We wpisie znajdują się linki afiliacyjne. Nie współpracuję bezpośrednio z żadną z wymienionych marek.

Przed Wami przykładowe zestawy ubrań, które obrazują styl minimal academia. Praca z tym stylem może być oczywiście dowolna, ale ja chciałam pokazać rdzeń tej estetyki, więc celowo ograniczyłam kolory oraz formę ubrań. Więcej o tym stylu w tym wpisie.

Ostatnio myślałam o tym, jak romantyzowanie stylu może pozwolić nam być bardziej konsekwentnym. Dopowiadanie sobie historii do danego już ubrania w pewnym sensie wzmaga ekscytację. Bo jeśli by nie wzmagało, to być może styl nie byłby dla nas odpowiedni… Wierzę, że każda z nas może mieć swoje uniesienia związane ze sposobem ubierania.

Przy każdym kolażu krótka próbka romantyzowania stylu :)

Czapeczka New Era
Longsleeve Outhorn
Spodenki Outhorn
Buty Adidas
Torba Calvin Klein Jeans
Skarpetki Adidas

 

Skojarzenia
pierwsza na siłowni, ćwiczenia w domu, zdrowy tryb życia, ciągłe picie wody, lodówka wypełniona warzywami, komfortowe ubrania, włosy spięte w niski kok, szybki makijaż, ranny ptaszek, chłodne prysznice, zaufani sprzedawcy na rynku, plan posiłków, gotowanie w domu, długie spacery, dwie szuflady przypraw, roślinki w łazience

Płaszcz Mango
Koszula Mango
Jeansy Selected Femme
Oksfordki Ryłko
Torba Tommy Hilfiger

Skojarzenia
zarwane noce, południe w bibliotece, szereg białych koszul w szafie, wybielacz na półce w łazience, jeżdżenie metrem, kupowanie ubrań jednej marki, duże torby na książki, świeże perfumy, kawa w biegu, cenny obraz na ścianie, gubienie rękawiczek, słuchawki na uszach

Okulary Muscat
Kardigan Mango
Kapcie Genuins
Świeczka Sinsay

Skojarzenia
śniadanie do łóżka, serial zamiast imprezy, miłe w dotyku materiały, wiatr za oknem, lampki wszędzie, gdzie się da, długie kąpiele, czytanie po nocach, słodki balsam do ciała, śliska pościel latem, własnoręcznie robiony prezent, cicha muzyka w tle

Czapka Polo Ralph Lauren
Okulary Muscat
Kurtka Mango
Spodnie Calvin Klein Jeans
Buty Adidas

Skojarzenia
niezaplanowany wyjazd, morze po sezonie, zbieranie białych kamyków, samotne śniadanie w hotelu, stos książek do przeczytania, długie rozmowy przez telefon, pisanie pamiętnika, odkrywanie nowych klimatycznych sklepików, sto takich samych zdjęć w telefonie

Płaszcz Boss
Sukienka Gant
Torba Mango
Buty Vagabond

Skojarzenia
kawa na pusty żołądek, przekładanie alarmu o 10 minut, niespodziewany gość, wszędzie na pieszo, przekraczanie budżetu, lekko rozmazany tusz do rzęs, rozwiane włosy, kolacja przy świecach, pocałunek na powitanie, rozsypane monety na dnie torebki

Jakie Wy macie skojarzenia związane z taką estetyką?

Jaka jest podstawowa metoda na to, żeby się czegokolwiek nauczyć? Przede wszystkim, pozbyć się rozpraszaczy. Zero niepotrzebnych bodźców, spokój, tylko Ty i notatki. Styl „minimal academia” to przeniesienie tej myśli w estetykę. To pochwała uczenia się, intelektu i samorozwoju, ale opakowana w minimalistyczną, dyskretną estetykę. Tak, żeby gdzie nie spojrzysz było czysto i spokojnie. Ujednolicasz strój i otoczenie, żeby nie musieć zwracać na te rzeczy uwagi i skupić się na najważniejszych sprawach.

Nie jestem do końca pewna czy określenie „minimal academia” zostało już tak porządnie osadzone w języku, ja jednak przeglądając pinteresta i instagrama widzę wyraźnie tę tendencję, idącą w kierunku czystości (mówię o takiej estetycznej czystości, ale również dosłownej – posprzątaniu) wnętrza i wyglądu, odrzucenia koloru i skupieniu się najbardziej na duchowej sferze życia.

Celebracja poranków, przygotowywanie zdrowych posiłków, dbanie o siebie w sensie zajmowanie się w pierwszej kolejności formą ciała i skóry niż makijażem czy strojem wpisują się w ten trend. Odrzucanie niepotrzebnych ozdobników, by skupić się w pełni nad sensem „czynności”. Znowu traktowanie minimalizmu jako SKUPIENIE, ale też przenoszenie tego w sferę estetyczną.

Dbanie o najwyższą jakość przyrządów do pracy, nauki. Prostota w designie mebli, technologii, wybieranie jak najprostszych narzędzi. Tej estetyce blisko do architektonicznego modernizmu, właśnie pod względem uproszczenia formy i skupieniu się na funkcji.

Za tą bielą i beżami, idzie coś więcej niż ładne instagramowe zdjęcie. Bez esencji ta estetyka wydawałaby się całkowicie pusta. Nie sztuką jest nabrać w Ikei białych mebli i kupić szary zeszyt. Sztuką jest otoczyć się takimi przedmiotami, które będą intencjonalne i będą nas przybliżać do celu. Wszystko ma być „po coś”. Nie widzę tu zbyt wiele miejsca na typowo zdobnicze funkcje. Właściwie nawet biżuteria wydaje mi się przesadą, chyba że pokazuje czas lub jest równocześnie długopisem lub ma sentymentalne znaczenie :)

Gdybym miała podać przedmiot symbolizujący tę estetykę, wybrałabym okulary w transparentnych oprawkach. Okulary służą wydobyciu ostrości, mogą być ozdobą, ale pełnią ważną funkcję i wreszcie uznajemy fakt, że one są niezbędne, więc design może być w pełni uzasadniony funkcją.

Albo wskazałabym na taką zmazywalną białą tablicę, na której codziennie można zapisać coś ważnego i zerkać na to w chwili zwątpienia.

To taka trochę „grzeczniejsza” siostra dark academii, opierająca się romantycznym uniesieniom i nałogom, buntowi i nieporządkowi. Jest bardziej systematyczna, dba o zdrowie, czystość i systematycznie notuje, czyta, mierzy swoje postępy, realizuje swój cel. To taki piątkowy uczeń życia, który nie lubi się rozpraszać, jest przygotowany na każdą ewentualność i nie wydaje pieniędzy bezsensownie.

Kolorystyka jak w nowoczesnej bibliotece, ale może również przywoływać skojarzenia ze studiem fotografa, laboratorium, apteką, a także wysprzątaną kuchnią w nowoczesnej restauracji. Nic dziwnego – inspiracje są tam gdzie można przykleić metkę „specjalistycznie”. Skupiamy się na celu i do niego dążymy, nie ma miejsca na rozpraszacze.

