroczenie, czy raczej zwiastuje to większą zmianę w stylu :) I wcale się tym nie chwalę – nie uważam żeby to było dobre bądź złe. Po prostu siebie znam i wiem jaki jest mój schemat działania. Czy też raczej myślenia.

Dlatego też, jeżeli decyduję się na jakieś zmiany, zawsze wprowadzam je powoli, żeby wybadać czy zdołam być z nimi konsekwentna i czy one rzeczywiście są dobrym pomysłem. Nawet jeżeli nie jesteś taką osobą jak ja, ale masz blokadę przed wprowadzeniem do swojego stylu jakiegoś powiewu świeżości, ten tekst może być dla Ciebie pomocny.

Chcę Ci pokazać na swoim przykładzie, jak wprowadziłam dość istotne urozmaicenie do mojego stylu. Do tej pory ubierałam się dość prosto i mam tu na myśli zarówno kroje ubrań, jak i kolorystykę mojej garderoby. Mimo że nie narzuciłam sobie tego tak naprawdę odgórnie, to w naturalny sposób skłaniałam się przez ostatni rok do neutralnych kolorów i sporej ilości niebieskiego. W tym roku bardzo poprawiło mi się samopoczucie (oczywiście podjęłam pewne kroki, żeby to się stało) i spojrzałam na świat przez różowe okulary. Chciałam zasygnalizować tę zmianę również ubiorem i zapragnęłam dla siebie błysku: cekinów, metalików, brokatu, biżuterii… Nie kolor, a błysk stał się moim celem.

Kupiłam cekinowe spodnie…

Myślę że nie jest to typowy element ubioru dla mnie, ale zaparłam się. Uwierzyłam, że mam odwagę się w nie ubrać. Skoro one sprawiają mi radość i mi się szczerze podobają, to nie odrzucę ich, tylko dlatego, że na pierwszy rzut oka do mnie nie pasują. I tak jak kiedyś zrobiłam z czerwoną szminką, tak teraz zrobiłam z cekinowymi spodniami… Małymi krokami doszłam do nowej normalności. Moja nowa normalność to cekinowe spodnie jako podstawa :)

Najpierw przebieranki po domu. Ja niestety po domu się nie stroję, bo mam kota i lubię się z nim dość agresywnie bawić, ale po prostu przebierałam się na godzinkę i chodziłam sobie w tych spodniach, przyzwyczajałam się przechodząc obok lustra do widoku mnie w takim „dziwnym” stroju. Robiłam tak jak z czerwoną szminką kiedyś – codziennie zmuszałam się do tego, żeby malować usta i patrzyłam na siebie taką umalowaną. Z czasem widok takich mocnych ust, stał się dla mnie normą.

I dokładnie to samo robiłabym z innymi rzeczami. Dla przykładu: nie noszę dużych dekoltów, ale gdybym chciała, zaczęłabym najpierw nosić tego typu bluzki właśnie po domu.

Wyjść z domu. Nie stylizować zbytnio, po prostu zawrzeć te spodnie w swoim ubiorze :) Zwykłe buty, płaszcz, żadnych fajerwerków, ale wyjść i zobaczyć jakie to uczucie chodzić w nich na zewnątrz. A uczucie jest bardzo fajne. Akurat wybrałam sobie słoneczny dzień na pierwsze wyjście i czułam się jakbym miała lustro na nogach. Zośka była zachwycona, bo oczywiście blask niesamowity! Tak na marginesie, to te spodnie mają fantastyczną podszewkę i są wygodne jak dresy. Kupiłam je na vinted :)

Ja tak naprawdę wyjścia na dwór nie traktuję jako okazji, żeby zobaczyć reakcję otoczenia – stało mi się to kompletnie obojętne jak reaguje na mnie ktoś inny. Bardziej interesuje mnie moja pewność siebie, moje samopoczucie, choć te dwie sprawy są ze sobą dość powiązane. I nie zamierzam nikogo pouczać jak do tego podchodzić i bardzo proszę, żeby też nie narzucać nikomu swoich przekonań. Intencja z jaką się ubieramy, patrzymy na styl, jak odbieramy reakcje innych – niech to będzie indywidualna sprawa.

Zdecydować się na ostateczną wersję. Zadać sobie pytanie – jak chciałabym łączyć to ubranie, makijaż, fryzurę itp. z innymi elementami. I tu akurat zrobiłam coś spontanicznego, co mi się nie zdarzyło już chyba od kilku lat. Przechodziłam obok butów (sądzę że niezbyt wybitnej jakości) i wyobraziłam je sobie z tymi spodniami i zdecydowałam się je kupić. Rozumiecie? Tego samego dnia coś zobaczyłam i kupiłam – niesłychane :))) Ale nie żałuję, czuję się świetnie w takiej wersji z kamizelką i sportowymi butami, a ta konkretna sylwetka skłania mnie też do tego, by spróbować z wersją w szarości. Czyli szarym sweterkiem lub longsleevem i szarą kamizelką.

Tak właśnie noszę te spodnie i taki miałam na nie początkowy plan, choć te konkretne buty i kamizelkę dokupiłam sobie później (kamizelka też jest z drugiej ręki).