W drugim wpisie o minimal academia, pokażę konkretne zestawienia w tym stylu.

Czy widzicie dla siebie coś pociągającego w stylu minimal academia?

Przygotowałam zestawy ubrań w stylu dark academia. Opierałam się na różnych kolorach, nie tylko na brązach i starałam się o włożenie tutaj wielu charakterystycznych dla stylu elementów. Co ciekawe dla mnie, wiele zależy tutaj od wyobraźni. Jeśli w głowie jest pewna wizja kobiety, której ten styl pasuje, to ona nawet w zestawach niekoniecznie charakterystycznych będzie wyglądać dalej jakby to była DA. I na odwrót – coś kłóci się z moją wizją takiej osoby, to ona nawet w zestawie kraciasta marynarka i koszula będzie daleko od DA. Raczej liczy się tutaj vibe, a mniej schematy :)

Jakie czynności, styl życia kojarzą się Wam z Dark Academia? Proszę o komentarze na temat :)

Pisanie o dark academia jest dla mnie niełatwym zadaniem. W jakimś stopniu identyfikuję się z tą estetyką i robienie researchu do tego wpisu sprawiło mi wiele przyjemności, ale równocześnie jest w tej estetyce coś, co kłóci się z moją wrażliwością i co w moich oczach czyni ją dość… pretensjonalną. Staram się, by ta walka nie była zbyt widoczna w tym wpisie i po prostu przekazuję Wam materiał, a interpretacja jak zwykle należy do Was. Co z tego weźmiecie, co Was zachwyci, co Was zainspiruje, to Wasze. Zdecydowanie mówimy o trendzie czy też kierunku, który jest widoczny od dawna, ale który przybiera na sile i wkracza już do modowego mainstreamu. Czy wraz z popularnością, straci na swojej wyjątkowości? Mam wielką nadzieję, że nie! Zapraszam do czytania o estetyce, której nie straszne egzaltacja, romantyczne ideały i zachwyt nad codziennością.

Jak sama nazwa wskazuje, dark academia jest silnie osadzona w kulturze uniwersyteckiej. Wszystkie te filmy i książki idealizujące i uromantyczniające naukę na uniwersytecie z tradycjami mogą być znakomitą podkładką pod ten styl. Tak jak preppy może ilustrować jak wyglądają i noszą się elity uniwersyteckie, młodzież z bogatych rodzin, studenci przynależący do bractw, tak dark academia skupia się bardziej na samym studiowaniu, klimacie uniwersyteckich bibliotek i kawiarni,  intelektualnych uniesieniach i natchnionych dyskusjach o literaturze… Czyli już nie spędzanie weekendu na jachcie czy korcie tenisowym w białym sweterku, a nasiadówka w bibliotece lub wizyta w muzeum w trenczu do kostek :)

Przykłady filmów:
Stowarzyszenie Umarłych Poetów
Uśmiech Mony Lizy
Marzyciele
Teoria wszystkiego

Ten styl nie jest zarezerwowany wyłącznie dla młodych ludzi, bo równie dobrze można czerpać inspiracje ze stylu życia filmowego czy książkowego (może i rzeczywistego, ale wystarczy przejrzeć stare zdjęcia z uczelni, by zobaczyć, że w rzeczywistości ten styl nie był aż tak konsekwentnie realizowany) studenta, jak i pracownika naukowego. Jeśli istnieje coś takiego jak archetyp wyglądu intelektualisty, to ten styl oddaje dobrze jakąś (w moim odczuciu większą) część tego archetypu. Można oczywiście wejść na terytorium pretensjonalności, jeśli w ślad za określonym ubiorem pójdzie jeszcze nazywanie siebie samego intelektualistą czy pozowanie na siłę na coś, co jest akurat w modzie, ale nie współgra z duszą :)

Aczkolwiek jest również druga strona medalu. Dark academia manifestowana jest właśnie nie tylko ubraniem, ale stylem życia. Kogoś, kto lubi książki, muzea, kameralne spotkania, filmy, starocie może naturalnie ciągnąć do takich ubraniowych klimatów. To nie jest styl, który wynosi ciało na piedestał – nie ma opinania, podkreślania, tuszowania, wydłużania, skracania, wyszczuplania… W moim odczuciu to takie raczej proste ubieranie się i kompletowanie garderoby z dobrych jakościowo elementów, niekoniecznie w dużej ilości. Tu zdecydowanie można powiedzieć, że większość ubrań pasuje do siebie idealnie i że można wyciągać rzeczy z szafy po omacku, a wszystko koniec końców będzie ze sobą zgrane.

Paleta dla tego stylu jest silnie zdominowana przez brązy. Z tego względu ten styl będzie bardzo harmonijnie wyglądał na osobach o jesiennym typie urody. Brązy w otoczeniu neutrali – tak skrótowo można przedstawić paletę. A więc biel, czerń, kremy i błękity, granat. Wzory raczej regularne – krata, melanż, pieprz i sól, paski, ale to wszystko raczej nie miksowane ze sobą, raczej stonowane i nawet dyskretne.

Poza tym dużo miękkich, ciepłych, otulających materiałów. Akcesoria ze skóry, sporo wełnianych marynarek, swetrów. Koszule i płaszcze, jeansy, ale również luźne materiałowe spodnie. Buty w męskim stylu. Męski zegarek, delikatna biżuteria. Swobodne fryzury. Inspiracja męskimi krojami.

Przykłady książek:
Donna Tartt, Tajemna historia
Maureen Johnson, Nieodgadniony
Kazuo Izhiguro, Nie opuszczaj mnie

Żebyśmy się dobrze zrozumieli – można czytać książki i ubierać się jak kolorowy ptak. Gdybyśmy miały w ten sposób patrzeć na style i je analizować to nic by z tego nie wyszło, bo to jest oczywiste, że należy szanować, co komu w duszy gra. My mamy spróbować zrozumieć konkretny styl: dark academia i zdefiniować jak on wygląda, a nie na odwrót. Absolutnie nie odpowiadamy sobie na pytanie jak wygląda, osoba która lubi się uczyć, lubi czytać książki czy cokolwiek innego tu sobie wstawimy, co będzie nam pasować do danego stylu.

Dlatego spójrzmy na zagadnienie z innej perspektywy. Mianowicie wyobraźmy sobie wnętrze. Potężną, ciemną bibliotekę. Żeby nasze wyobrażenie uśrednić weźmy za przykład te ciemne wnętrze biblioteki w Limie. I posadźmy kogoś przy stole z książką. Jak musiałaby wyglądać ta osoba, by optycznie zlać się z wnętrzem? Jakie kolory musiałaby mieć na sobie, by stała się częścią spójnego obrazu, na który patrzysz tak, że nic szczególnego nie rzuca ci się w oczy? Jeśli posadzimy tu kogoś w jaskraworóżowej sukience z niebieskimi włosami, ta osoba natychmiast zdominuje obraz. Jeśli posadzimy tu kogoś w brązowej marynarce i luźno upiętych naturalnych włosach, obraz będzie harmonijny, a nasze oczy nie pójdą z automatu za mocnym kolorem. Tego rodzaju kolorystyki wymaga dark academia.