Ja tak postępuję – nie rzucam się na wielką wodę, tylko wkładam stopę do wody, potem wchodzę do kolan, potem zanurzam resztę ciała, głowę na samym końcu. Można o takim rozwiązaniu powiedzieć wiele złego, ale największy jego atut w moim przypadku jest taki, że zmiany są trwalsze, a najodważniejszą rzecz z czasem zaczynam traktować jako normę. Sądzę że nie ma takiego elementu stylu, którego bym pragnęła, a którego nie potrafiłabym oswoić.

A czy Wy macie takie elementy w swoim stylu czy wyglądzie do których chciałybyście „dojść”? Które chciałybyście z czasem nazwać swoją normą? Dla mnie cekiny to już teraz klasyk i łatwizna! I pewnie za chwilę znajdę kolejną rzecz, którą urozmaicę swój styl :)

Kiedyś, gdy pisałam o stylu, robiłam to zawsze w sposób życzeniowy. Wiele pisałam o tym, co zamierzam zrobić, jak będę planować, co bym chciała wprowadzić do garderoby itd. Tymczasem od kiedy uprościłam swoją szafę (mniej więcej od transformacji instagrama na biały), zaczęłam swoje stylowe życie przeżywać bardziej tu i teraz -> raczej obserwować siebie i swoje potrzeby niż bujać w obłokach. Przyniosło to znakomite efekty. Działam z tym, co mam i nie snuję już dalekosiężnych wizji, a raczej tylko uzupełniam szafę i ją rozwijam.

Zauważyłam, że wyklarowały mi się cztery schematy ubioru, które powtarzam. Bardzo rzadko zdarza mi się od nich odbiegać, bo sprawdzają się znakomicie przy takiej niezdecydowanej pogodzie jak ostatnio i spokojniejszym trybie życia podyktowanym przez wiadomo jakie okoliczności… Komfort ubioru bardzo się zbliżył do tego poziomu, jaki oferują ubrania typowo domowe, ale i tak wchodząc do mieszkania zmieniam bluzkę, bo nasz kot to straszna przylepa, a ja nie mam serca odmawiać przytulania.

Tak bardzo w tym komforcie się odnajduję, że choć kupiłam ostatnio wymarzoną spódnicę o mocnej strukturze (COS, z drugiej ręki), chyba zaczekam z noszeniem jej do wiosny, a teraz skupię się na tych czterech schematach i je porządnie podrasuję.

Kolaż jest symboliczny, nie ubieram się tylko na czarno, ale na tym kolorze fajnie można uśrednić wszystkie kształty ubrań i skupić się na szczegółach. Zachęcam Was również do tworzenia takich kolaży czy zbiorów sylwetek, opierając się tylko na jednym kolorze. Wychwycicie wówczas krytyczne punkty w Waszych sylwetkach, różnice w uniformach staną się widoczne gołym okiem.

Od lewej: sukienka, rajstopy, sweter, spodnie, body, jeansy, bluza, legginsy, torebka, botki, wsuwane, sportowe.

Bluza i legginsy

Banalne, ale nie takie proste.  Takim, wydawać by się mogło, bezmyślnym zestawom, trzeba poświęcić trochę uwagi. Ja np. do tej pory nie znalazłam idealnych legginsów. Sieciówki i Decathlon nie spełniają moich oczekiwań. Legginsy opierają się częstemu praniu i nie szarzeją, ale za to po prostu robią się w nich szybko dziury. Czy Wy też tak macie, że pierwsze dziurki pojawiają się na samym dole nogawki, tuż przy skarpetkach??? Sportowe legginsy jakoś niezbyt mi się podobają, więc teraz zamówiłam sobie legginsy z Gatty, takie z zapiętkami. O dziwo, z tej marki legginsów jeszcze nie miałam.

Jeśli chodzi o bluzy, to tutaj jestem już zabezpieczona i niczego nie potrzebuję. Przede wszystkim mam swoją starą bluzę z Kombokolor, którą kocham od dawna i która na zawsze będzie mi się kojarzyć z lasem, bo w tym roku brałam ją praktycznie na każdy wypad.

Ale też trafiłam w lumpeksie na świetną bluzę z Fruit of the loom, którą później znalazłam jeszcze na allegro i dokupiłam sobie w graficie i niebieskim. To jest ta męska bluza. Jak widzicie występuje w bardzo wielu wersjach kolorystycznych i jest bardzo tania, jednak jakość jak dla mnie jest fantastyczna. Biorę je w rozmiarze L, żeby były takie właśnie luźne i idealne do legginsów!

W tym zestawie zawsze dla mnie istotne są… skarpetki. Staram się, by nie były czarne. Lubię to połączenie – sportowy but + skarpetka + legginsy, w takim sensie, że widać, że mam na sobie legginsy. A więc zazwyczaj mam jakieś bawełniane skarpetki w stonowanym kolorze (nie we wzorki) – beżowe, jasnoniebieskie, szare, cieliste. I tu przechodzimy płynnie do drugiego uniformu.