Ten styl kojarzy się w naturalny sposób z jesienną pogodą. Z przesiadywaniem w kawiarni, z czytaniem książek, kiedy za oknem pada, otulaniem się kocem… Takich materiałów jak skóra, kaszmir czy wełna szuka się głównie z myślą o gorszej pogodzie. Dark academia latem staje się zwiewniejsza i jaśniejsza. To już i sukienka w drobne kwiatki, i słomkowy kapelusz, i trampki, i białe duże koszule do jasnych luźnych spodni… W drugiej części wpisu pojawią się inspiracje zakupowe dla tego stylu.

Czy widzicie dla siebie coś pociągającego w stylu dark academia? Czy są jakieś skojarzenia, które macie z tym stylem – może jakieś marki modowe, konkretne osoby, coś w waszym otoczeniu? Co mogłybyście wziąć z tego stylu dla siebie?

Entuzjastyczny odzew przy wpisach o dyskretnym stylu bardzo mnie zaskoczył. Zaraz Wam wyjaśnię dlaczego. Dużo osób pod tymi wpisami deklarowało, że tak mniej więcej wygląda ich styl i że taka powściągliwość w ubiorze jest jak powiew świeżego powietrza. A dzięki takiemu celowo „nijakiemu” ubiorowi osobowość błyszczy. Zgadzam się z tym całkowicie.

Dyskretny styl (część pierwsza)
Dyskretny styl (część druga)

Nie spodziewałam się tego, bo jakoś naiwnie myślałam, że osoby, które interesują się stylem zawsze dążą do wyrazistości. Że często, mimo iż same nie czują się sobą w mocno określonych stylowo strojach, z radością  czytają o takiej mocy stylu właśnie. Pomyłka z mojej strony! W tym wpisie chciałabym Wam przedstawić wyłącznie moją perspektywę patrzenia na dyskretny styl. Jest to celowo najbardziej nieobiektywny z tej serii wpisów.

Przy poprzednich wpisach były też wątpliwości natury: ten styl jest zarezerwowany tylko dla ładnych, ten styl jest nudny, ten styl jest drogi, ten styl przeczy jakiejkolwiek ekspresji. Ja tych wątpliwości akurat nie podzielam, ale biorę je pod uwagę jako nieodrealnione i będące jakąś refleksją. Jednakże pamiętajcie, że przekonywanie kogokolwiek do jakiegokolwiek stylu, trochę mija się z celem. Po co brnąć w coś, czego się nie czuje? Może lepiej znaleźć w dyskretnym stylu jakiś wycinek dla siebie? A może odrzucić go w całości?

W sobotę wybrałam się do galerii handlowej. Jakoś żaden inny dzień mi nie pasował. Poszłam tam, żeby przymierzyć i obejrzeć balerinki z Kazara, które Wam pokazywałam, a które były mi przez kilka osób odradzane. Powiem Wam, że są świetne – leżą jak skarpetka, są mięciutkie i o ładnym kształcie. Jest dość prawdopodobne, że się szybko odkształcą, ale chyba zaryzykuję. Wyciągnęłam z szafy moje balerinki z Deichmann z zeszłego roku i postanowiłam, że jeszcze wycisnę z nich ile się da. Te z Kazara kuszą mnie w kolorze białym, a do tego jeszcze ponosiłabym te stare czarne baletki.

Ale ja w zasadzie nie o tym. Byłam w tym centrum handlowym i przyjrzałam się temu, co ludzie mają na sobie. Tak się często mówi: polska ulica jest szara, ludzie ubierają się smutno, wszędzie tylko szary i czarny. Otóż mam zupełnie inne odczucia. Gdy udało mi się w końcu wyodrębnić w tłumie kogoś w stonowanych kolorach, to ten ktoś wyglądał na tle innych wyjątkowo. Starałam się spokojnie przyjrzeć ubraniom wszystkich ludzi nie zwracając uwagi na wiek, płeć, figurę i widziałam wszystkie kolory tęczy, pozestawiane ze sobą bez żadnej zachowawczości (nie twierdzę, że to coś złego), wielką zbieraninę „kolorowych” kolorów umieszczonych na formach ubrań, które z dyskrecją czy chociażby minimalizmem nie mają nic wspólnego.

To oczywiście jakiś wycinek – to konkretne centrum handlowe, w tym konkretnym krótkim czasie i w tym konkretnym wiosennym dniu, ale lustrowałam również ludzi nad morzem i w parku i jak na razie stwierdzenie o szarej polskiej ulicy wydaje mi się naciągane.

I tak naprawdę co z tego, że kolorem sezonu jest beż? Beżowe ubrania wiszą sobie w sklepach, ale to, że ktoś je kupi wcale nie oznacza, że nie zaaranżuje ich na własny sposób – z innymi kolorami, wtapiając je w swój oryginalny styl (i bardzo dobrze!). Trend na minimum jest pozorny, jest tylko zgrabnym podaniem ubrań w jasnych i neutralnych kolorach w lookbooku, żeby się mogły ładnie zaprezentować. Co ulica z tym trendem zrobi, to inna historia.

Nad morzem widziałam babcię z wnuczką. Babcia miała długie blond włosy, beżowy prosty sweterek z dekoltem w serek i beżowe spodnie z raczej grubego materiału, a na nogach sportowe granatowe buty z białą podeszwą. Wyglądała super i jakoś tak inaczej – spokojniej, dyskretniej właśnie. Ten beż akurat bardzo jej pasował, więc to również miało wpływ na mój odbiór, a może to i spokojne fale na morzu i żywe słońce jako tło sprawiło, że całość mnie tak zachwyciła.

Na instagramie pełno urlopowych zdjęć. Egzotyczne lokalizacje, liście palm, tropiki, intensywny błękit oceanu, hamak, opalone ciała, drinki z palemką. I choć przyznaję, że takie zdjęcia są piękne, to warto się również nauczyć doceniania tego zwyczajnego piękna, które jest tuż obok nas: zadbanego trawnika, rozkwitających teraz drzew, czystego nieba. Dla mnie codzienność jest dyskrecją, gdy takie właśnie urlopowe rajskie destynacje są ekstrawagancją. Dla własnej pogody ducha, warto doceniać również codzienność i normalność.

Inna sprawa, że porównując ekstrawaganckie miejsca na wakacje do ludzi, którzy modę traktują jako pole do wyżycia się, muszę stwierdzić, że patrzenie na kolorowe ptaki fascynuje mnie przez jakieś pierwsze dziesięć minut. Potem jestem już tym zmęczona. Po postach o Fridzie, nie wiem kiedy jeszcze zdecyduję się opisać kogoś tak wyrazistego… Długo jeszcze będę odpoczywać od tych kolorów :) Złapałam się również na tym, że gdy odkrywam jakąś blogerkę o niezwykle oryginalnym i żywym stylu, zaglądam do niej nałogowo kilka dni z rzędu, a potem po prostu zauroczenie mija. Jakby w myśl zasady, że im więcej kolorów, wzorów, dziwności, tym szybciej mi się to znudzi.

Tak naprawdę dążę do tego, że nie może być nudą coś, czego się nie widzi. Dla mnie osoba ubrana tylko w sposób dyskretny będzie wyjątkowa, inna, nienudna, w pewnym szalonym sensie ekstrawagancka. Dla mnie sztuką jest się ubrać tak, żeby nie rzucać się w oczy i wtedy właśnie „rzucać się w oczy”.

A jeszcze inną sprawą jest to jak wyglądają stroje gwiazd i celebrytów. Przeglądając zdjęcia z pierwszej lepszej imprezy, natykamy się na bardzo udziwnione stroje, niezrozumiałe zupełnie połączenia stylizacji z osobami, tak czasami wydumane, żeby nie powiedzieć nowobogackie i pozujące na wielką modę, że aż przechodzi dreszcz żenady.

Ja się bardzo staram być pozytywna i już w zasadzie nie wchodzę na takie zbiory zdjęć, ale czasami wydaje mi się, że lepszym rozwiązaniem dla większości kobiet byłyby elegancka koszula i spodnie niż te wszystkie fikuśne, kolorowe sukienki bez ładu i składu, doklejane rzęsy i tony tapety. Spójrzcie chociażby na stylizację Agnieszki Grochowskiej na premierze filmu Teen Spirit w Los Angeles. Naturalny makijaż, czarna marynarka, biżuteria od Orskiej – klasa. To jest tak normalne, a jednocześnie wyjątkowe, bo tego się nie widzi na co dzień.

Odkąd pamiętam, zachwycałam się filmami, przedstawiającymi jakąś wizję przyszłości z formującym się na nowo społeczeństwem np. po ataku zombie, po skażeniu radioaktywnym. Chodzi o filmy w klimacie Wyspy czy Equilibrium. Zauważyłam, że postaci w tych filmach były odzierane z wszelkiej indywidualności przede wszystkim za pomocą kostiumów. Może dla niektórych to koszmarne, ale mnie zawsze jakoś estetycznie pociągały te zunifikowane mundurki, jakby sterylne – takie same uniformy dla wszystkich. W filmie były ukazane jako narzędzie do tłumienia indywidualnych zapędów, zamanifestowanie, że jednostka się nie liczy i nie ma prawa odstawać od reszty, ale o ironio teraz, wyjmując je z kontekstu filmowego i przenosząc do rzeczywistości, czuję, że uzyskalibyśmy dokładnie odwrotny efekt.

Wierzę że tyle pstrokacizny ile mamy w świecie stylu nigdy nie będziemy w stanie zrównoważyć siłą spokoju. Z tego co ja obserwuję, spokój zanika, więc my sami jako jednostki musimy go dla siebie odnajdywać. Spokój jest w odwrocie. I mi ten bunt ciszą akurat wybitnie estetycznie odpowiada.

Chciałabym żebyście napisały o swoich odczuciach. Jak rozkładają się wg Was siły na linii spokojna moda kontra bardzo ekspresyjna? Jak procentowo widzicie swój styl – więcej w nim spokoju czy niepohamowanej ekspresji? Gdzie w kulturze (film, książka, sztuka itp.) szukałybyście inspiracji dla dyskretnego stylu?

Zapraszam na drugą część wpisu o dyskretnym stylu. Pierwszą część znajdziecie tutaj.

W tym poście postarałam się pokazać przykłady rzeczy, które mogą być w tym stylu. Stawiam na prostotę formy, dobrą jakość, brak rzucającego się w oczy logo, neutralną kolorystykę itd., ale nie boję się szukać tańszych opcji, bo nie sztuką byłoby tu wybrać rzeczy od projektantów, które kosztowałyby krocie.

Zanim przejdę do konkretnych produktów, mogących być ilustracją tego stylu, podpowiem Wam kilka źródeł w których można szukać inspiracji. Od razu zaznaczam, że nie spotkałam się ze stu procentową realizacją tego stylu (taką jak opisana w pierwszej części wpisu), ale niewątpliwie, można w wymienionych poniżej źródłach znaleźć dużo elementów tego stylu.

Estetyka projektantów i marek:

Toteme
The Row
COS
Everlane
La Garçonne Moderne
Oak & Fort

Konta na instagramie:

@deathbyelocutionblog
@matildatheminimalist
@_e_eun
@eune_y
@eun_zzang
@__sends

 

 

1. Koszula Tatuum
2. Kardigan Marc O’Polo
3. Bronzer Guerlain
4. Spodnie Marie Lund
5. Koszula H&M
6. Sweter Franco Callegari
7. Cień do powiek Lancome
8. Spodnie Mango
9. Trampki Converse

 

 

 

10. Sukienka Marc O’Polo
11. Sukienka Risk Made in Warsaw
12. Portfel Reserved
13. Rozświetlacz Becca
14. Sweter Edited
15. Pierścionek Minty dot
16. Pierścionek Kamena
17. Czółenka Gino Rossi
18. Torebka L37
19. Koszulka Edited
20. Kardigan Burberry
21. Marynarka Flow
22. Marynarka Edited
23. Sukienka Cat Cat
24. Botki Isabel Marant
25. Torba Coccinelle

 

 

26. Sukienka Marc O’Polo
27. Sweter Tatuum
28. Bluza Ania Kuczyńska
29. Klapki Gino Rossi
30. Półbuty Kazar
31. Jeansy Edited
32. Body nago
33. Koszulka Edited
34. Czółenka Gino Rossi
35. Spodnie Tatuum
36. Spodnie Elementy

 

 

 

 

 

 

 

37. Sweter Edited
38. Torba Edited
39. Jeansy Edited
40. Koszulka Edited
41. Koszulka Edited

 

 

 

 

 

 

 

42. Spódnica Reserved
43. Bluzka Tatuum
44. Czółenka Balagan
45. Spódnica Edited
46. Czapka Reserved
47. Szal Reserved
48. Płaszcz Patrizia Aryton
49. Sweter Marc O’Polo
50. Sweter Apriori
51. Spódnica Tatuum
52. Sweter Soyaconcept
53. Spódnica Tatuum

 

 

 

 

54. Szlafrok Łyko
55. Płaszcz COS
56. Spodnie Patrizia Aryton
57. Płaszcz Risk Made in Warsaw
58. Baleriny Kazar
59. Koszulka Risk Made in Warsaw
60. Kurtka Edited 

Które z tych rzeczy Wam się podobają? Czy macie w swoich szafach coś w podobnym, bardzo neutralnym i bezpiecznym stylu? Która z tych rzeczy sprawdziłaby się u Was?