Sukienka i rajstopy

Tu pojawia się pytanie – czym to się różni od pierwszego uniformu. Prosta sukienka, czasem nawet z takiego dresowego materiału jak bluza i rajstopy do tego, to jest praktycznie taka sama sylwetka jak bluza i legginsy. Otóż dla mnie rozróżnienie jest istotne, bo ja akurat nie zakładam legginsów do sukienki. Zestaw z bluzą noszę ze sportowymi butami, a sukienkę najbardziej lubię ze sznurowanymi botkami.

Mam tylko jedną sukienkę tego typu, ale już mam na oku coś granatowego w tym stylu.

Dla kogoś takiego jak ja, kto uwielbia płaszcze i je kolekcjonuje, są to idealne schematy ubioru. Płaszcz w takich zestawach odgrywa kluczową rolę. Teraz jeszcze zakładam trencz, ale już za chwilę sięgnę po mój wełniany arsenał. Pro-be w tym roku wystrzeliło z fantastycznymi kolorami, między innymi tym charakternym fioletem, ale ja po raz pierwszy w życiu, będę miała płaszcz w kolorze, który jest teraz dla mnie podstawą – szarości. Będzie świetnie pasował do białych sneakersów, które zostawiam sobie na zimę.

Sweter na elegancko

Następny uniform jest moim spojrzeniem na swetry w tym roku. Zdarza mi się nosić sweter tak zupełnie zwyczajnie ze sportowymi butami i jeansami, ale najbardziej lubię interpretować swetry „na elegancko”. Czyli jeśli sweter zestawiam z jeansami, to nie mogę się powstrzymać, by dodać pod spód koszulę. Swetry wyglądają też super w towarzystwie eleganckich spodni z kantem i wsuwanych butów. Jeszcze nie robiłam zestawów ze spódnicami, ale chyba w tym roku w końcu zacznę. Za każdym razem, gdy zakładam spódnicę, ręka odruchowo sięga po czarny golf – spróbuję ją uspokoić…

Mam cztery kaszmirowe swetry (2 czarne, szary i granatowy) i nie dam im bezczynnie leżeć w tym sezonie. Przymierzam się również do wprowadzenia koloru w moich swetrach i nie mówię tu tylko o niebieskim :)

I znowu płaszcz przydaje się jako kropa nad i. Mały szczegół, lecz trochę inaczej patrzę na trencze i noszę je często rozpięte. Do tej pory zawsze obwiązywałam się paskiem, a teraz lubię ten luz rozpiętego płaszcza i czasem zostawiam pasek związany swobodnie z tyłu.

Coś obcisłego do jeansów

Kolejna zmiana u mnie. Do tej pory rzadko wciągałam bluzki do jeansów. Teraz lubię gładkie obcisłe golfy, body lub basicowe koszulki z długimi rękawami wpuszczone do spodni, dokładnie tak jak dzisiaj na insta. Mam swoje ukochane jeansy w grubym i sztywnym denimie i uwielbiam je tak prosto łączyć z takimi podstawowymi górami. Na wierzch płaszcz albo marynarka i to jest strój w którym mogłabym chodzić forever :)

Do tego pasują wszystkie buty świata, a ja w tym sezonie chciałabym znaleźć specyficzny rodzaj botków, który wprawdzie nie jest w trendzie, ale pokrywa się z moją estetyką. Marzą mi się gładkie botki z platformą z przodu i masywnym obcasem, Ecco ma coś takiego, ale chyba chciałabym botki z jeszcze większą platformą z przodu. A więc na razie tylko to będzie obiektem moich poszukiwań.

Uproszczenie szafy przyniosło mi wielką ulgę, bo zaczęłam patrzeć bardziej realistycznie na swoje ubrania. Zostało już naprawdę niewiele rzeczy w szafie, których nie noszę i które są przechowywane tak sobie, bez żadnego planu na przyszłość. A to co mam, udaje się logicznie pogrupować i stworzyć chociażby takie proste schematy ubioru. Dążę do tego, żeby wyeliminować wszystko, czego nie noszę.

Ile wyróżniłybyście powtarzanych przez Was schematów ubioru? Co w każdym z tych schematów przydałoby się podrasować?

Myśląc ostatnio o swojej szafie doszłam do wniosku, że mam za dużo ubrań, które nie mają dla mnie żadnego znaczenia. Chciałabym móc opowiadać o swoich ubraniach i umieć się do nich przywiązywać. Chciałabym, żeby moja szafa składała się w większości z ubrań takiej wagi, jaką niegdyś miała dla mnie sukienka Palma.

Pamiętacie moje wpisy o dwóch metodach na zakupy? Dla przypomnienia:

Wszystko mam

Nie mam nic

Przy tej zmianie stylu na prostszy i przy ograniczeniu palety kolorów, ale głównie przez zmianę rozmiaru, wpadło do szafy parę ubrań, o których nie mogę powiedzieć nic szczególnego. Dlatego ostatnio baaaardzo zwolniłam i nie kupowałam za wiele, kilka rzeczy sprzedałam i trochę odetchnęłam, bo mimo że ubrań jest mniej, to znaczą one dla mnie więcej. Pokażę Wam sześć ostatnich nowości, które przyszły do mojej już bardzo przewietrzonej szafy i którymi się bardzo napawam i cieszę, i korzystam, i szanuję, i noszę bez przerwy.

Chcę Was tym samym zainspirować do nadawania znaczenia nowym ubraniom. Nieważne skąd, nieważne za ile, ale ważne żeby ubranie lubić. Poniekąd jak w metodzie Marie Kondo, odpowiedzieć sobie: czy dane ubranie sprawia mi radość? To jest dobry klucz. Fajnie byłoby mieć szafę wypełnioną tylko tym, co sprawia nam radość. Fajnie by było kupować tylko takie ubranie, które będzie miało szansę zostać naszym ulubieńcem.

Ok, wiem że to niezbyt odkrywcze, ale kupuj tylko to, co lubisz.

Zapraszam na przegląd nowości. Kolejny zrobię, gdy uzbiera się przynajmniej 5 nowych ubrań. Może to być za miesiąc, a może to być również za pół roku :)

Kuferek z Paula Baar

Prezent urodzinowy, ale tym razem sama sobie go wybrałam :) Jest rewelacyjny. Odstawiłam Przywarę-Strzałkę, żeby nosić go codziennie. Fantastyczne uczucie, mieć dwie torebki, które się bardzo lubi i móc sobie nimi „żonglować”. Przywara jest wprawdzie wygodniejsza, ale to kwestia przyzwyczajenia do noszenia torebki wyżej i na krótszym pasku.

Sweter Nestor

Dostałam go w ramach współpracy z marką Mahogany. Kręcę film o swetrach i zamierzam zilustrować go stylówkami właśnie z nim. To oczywiście męski sweter. Tym razem bardzo cienki kaszmir, dosłownie chmurka. Tak wygodny, że mogłabym w nim spać. Mam również czarny golf tej marki i to jest jego kompletne przeciwieństwo, bo w tym golfie wychodzę jesienią bez płaszcza i jest mi ciepło :)

Bluzka Samsoe & Samsoe

Wreszcie wpuściłam trochę nieba do garderoby. Pisałam i mówiłam o tym, że chcę troszkę baby blue u siebie w szafie już dość dawno. Wreszcie mam bluzkę w tym cudnym kolorze! Łup z Vinted. Wiskoza, zwiewność, delikatność.

Spodnie Lee

I wreszcie moje odkrycie. Jeansy bez dodatku elastanu, sztywne, trzymające formę, ciężkie i bezkompromisowe. Prosta nogawka, wysoki stan. Nie jest to takie łatwe, by się przyzwyczaić, ale ten widok w lustrze – brzuch jest ładnie przytrzymany, nogawka się nie roluje, wszystko ładnie się układa. Idealne do marynarki. Mam wrażenie, że to najbardziej uniwersalny krój spodni jaki miałam i trochę żałuję, że tak późno na niego trafiłam. Kupiłam na allegro. Sprzedałam spodnie z Mango i obecnie mam tylko dwie pary jeansów – Levis 312 i Lee Mom Straight.

Wełniane spodnie z Massimo Dutti

Jedyna rzecz, którą kupiłam w trakcie letnich wyprzedaży. Bardzo w klimacie dark academia. Kocham i noszę z białą koszulą lub czarną bluzką koniecznie wciągniętymi do spodni właśnie. Mają super długość, ładnie wyglądają z białymi sportowymi butami, ale również ze skórzanymi oksfordkami. Udany zakup, zdecydowanie wywołują uśmiech na mojej twarzy.

Marynarka Weekend by Max Mara

Kupiłam na vinted wełnianą, jednorzędową, czarną marynarkę z wiskozową podszewką. Zapłaciłabym za taką naprawdę sporo w „normalnym ” sklepie, więc świadomość tego, że kosztowała mniej niż 100zł, dosłownie wywołuje u mnie ciarki na plecach. Noszę prawie codziennie. Wspaniały zakup. Teraz sprawdza się zamiast płaszcza lub kurtki. Jutro wrzucę stylówkę w niej na insta. Ale jeśli spróbujecie sobie wyobrazić po prostu czarną marynarkę – to będzie właśnie taka :)

Z czego bardzo się cieszę, jeśli chodzi o styl:

• z tego, że wyraźnie skręca w stronę dark academia
• z tego, że dokonałam zwrotu w stronę odzieży z drugiej ręki i lepszej jakości
• z tego, że sięgam po marynarki częściej niż po bluzę czy kardigan
• z tego, że wprowadziłam w końcu coś jasnoniebieskiego do szafy i na tym nie poprzestanę
• z tego, że królują u mnie neutrale
• z tego, że na co dzień mam dużo radości z ubierania i jestem bardziej ogarnięta niż kiedykolwiek
• z tego, że bez litości rozstaję się z tym co nie pasuje, ostatnio pożegnałam się z ramoneską!