Od kiedy tylko sięgam pamięcią, fascynowały mnie osoby, które za pomocą nierzucającego się w oczy ubioru potrafiły zrobić wrażenie. Potrafię zachwycić się i kobietą, która odważnie miesza ze sobą kolory i wygląda niczym rajski ptak, potrafię rozpływać się nad pięknem europejskiej aktorki w stylizacji niczym ze starego filmu, potrafię dostrzec siłę dramatyzmu w kobietach, które nie boją się silnego makijażu i ciężkiej biżuterii, i mogłabym wymieniać jeszcze wszystkie style świata, pochylić się nad oryginalnością każdego z nich i wydobywać z nich, co tylko uznam za najwspanialsze jako inspiracje, ale dzisiaj oddam hołd tylko jednemu ze stylów, temu który często przymyka niezauważony, bo dostrzec może go tylko wprawne oko i otwarte serce. Oto wpis o stylu, który zdefiniowałam, sklasyfikowałam i nazwałam na potrzeby tego wpisu jako styl dyskretny, ale na pewno moje jego wyobrażenie nie może być ostatecznym i dużo tu będzie zależeć od wyobraźni moich czytelników, w którą nigdy nie śmiałam wątpić.

Na dworze, przy kawiarnianym stoliku siedzi sobie kobieta i popija kawę. Ma włosy zaczesane w najzwyklejszy koczek, bawełnianą białą koszulkę wciągniętą w jasne jeansy, na nogach skórzane baletki, na nadgarstku zegarek na brązowym pasku. Promienna twarz, umalowana, ale nie na tyle by można wyodrębnić poszczególne warstwy kosmetyków. Na krześle obok najprostsza skórzana torebka jaką można sobie wyobrazić – duża, kwadratowa, na ramię. Żadnych widocznych metek, żadnego logo, żadnych charakterystycznych kolorów, zero wzorów, zero znaków szczególnych – byłby problem, żeby opisać tę kobietę, bo nic nadzwyczajnego nie rzuca się w oczy, nadzwyczajne jest tylko wrażenie…

To dość rzadki widok, dość rzadki styl, dość rzadka sytuacja. Ale nie dlatego, że nie ma takich kobiet. Problem raczej leży w nas. Szybciej dostrzegamy styl, który krzyczy, a żeby dostrzec coś tak cichego, normalnego, subtelnego, nienachalnego i dyskretnego trzeba refleksji. Na pierwszy rzut oka, ktoś o dyskretnym stylu „przegra” z wyrazistą i głośną osobą.

Inspiracji do dyskretnego stylu można szukać w okolicach minimalizmu, stylu skandynawskiego czy nawet stylu francuskiego, ale na pewno należałoby być wybrednym i odrzucać wszystko, co mocno charakterystyczne, wychodzące przed szereg. Czyli np. szary sweter, czarne spodnie i białe trampki (tak kojarzy mi się od razu styl skandynawski, nie bez powodu, bo na dworcu w Gdańsku widziałam trzy Szwedki ubrane dokładnie w ten sposób, nie żartuję!!!) wydaje mi się idealnym uniformem do stylu o którym piszę, ale już włączenie tutaj ostrego koloru w formie dodatku absolutnie mija się z konceptem. Zdecydowanie trafniejszą inspiracją dla osoby, która chciałaby ubierać się dyskretnie będzie Elin Kling niż Pernille Teisbaek.

To nie jest łatwy styl, a już na pewno nie nastawiony na komplementy. Nikt nie zapyta skąd masz torebkę czy bluzkę, bo zostaną od razu pominięte, uznane za zbyt podstawowe, żeby w ogóle o nich rozmawiać. A jeśli już zapyta, to wiedz, że trafiłaś na bratnią stylową duszę, kogoś kto rozumie :)

Dyskretny styl nie polega na tym, że w tej „nijakości” nie ma ekspresji – ona jest przeniesiona gdzie indziej. To nie ubranie, a właśnie wszystko poza nim, ma mówić. To idealny styl do pokazania urody, do wyostrzenia naszego sposobu bycia, do przekazu: moda nie ma znaczenia, ale nie zdaję się na przypadkowość.

I tu pojawia się paradoks. Taka osoba, która w żaden sposób nie wyróżnia się strojem, nie może również zbytnio odstawać od normy, a więc nie może popaść w skrajność bycia niemodnym (pierwsza skrajność, której unikamy to bycie modnym). A więc nie można biegać za trendami, ale jednocześnie nie można wyglądać niewspółcześnie. Ten styl wyklucza więc normcore, jakiekolwiek style świadczące o inspiracjach konkretnymi dekadami, odrzucając również to, co kilka sezonów temu wydawało się normalnym, a teraz jest już śmiesznym. Choć nie lubię używać słowa „klasyka” w standardowym znaczeniu, to idealne wydaje mi się powiedzenie, że dyskretnym stylem będzie klasyka klasyki odarta z jakiejkolwiek ekstrawagancji i uproszczona do kwadratu.

Jeśli dla Ciebie słowa nuda, spokój i prostota w kontekście stylu nie są negatywne, być może dobrze czułabyś się w takim klimacie. Zerknijmy bardziej szczegółowo na cechy stylu:

1. ubrania i dodatki proste, gładkie, neutralne, bez wzorów
2. naturalny makijaż i fryzura, wykonane starannie, ale nie zwracające na siebie uwagi
3. bardzo dobra jakość noszonych rzeczy
4. szlachetne materiały, ładnie się starzejące
5. forma rzeczy bardzo podstawowa
6. niewyzywający ubiór
7. zawsze wybierana najprostsza opcja
8. brak strojności (wzorów, zbędnych detali przy torebkach, ozdobników przy butach itd.)
9. minimalistyczna biżuteria lub jej brak
10. funkcjonalność rzeczy z pierwszeństwem przed ich wyglądem

Dlaczego właściwie piszę o tym stylu? Nie ukrywam, że upatruję w nim dużej inspiracji dla siebie. Bardzo intensywnie pracuję nad swoją szafą i zaczęła przeszkadzać mi jej strojność. Chciałabym, by szafa była jeszcze bardziej bazowa i w tym pomagać mają mi rozważania o dyskretnym stylu, o wyniesieniu na piedestał jakości i prostoty, a dopiero później mają przychodzić myśli o „dekorowaniu” z którego nie zrezygnuję. Czuję, że każda z nas może sobie z tego stylu coś wziąć, od niego zacząć i dołożyć od siebie dokładnie tyle strojności, ile jej potrzeba. Mi potrzeba tej strojności sporo: lubię mieć mocne usta, mocną biżuterię i czasami jakiś „niedyskretny” szczegół, ale podstawa może być jak najbardziej dyskretna – normalna do bólu, podstawowa, minimalistyczna nawet. Na tym etapie, chciałabym zrezygnować całkowicie ze wzorów, wprowadzić więcej bieli, ale zarazem oczyścić szafę ze zbędnych rzeczy.