Jakie zakupy planuję:

• półbuty martensy – tyle już o tym mówię i myślę, że czas się w końcu zdecydować
• spódnica o ciekawej konstrukcji, coś w estetyce COS, awangarda, zakon, raczej sztywna forma – w grę wchodzi tylko zakup z drugiej ręki

Na instagramie będę zamieszczać sporo zdjęć z tymi rzeczami, bo takie są właśnie realia moich ostatnich dni, noszę te nowości bez ustanku. Pasują idealnie do pogody. Jakie nowości pojawiły się u Was w szafach, czy jest wśród nich coś z drugiej ręki?

Siedzenie w domu traktuję teraz jako okazję do przebieranek. Paradoksalnie, trzeba mi było długich tygodni w domu, żeby ruszyć na nowo z instagramem. Będę tam wrzucać swoje „nowe” stylówki i wypróbowywać nowe ubrania i połączenia ich ze starymi. Pokażę Wam kilka swoich ostatnich zakupów i cyklicznie będę robić takie podsumowujące wpisy z przemyśleniami na temat stylu, ewentualnymi linkami do rzeczy i opinią na temat produktów. Już teraz widzę pozytywne skutki reaktywacji instagrama. Pod zdjęciem z białą koszulą można znaleźć mnóstwo poleceń od obserwatorek, dotyczących zaufanych koszulowych marek.

Biała koszula i spodnie z tego zdjęcia są z second handu. Wielkie zdziwienie, że udało mi się upolować białe rzeczy w takim miejscu. Koszula jest z Pablo (z kolekcji zrobionej razem z Clemence Poesy), a spodnie z Pieces kupiłam z kompletem metek, więc to nówki. Wprawdzie to różne odcienie bieli, ale zgrywają się ze sobą wdzięcznie.

Na instagramie niektóre z Was pisały mi skojarzenia związane z tą stylówką i niektóre z nich są w punkt, ale ja zawsze kombinując z szelkami, myślę o tym zdjęciu, które wykonał Gregory Heisler. To tak naprawdę uznałabym za swoją inspirację!

Pierwszy raz pokazuję Wam te buty, ale na pewno nie znajdę wśród Was za wielu fanów takiego typu obuwia. Zamierzam nosić o wiele więcej butów na platformach. Mam wrażenie, że w nich mój tyłek jakby podnosił się do góry, cała sylwetka od razu staje się smuklejsza. Tak się przynajmniej czuję :) Te tutaj kupiłam w Primamoda. Zależne to będzie od wygody, ale widzę siebie w pierwowzorze, czyli w butach od Stelli McCartney. Najchętniej w białych :) Wizualnie dla mnie te buty są niesamowite.

Pasek i szelki są ze sklepu z męskimi akcesoriami Trendhim. To prezent od marki. Wybrałam sobie szerokie szelki i prosty męski pasek. Pasują mi do większości rzeczy. Szelki nie są takie trudne do noszenia, a prawie zawsze prezentują się oryginalnie. Ja sama, nie lubię, kiedy kobiety noszą cienkie szelki albo używają ich do spodni z niskim stanem. Jeszcze nigdy nie widziałam, by wyglądało to dobrze. Szelki powinny być konkretne i muszą „podtrzymywać” spodnie wyższe niż biodrówki!

Bawełniane spodnie kupiłam na allegro – miały wycięte metki, ale podejrzewam, że może to być produkt z Asos. Są uniwersalne, pasują nie tylko do koszuli, ale też do swetrów, koszulek – nic wymyślnego, taki klasyk praktycznie dla każdego.

Po lewej ze wspomnianą wcześniej koszulą i naszyjnikiem z Kamena, po prawej ze starym kaszmirowym swetrem z H&M, z którego jakości jestem w pełni zadowolona i z naszyjnikiem z COS.

Tak jak sobie obiecałam, w szafie pojawiło się dużo bieli. Widzę, że bardzo dużo dziewczyn łączy obecnie biele i beże i na kimś takie połączenie lubię, ale na sobie kompletnie go nie widzę. U siebie chciałabym spróbować:

• bieli z innymi bielami (również z ecru, kremem, szarą bielą)
• bieli z czernią
• bieli z brązem
• bieli z granatem
• bieli z zielenią

Nie są to jakieś odkrywcze połączenia kolorów, ale najważniejsze dla mnie jest to, że są REALIZOWALNE. To znaczy: powiedziałam, że chcę ich spróbować i jestem sobie w stanie wyobrazić jak to postanowienie realizuję.

Na zdjęciu stara koszulka z Mango (teraz bardzo wielki oversize), spódnica z Allegro i naszyjnik z COS. Teraz trochę żałuję, że nie kupiłam również srebrnej wersji tego naszyjnika.

Tyle nowości u mnie. Co wiem na 100%: będzie jeszcze więcej bieli. Co Ty wiesz o swoim stylu na 100%? Może nie przybijajmy się jeszcze tutaj rozmowami o dresach i tej cholernej zarazie, tylko skupmy się na stylu bardziej przyszłościowym i optymistycznym :)

Aj, dziewczyny, normalnie nie puściłabym tych zdjęć, ale chcę Wam coś powiedzieć odnośnie analiz kolorystycznych. Nie puściłabym, bo jechałam autobusem i nie wiem co mi strzeliło do głowy, położyłam siatę na kolanach i wygniotłam moją piękną plisowankę – złość, bo dopiero na zdjęciach to zauważyłam. Ale jednak potrzeba kontaktu z Wami jest silniejsza :) Rytm blogowania został zaburzony, bo Zośka mi się rozchorowała, więc jeszcze raz sorry za ciszę.

A chcę Wam powiedzieć, że po pierwsze wróciło uaktualnione Archiwum z wpisami. Przejrzałam wszystkie wpisy i okazuje się, że jest lepiej niż myślałam – wiele z nich wróci jak tylko uaktualnię zdjęcia, będę to robić stopniowo. Odzyskam większość wpisów z kategorii przegląd, gdzie były opisane różne style ubioru. Natomiast te wpisy, które były w kategorii Analiza kolorystyczna -> kolaże z Waszymi ulubionymi połączeniami kolorów oraz odcienie poszczególnych kolorów dla typów urody umieszczę na pintereście (patrz niżej).

Po drugie, że założyłam na pintereście tablice z inspiracjami dla wszystkich typów kolorystycznych i codziennie coś tam dokładam.

A po trzecie, żebyście koniecznie spojrzały na moje instastories (trzeba nacisnąć na kółeczko podpisane Typy urody) w których opowiadam jak korzystać z tych tablic. I żebyście zostały ze mną na instagramie, bo w tym tygodniu będzie jeszcze modyfikacja tych tablic, o której też opowiem.

Płaszcz Pro-be
Zegarek Cluse
Golf Medicine
Spódnica vintage
Torebka Przywara-Strzałka
Buty Badura

No, musicie mi uwierzyć na słowo, że gdy jest wyprasowana, ta plisowanka prezentuje się dobrze. To takie wspomnienie po moim wełnianym kilcie, który zniszczyłam przez pomyłkę w pralce… A plisowanka tego rodzaju, jest swoją drogą, dziecinnie łatwa w noszeniu. Nie tylko z czarnym golfem, ale również z gładkim topem z długimi rękawami, sportową bluzą (choć ja się czuję infantylnie w tej wersji, ale na kimś młodszym to widzę), ze zwykłym swetrem wkładanym przez głowę i puszczonym luźno na spódnicę (choć ja tak nie noszę, bo wtedy tworzy mi się taka ciężkość na biodrach, której nie lubię). Gdybym się w końcu zdecydowała na jakieś martensy, to bym ją też nosiła z nimi i czarną rockową koszulką wpuszczoną do środka, a nie mogę się zdecydować, bo podobają mi się niebieskie, bordowe i czarne lakierowane w takim samym stopniu. Ostatnio zwróciłam też uwagę na zielone. Chciałabym jednak kupić tylko jedną parę, więc do przemyślenia.

Zachęcam Was żebyście spojrzały na pinterest i te tablice z inspiracjami i napisały mi tutaj, która tablica jak do tej pory najbardziej Wam się podoba, który klimat Was pociąga i może jakiego rodzaju zdjęcia, których tam nie ma, chciałybyście tam zobaczyć. Ja sama jestem zadowolona ze wszystkich tablic, ale stonowana jesień mnie zatrzymuje na dłużej :)

Zacznę od dwóch małych ogłoszeń.

1. Nie będę robić na blogu przeglądów zakupowych. Chciałabym, żeby była tu bardziej esencja tego co myślę, jak wyglądam i czym się inspiruję. Doszłam do wniosku, że facebook jest odpowiednim miejscem na tematy bardziej zakupowe. Ostatnio zrobiłam tam przegląd sznurowanych botków ze skóry. Inne przeglądy wkrótce też będą i będę do nich linkować w nowych wpisach, więc jeśli ktoś nie ma fejsa, też będzie o nich wiedział.
2. Wpisy opisujące typy kolorystyczne wrócą uaktualnione, proszę o cierpliwość. Pracuję nad tym.

W tej „stylówce” czuję się jak w swoim żywiole. Inspiracją jest dla mnie nocne niebo – uwielbiam taką kolorystykę. Czerń i intensywne granaty łączę ze swoimi „gwiazdami”, czyli złotem i srebrem w biżuterii, zegarku i okuciach.

I znów muszę napisać coś o polskiej marce, bo chyba nigdy dość dobitnie tego nie wyraziłam, a czuję się teraz trochę bardziej otwarta i chcę prawić zasłużone komplementy. Pro-be robi najpiękniejsze płaszcze. Ania z roku na rok zaskakuje czymś niesamowitym. Mam na sobie granatową Laurę w rozmiarze M (zdjęcia dobrze oddają, że jest to bardzo głęboki odcień granatu) i ten płaszcz jest inny niż pozostałe. Bardzo dobrze czuję się w tak mocnych ramionach i z dość szerokimi rękawami. Mam wrażenie, że wyglądam w tym płaszczu jakbym mówiła: żarty się skończyły :)

Czuję się jakoś tak wyjątkowo, silnie, a mam na sobie banał: golf i jeansy oraz swój najzwyczajniejszy codzienny makijaż. A więc wnioskuję, że to płaszcz i dodatki mają moc! Ten zegarek to po prostu noc na nadgarstku.