Czy widzicie dla siebie coś pociągającego w dyskretnym stylu? Czy są jakieś skojarzenia, które macie z tym stylem – może jakieś marki modowe, konkretne osoby, coś w waszym otoczeniu?

Zapraszam na drugą część wpisu o stylu Fridy. Pierwszą część znajdziecie tutaj.

W tym poście przedstawiam rzeczy, które kojarzą mi się z Fridą, korespondują z jej estetyką i które mogą być uznane za rzeczy w jej stylu.

Nie sądzę by odtwarzanie jej kolorowego stylu w całości mogło przynieść dobry efekt. Ta postać jest tak oryginalna i jednocześnie rozpoznawalna, że bardzo łatwo stać się karykaturą. Ale już przemycanie do siebie jakichś elementów z jej stylu uważam za ciekawe urozmaicenie zachowawczej garderoby. Słowa klucze to z pewnością kwiaty, egzotyka, etno i folk.

1. Bransoleta mosko
2. Pierścionek Pracownia Neores
3. Kolczyki Bańka i Przepiórka
4. Bransoleta po drugiej stronie lustra
5. Kolia Galeria Macondo

 

6. Opaska Decolove
7. Kolia Milita Nikonorov
8. Bluzka Simple
9. Opaska Expose Akcesoria
10. Biustonosz Senveniu

 

 

11. Koszulka Monnari
12. Torba Red Valentino
13. Torebka Menbur
14. Torba Desigual
15. Koszulka Momu
16. Torba Bright Boho
17. Szal Argento akcesoria
18. Naszyjnik Tatuum
19. Tenisówki Converse
20. Torebka Desigual
21. Pasek Reserved
22. Biustonosz Perilla
23. Sukienka Justyna Ołtarzewska

 

 

 

24. Spódnica Marie Zelie
25. Spódnica Marie Zelie
26. Spódnica Ivy&Oak
27. Torba Kazar
28. Sandały M Missoni
29. Torebka Kazar
30. Koszulka Monnari

 

 

31. Koszulka Edited
32. Torba Sensi Studio
33. Espadryle Kenzo
34. Kardigan Lauren Ralph Lauren
35. Buty Gabor
36. Sukienka Simple
37. Kardigan Orsay
38. Botki Maciejka
39. Bluzka Orsay
40. Sukienka Clooe

 

 

 

41. Sukienka Edited
42. Bluzka Kasia Miciak Design
43. Botki Callaghan
44. Bomber Mariusz Przybylski
45. Sweter Orsay
46. Koszulka Orsay
47. Kostium kąpielowy Seafolly
48. T-shirt Tatuum
49. Spódnica Monnari
50. Koszula Promod
51. Kolczyki W. Kruk
52. Bluzka Tatuum
53. Bluzka Tatuum
54. Bluzka Promod
55. Koszula Tatuum
56. Sukienka Justyna Ołtarzewska

 

 

 

57. Spodnie Mango
58. Apaszka Tatuum
59. Etui na telefon MIA home passion
60. Legginsy Risk Made in Warsaw
61. Sukienka Top Secret
62. Pasek Gino Rossi
63. Legginsy Risk Made in Warsaw
64. Top Tatuum
65. Kurtka Mango
66. Bluzka Kasia Miciak design
67. Bluzka Orsay
68. Sweter Tatuum
69. Spódnica Top Secret
70. Bluzka Orsay

Dajcie znać czy coś się spodobało. Ja sama w trakcie poszukiwań trafiłam na ciekawe marki i przedmioty, o których nie pomyślałabym, że mogłyby komplementować mój styl. Szczególnie podobają mi się bluzki 52 i 53 – Tatuum ma wiele modeli o tej formie i chyba na któryś się skuszę, bo nie wszystkie są kwiatowe. No i kolczyki dłonie – rewelacja :)

Styl i twórczość meksykańskiej malarki Fridy Kahlo.

• urodziła się w 1907 roku w Meksyku
• zmarła w 1954 roku w Meksyku
• zachorowała w dzieciństwie na polio, przez co jej prawa noga była krótsza niż lewa
• gdy miała 18 lat, odniosła liczne obrażenia w wypadku drogowym, w wyniku których leżała unieruchomiona w gipsie przez 3 miesiące
• przez całe życie zmagała się z bólem, bardzo często musiała przebywać w szpitalu
• trzy razy poroniła
• pod koniec życia amputowano jej nogę
• uważa się, że przedawkowała leki, ale nie zostało to oficjalnie potwierdzone, zrezygnowano też z sekcji zwłok

Te wszystkie zdrowotne problemy, jakie miała Frida są bardzo istotne, żeby zrozumieć jej twórczość, a nawet styl ubierania się. Ona sama mówiła, że jej obrazy są realistyczne, nie przedstawiają niczego, co byłoby odrealnione, dlatego tyle w nich bólu i cierpienia – to była codzienność dla malarki. A samo to, że przez trzy miesiące musiała leżeć w łóżku skłoniło ją, by zająć się malowaniem. Jako dorosła kobieta, zakrywała długimi sukienkami i spódnicami swoje nogi, żeby nie było widać deformacji wynikającej z przebytego w dzieciństwie polio.

• ojciec parał się malarstwem i fotografią, matka zajmowała się domem
• Frida była trzecią z czterech ich córek
• była silnie związana z ojcem
• w 1927 roku poznała malarza Diego Riverę, który od początku wspierał ją w dążeniu do bycia artystką
• w 1929 wyszła za mąż za Diego, ich małżeństwo było bardzo burzliwe
• małżonkowie nie byli sobie wierni, Diego miał romans m. in. z siostrą Fridy
• Frida romansowała z mężczyznami i kobietami, mówi się, że miała romans m. in. z Josephine Baker czy Georgią O’Keeffe
• Frida i Diego rozwiedli się w 1939, rok później ponownie wzięli ślub
• mieszkali osobno, ich drugie małżeństwo było jeszcze bardziej burzliwe i trawione zazdrością niż pierwsze, oboje mieli licznych partnerów
• pogarszający się stan zdrowia Fridy zmusił ją do korzystania z wózka inwalidzkiego, a ostatnie miesiące życia spędziła przykuta do łóżka

• podawała rok 1910 jako datę swojego urodzenia, twierdząc, że była dzieckiem Rewolucji Meksykańskiej
• razem z Diego byli zafascynowani ideami komunistycznymi
• w wieku 16 lat wstąpiła do socjalistycznego ugrupowania, a później do Meksykańskiej Partii Komunistycznej
• w trakcie wyjazdu do USA nakłoniła męża, by nie poddał się presji usunięcia swojego murala (przedstawiającego Lenina) w  Nowym Jorku
• w 1937 udostępniła swój dom małżeństwu Trockich (Lew Trocki dostał azyl polityczny w Meksyku)
• miała romans z Lwem Trockim
• na swoich obrazach przedstawiała Stalina i Marksa