Płaszcz Pro-be
Zegarek Cluse
Golf Medicine
Spodnie Lee
Buty Buty Fiore di Lucia Milano
Torebka Cholewiński
Etui na laptopa Chylak

Dzięki uprzejmości marek Pro-be i Czasomierz.pl mam dla Was rabaty na płaszcze i zegarki.

Do 1 grudnia:
Kod: KLASYCZNIE daje 10% rabatu w sklepie Pro-be.

Do 20 grudnia:
Kod 1: czas10 daje 10% dodatkowego rabatu na zegarki marek: Xonix, Oceanic, Dunlop, Jordan Kerr, JK Active w sklepie czasomierz.pl
Kod 2: czas5 daje 5% dodatkowego rabatu na zegarki marek: Axiver, Bisset, Cluse, Orient, Q&Q, Rubicon, Zeppelin, Knock Nocky w sklepie czasomierz.pl

Tak na marginesie, mam coś do granatowego koloru. Niby nigdy nie powiedziałam, że go lubię, ale zawsze jak trzeba sięgnąć po coś eleganckiego, kończę na granacie. Do cholery – mam w szafie granatowe płaszcze, granatową torebkę, granatowe buty, granatowy zegarek, granatowy kaszmirowy sweter, teraz kupiłam te świetne jeansy w głębokim granacie i się z nimi nie rozstaję, mam eleganckie granatowe spodnie, a teraz wypatrzyłam na etsy granatową torebkę vintage w kolorze GRANATOWYM. Może już najwyższa pora, by to sobie powiedzieć  – granatowy to taki mój kolor :) Jeszcze sukienki brakuje do kolekcji…

Jaki jest Twój „elegancki” kolor?

Partnerem tego wpisu jest sklep z ubraniami z kaszmiru i wełny Mahogany.pl

Moje rozważania na temat kupowania mniej, kompletowania spójnej szafy i budowania solidnego stylu musiały mnie w końcu doprowadzić do pochylenia się nad tym, czym jest luksus. A on nierozerwalnie kojarzy mi się z najwyższą jakością. Wydaje mi się, że to dość naturalne, że nie kupując byle czego, gdy już masz się zabrać za kupienie czegoś, chcesz żeby to coś było optymalne :) Tak jakby niekupowanie miało być solidną bazą do kupowania. Tak jakby nie kupić, to również podjąć decyzję i kupić zero. Pisałam o tym w tym wpisie.

Każdy zapewne ma swoją definicję luksusu i myślę, że należy to uszanować. Wielu ludzi ma alergię na to słowo, bo jest ono niesłusznie moim zdaniem wiązane ze snobizmem. Dla mnie o luksusie świadczą:

pomysł

W internecie łatwo znaleźć zestawienia z pokazów mody, gdzie wyraźnie widać, którzy projektanci kopiują których. Gdybym zapłaciła za coś ogromne pieniądze, po czym okazałoby się, że pomysł jest kopią czyjegoś pomysłu, przestałabym uważać kupioną rzecz za luksusową. Stałaby się dla mnie smutnym przypomnieniem braku kreatywności. Dlatego też, gdybym miała częściej kupować luksusowe przedmioty, celowałabym w pierwszej kolejności w prostotę – rzeczy, które każdy dobrze zna i które można wywyższyć nad inne za pomocą różnicy w detalach.

dobry materiał

Kaszmir, jedwab, wełna merino – te materiały są stosunkowo trwałe i często na rzeczach z drugiej ręki wyglądają porządnie, więc luksus nie musi być powiązany z wysoką ceną. Z drugiej strony, wolę kupić jeden kaszmirowy sweter na lata, niż co roku kupować nowy akryl. Dojście do tego punktu trochę czasu mi zajęło, przyznaję, ale teraz widzę, że to jedyne sensowne rozwiązanie.

historia (vintage)

Lusterko z lat 60. kupione na etsy za niewielkie pieniądze, z rysami i przebarwieniem jest o tyle cenne, że nieidealne, że ma swoją historię i że ja od teraz też w niej uczestniczę. Być częścią jakiejś historii – luksus. Zrozumie ten, kto zacznie swoją przygodę z wyszukiwaniem perełek vintage.

przekazanie komuś innemu

Chcę, żeby jeszcze ktoś poza mną cieszył się moimi rzeczami. Nie chcę po sobie zostawiać śmieci. Wierzę, że nie tylko ja będę nosiła ten sweter, który mam na zdjęciach. Jeśli coś przetrwa mnie i jeśli przyniesie radość komuś innemu będzie luksusem.

funkcjonalność

Dla mnie szpilki z czerwoną podeszwą, na których nie ujdę dwudziestu metrów nie są luksusem. Są zagracaniem szafy i głowy, wyrzutem sumienia i bezużytecznym przedmiotem – przeciwieństwem luksusu. Luksus jest u mnie nierozerwalnie związany z potrzebą, choć zdaję sobie sprawę, że większość ludzi uważa za luksusowe przedmioty, które są zbędne, wynikające z nadmiaru środków, kupowane jako kaprys.

uczucie

W jaki sposób sama się nakręcę, jaką radość sprawi mi dana rzecz, czy realny jej kształt przewyższy mojej oczekiwania, czy nie będę mogła wypuścić jej z rąk, czy przesłoni mi wszystkie inne rzeczy, czy będę ją chciała ocalić z pożaru – głupotki, ale czy można luksusem określić coś, co nie wzbudza takich głupotek :)

Golf z kaszmiru Mahogany czarny w rozmiarze XL
Jeansy Lee
Torebka Przywara Strzałka
Pierścionek Rett Frem
Buty Vagabond

 

z kodem MARIA
zniżka 10%
do 30.11.2019
w sklepie Mahogany.pl

1. Produkty kaszmirowe oferowane w sklepie Mahogany są wyrabiane ręcznie w Nepalu. Magazyn znajduje się na Słowacji, więc czas przesyłki do Polski to ok. 4 dni.
2. Kaszmir użyty do wyrobu swetrów pochodzi od kóz kaszmirskich, które żyją na terenie płaskowyżów himalajskich.
3. Delikatny i gęsty puch kóz chroni je przed temperaturą dochodzącą do -40°C.  Puch wyczesywany jest w okresie wiosenno-letnim.
4. Im więcej warstw przędzy (ply), tym sweter cieplejszy. Mój sweter ma 4 ply, a będąc bez płaszcza i nie mając pod spodem nic oprócz bielizny, było mi ciepło nad morzem w październikowy poranek.
5. Tutaj można zamówić do domu bezpłatny katalog z produktami.

Ja na swojej wishliście miałam czarny wełniany golf. Oczywiście przyszło mi do głowy, by szukać takiego swetra w lumpeksach, ale zawsze gdy sobie coś takiego założę, nie dochodzi do realizacji planu. Ostatnio natknęłam się na fantastyczny wełniany i bardzo prosty w formie sweter z wełny, ale w kolorze pomarańczowym… Takie najprostsze w formie rzeczy są ciężko dostępne, więc cieszę się, że marka Mahogany się do mnie zgłosiła i teraz mam, nie wełniany, a kaszmirowy sweter. Jak wiecie, nie patrzę nigdy na to, czy coś jest męskie czy damskie, a rozmiar z metki jest dla mnie „płynny”. Jestem jedną z tych osób, która potrzebując boyfriendów, poszłaby do sklepu i poprosiła o męskie jeansy w swoim rozmiarze. Chciałabym doradzić Wam dokładnie to samo. Żebyście patrzyły na rzecz od strony Waszych potrzeb, a nie od strony producenta, który mówi Wam, dla kogo przeznacza daną rzecz.

W jakich kategoriach Wy postrzegacie luksus? Jakie kryteria musi spełniać dana rzecz, byście uznały ją za luksusową?

Kiedy już myślałam, że po sukience mojego życia (jest nią Palma) nie będzie już niczego…, weszłam na stronę Warsztatu Pracy i przyjrzałam się ich nowej kolekcji. Okazało się, że Magda i Mika potrafią przebić mój ukochany wzór w palmy, co wydawało mi się niemożliwe. Ooooo, jak ja uwielbiam się tak mylić :)

Jak tylko zobaczyłam sukienki we wzór z jarzębiną, napisałam do Magdy: – Czy można zrobić wzór Jarzębina, ale w takiej formie jak sukienka Palma? – Jasne, że można!

Mam wrażenie, że nigdy nie napisałam o Warsztacie Pracy tyle, ile powinnam. Moje czytelniczki powinny wiedzieć, że są w Polsce (a dokładniej w Poznaniu) tak utalentowane osoby, które szyją na miarę, wymyślają i drukują w możliwe najbardziej ekologiczny sposób swoje wzory i starają się nie magazynować odzieży, tylko robić ją na zamówienie i pod klientkę! Myślę że super podejrzeć sobie wszystko, co jest w ich sklepie internetowym, ale kluczem jest tu kontakt z dziewczynami – Magdą i Dominiką, które są bardzo konkretne, ale też otwarte na kobiece potrzeby.

Ja się Palmą nie mogę do tej pory nacieszyć, zawsze kiedy wkładam tę sukienkę czuję się po prostu wyjątkowo, a teraz mam jeszcze do tego drugą opcję (no tak po prawdzie to trzecią, bo jest jeszcze Palma spódnica).

Sukienka Warsztat Pracy
wzór Jarzębina na formie sukienki Palma :)
Torebka Przywara Strzałka
Pierścionek Rett Frem
Buty Fiore di Lucia Milano

Grube rajstopy, sznurowane botki, Jarzębina, a na to gruby czarny płaszcz – tak będzie wyglądać większość moich jesiennych i zimowych dni.

Skoro już w odniesieniu do sukienki Palmy użyłam słów: sukienka mojego życia, to powiedzcie czy macie takie jedno ubranie, które może być określone jako „ubranie Waszego życia”?