Skrajnie lewicowe przekonania Fridy miały ogromny wpływ na jej styl. W tamtym czasie, towarzystwo w którym obracała się Frida – śmietanka intelektualna i artystyczna Meksyku, miało wyraźny pociąg do romantycznego idealizowania tradycji i podkreślania wartości będących w kontrze do imperializmu. Diego zasugerował, by Frida nosiła tradycyjne meksykańskie stroje, a ona oczywiście była zachwycona tym pomysłem i stworzyła niesamowity mix, bazując też na estetyce, nawiązującej do korzeni swoich rodziców. Jej ojciec urodził się w Niemczech, matka miała meksykańsko-indiańskie korzenie. A więc na Fridzie można zaobserwować współczesne jej ubrania, tradycyjne stroje meksykańskie, nawiązania do kultury Majów oraz Azteków, akcesoria kolonialne, a to wszystko uzupełnione jeszcze o samodzielnie zdobione materiały. Bardzo ciekawy artykuł o wpływach kulturowych i politycznych na jej styl tutaj (po angielsku).

Chciałam dać Wam choć małe tło i rozeznanie tego, kim Frida była. To co teraz widzimy w inspiracjach Fridą, a jest tego przecież mnóstwo, jest tylko malutką namiastką i pewnym spłaszczeniem tej postaci. To jest i tak dobre, i tak piękne, ale żeby robić coś takiego, warto wiedzieć, że Frida nie dążyła jedynie do tego by być zapamiętaną jako kolorowa postać, ale swoim strojem niosła też jakąś wiadomość i ten strój z czegoś przecież wynikał. Po części z zamiłowania do tradycji, po części z przekonań politycznych i bycia żywym manifestem, po części z uwarunkowań zdrowotnych, po części z potrzeby artystycznej ekspresji. A możliwe, że są jeszcze jakieś inne aspekty tego stylu, których tu nawet nie poruszyłam. Myślę że po takim wstępie możemy się już delektować tylko estetycznym obliczem tego stylu, mając z tyłu głowy jego zrozumienie.

Styl Fridy jest tak silny, że gdy tylko mówimy: wianek, albo zrośnięte brwi, albo meksykański folklor, Frida od razu przychodzi nam na myśl. Oczywiście w przypadku takiej wyrazistości, trudno mówić o subtelności w inspiracjach. Czy dotyczy to sesji zdjęciowej, lookbooka marki, stylizacji ślubnej, codziennego stroju inspirowanego Fridą, trzeba się liczyć, że źródło inspiracji zawsze będzie oczywiste, żeby nie powiedzieć toporne. I szczerze mówiąc to dobrze. Do takiej inspiracji potrzeba dystansu. Nie należy się bać kiczu i należy się liczyć z faktem, że nastąpi poprawne odczytanie intencji przez większość odbiorców. Frida jest już tak „skomercjalizowana”, że zna ją większość ludzi, niezależnie od zainteresowania sztuką. To też o czymś świadczy. Siła przebicia tego wizerunku jest niesamowita!

Możliwości inspiracji jest wiele. W edytorialach raczej idzie się na całość i stylizacja na Fridę jest podana bardzo wprost. Natomiast podchodząc do sprawy trochę „realniej” można oczywiście wybierać poszczególne elementy wizerunku i je tłumaczyć na bardziej nowoczesny sposób, jak również próbować budować „artystyczny” klimat dostępnymi środkami, niekonieczne krzyczącymi Frida.

Inspiracji Fridą można znaleźć wiele. Postanowiłam podzielić ten wpis na dwie części i wyjątkowo nie pokazuję tu zestawów ubrań w tym stylu. Poświęcę jeden wpis na wyszukanie samych inspiracji sklepowych związanych z Fridą.

Co ze stylu Fridy mogłybyście wziąć dla siebie? Czy jest w nim coś, co Was pociąga? Czy znacie kogoś, kto choć raz zainspirował się tą malarką?

Memphis – grupa projektowa założona w latach osiemdziesiątych we Włoszech przez Ettore Sottsassa.

• Pod koniec 1980 roku, w Mediolanie, słynny włoski architekt i designer Ettore Sottsass, założył wraz z innymi designerami grupę projektową, która miała wpływ na estetykę lat osiemdziesiątych.
• Nazwa grupy „Memphis” jest inspirowana piosenką Boba Dylana, która leciała w trakcie spotkania założycieli grupy, ale słowo Memphis jest również o tyle symboliczne, że można odnieść je do nazwy  miasta będącego centrum kultury Egiptu oraz do miejsca narodzin Elvisa Presleya. Ta różnorodność znaczeń i ich swoista ironiczność pasowała do założeń poczynionych co do działalności grupy.
• Główną pobudką do stworzenia grupy było znudzenie zwracaniem uwagi wyłącznie na funkcjonalność rzeczy. Na pierwsze miejsce została wyniesiona forma.
• Projektowano głównie meble, ceramikę, tkaniny.
• Grupa działała do 1987 roku.

Zachęcam Was do obejrzenia tego krótkiego filmu, po którym będzie już dla Was oczywiste o co w ogóle chodzi. Film jest po angielsku, ale obrazy mówią same za siebie!

• estetyka nazywana czasem anty-designem ponieważ miała za nic dobry smak
• inspiracja art deco, popartem, kiczem
• łamanie zasad
• geometryczne wzory
• bardzo słynny wzór: bakteria
• wzory bardzo graficzne: niemalże komiksowe albo kojarzące się z kreskówkami
• żywe, jaskrawe kolory
• nieoczywiste bryły: walce, stożki jako budulec mebli
• kontrasty
• humor, celowa infantylność
• odważne łączenia różnych nurtów, eklektyzm
• najważniejszy materiał: plastik
• osobowość artysty ma być widoczna w jego pracach
• pogarda dla minimalizmu
• tanie materiały w luksusowych wnętrzach

Wielbicielem Memphis i kolekcjonerem rzeczy w tym stylu był Dawid Bowie, którego kolekcja składająca się z ponad 400 rzeczy została sprzedana w 2016 roku za 1,4 mln funtów.

Zupełnie szczerze i bez ogródek powiem Wam, że nie jestem fanką postmodernizmu (wydaje mi się, że na blogu doskonale to widać!), a podjęcie się tematu Memphis jest dla mnie ogromnym krokiem w bok z mojej strefy komfortu. Ale ten krok musiał nastąpić, bo poczułam ciekawość, oglądając (w sumie przez przypadek) jakiś film dokumentalny o pracy Sottssasa. I żeby być wobec siebie całkowicie uczciwą zaczęłam drążyć. Mam nadzieję, że nie grozi mi bycie taką osobą, która mówi, że czegoś nie lubi i później nie potrafi się zdystansować i podjąć jakiegoś tematu tylko ze względu na dumę.

Memphis absolutnie nie biorę w całości, ale są tu pewne założenia, które dla mnie mają sens w kontekście trendów tego sezonu i tego jak widzę swój styl w najbliższych miesiącach.

Czego mi przez ostatni czas głównie brakowało, a co widziałabym jako inspirację Memphis to:

• wykorzystanie tanich, kiczowatych materiałów jako budulca -> doskonale widać to w trendach tego sezonu: w gloryfikowaniu sztucznej, ale tak dosłownie „sztucznej” biżuterii np. z plastiku lub akrylu, okryć wierzchnich z winylu czy transparentnego obuwia, torebek, plecaków itd.
• kolorowej geometrii jako motywu we wzorach -> ten sezon jest doskonały, żeby kupić ubrania i dodatki w wyrazistych kolorach łączonych bezwstydnie ze sobą: gryzących się, jaskrawych, bezczelnych.
• mocne wyrażanie osobowości -> minimalizm w pewnym sensie zapewniał nam niewyróżnianie się z tłumu, tworzył skorupkę może nie nijakości, ale jakiejś unifikacji, gdzie było bardzo mało miejsca na szaleństwo
• za dużo stonowania i spokoju rodzi radykalną reakcję -> minimalizm estetyczny kiedyś musiał się usunąć się w cień i dobrze: bo co za dużo, to niezdrowo. To naturalny odruch, iść teraz w coś przeciwstawnego.
• klimat lat 80 -> dalej jestem zafascynowana tą dekadą, którą postanowiłam eksplorować i przyjmować z całym dobrodziejstwem, nie tylko początkami ery supermodelek, ale również z kiczem i mocnymi kolorami.

Tak wyraziste inspiracje jak wzornictwo Memphis świetnie sprawdzą się w towarzystwie czegoś prostego i niewymagającego myślenia. Białe t-shirty, czarne golfy, proste jeansy, małe czarne, oczywiste w swojej formie trencze widzę jako tło. A samo Memphis widzę w dodatkach, królujące na standardowym, niczym się nie wyróżniającym tle właśnie.

I właśnie tego szukałam: kolczyków, toreb, apaszek, butów, no może spódnic, które będą tętniły kolorami i energią.

Sukienka (grochy) Kombokolor
Sukienka (bakterie) Warsztat pracy
Plecak Michael Kors
Baleriny Caprice
Perfumy Dior

Trencz Pro-be
Kolczyki Czaki Bransoletki
Apaszka Reserved
Apaszka Polscarf
Buty HÖGL

Kolczyki Asos
Kolczyki Zara
Sukienka Mango
Buty L37
Torba Reisenthel

Bluzka Simple
Spodnie Simple
Apaszka Zara
Torebka Furla
Buty Gino Rossi

Żakiet Top Secret
Koszulka Mango
Jeansy Pull&Bear
Torebka Tommy Hilfiger
Buty Gino Rossi

Jeśli macie ochotę poczytać więcej o Memphis, to zachęcam do lektury artykułu Design postmodernizmu na przykładzie twórczości mediolańskiej grupy Memphis Ewy Pokorskiej.

Zdjęcia w tym wpisie dzięki uprzejmości Raquel Cayre, która prowadzi na instagramie profil @ettoresottsass.

Zdaję sobie sprawę z tego, że lata 80 albo się kocha, albo nienawidzi. Jak to jest u Was? Czy słyszałyście wcześniej o grupie Memphis? Czy są jakieś elementy w ich wzornictwie, które do Was przemawiają?

Kobiety z obrazów prerafaelitów.

• stowarzyszenie (Bractwo Prerafaelitów) powstało w Londynie w 1848 roku
• założycielami byli studenci The Royal Academy of Art: William Holman Hunt, John Everett Millais i Dante Gabriel Rosetti
• chcieli odciąć się od wpływu jaki malarstwo Rafaela i jego następców wywierało cały czas na wiktoriańską, akademicką sztukę
• przy czym uważa się, że nie mieli nic do Rafaela i jego sztuki, a bardziej denerwowali ich naśladowcy i robienie z jednego sposobu malowania uniwersalnej wykładni :)
• źródła inspiracji: gotyk, początek renesansu, romantyzm
• najczęściej malowali: kobiety, naturę, sceny mitologiczne i biblijne
• cechy twórczości: realistyczne oddawanie rzeczywistości (prawie fotograficzne), symbole, mistyka, mimo dobrze przedstawionych realiów na obrazach świat jak z baśni

Nie chodzi oczywiście o dosłowne przekładanie wszystkiego, co widzimy na obrazach na nasz ubiór – to oczywiste. Chodzi bardziej o zrozumienie estetyki i inspirowanie się nią.

Kobiety z prarafaelickich są często zamyślone, zmysłowe, oderwane od rzeczywistości, marzące. My widzimy na obrazach ich pozy, ale te pozy są dodatkowo wzmocnione specyficznym rodzajem ubioru – miękkim, opływowym, zsuwającym się, delikatnym. I to właśnie ten ubiór podbija nasze wyobrażenie o tych istotach, jako bujających w obłokach, nie zajmujących się przyziemnymi sprawami.

The Lady of Shalott, John William Waterhouse
Płaszcz Risk Made in Warsaw
Sukienka Marie Zelie
Buty (po lewej) Gino Rossi
Buty (po prawej) Brenda Zaro
Torebka Coccinelle
Perfumy Lancome

Lady Of Shalott, autor nieznany
Sukienka Vero Moda
Płaszcz Simple
Buty Oleksy
Torebka Furla
Torebka Menbur
Perfumy Cacharel

Ofelia, John William Waterhouse
Kimono New Look
Top Bynamesakke
Spodnie Topshop
Opaska C by Cosima Borawska
Buty Superga
Torebka Ted Baker

Nin, John William Godward
Sukienka Simple
Buty Gino Rossi
Torebka Twinset
Aksamitka Ania Kuczyńska
Zegarek Michael Kors

Psyche otwierająca drzwi do ogrodu Kupidyna, John William Waterhouse
Płaszcz River Island
Koszula Benetton
Spodnie Esprit
Szal Moss Copenhagen
Torebka Furla
Buty Minelli

Czy estetyka przedstawiona tutaj Wam się podoba? Czy macie kogoś w swoim otoczeniu, kto mógłby aspirować do takiego stylu albo ubiera się w podobny sposób?

Po długiej przerwie, wracam do pisania na bloga. I od razu zapraszam na nowy cykl, który nazywa się „Pomysł na styl”. W każdym wpisie będzie przedstawiona inspiracja i za jej pomocą będzie stworzony zarys stylu. Styl będzie rozpisany tak, by mógł zostać zaadaptowany przez kogoś, kto być może nie ma pomysłu na siebie i chciałby skorzystać z gotowca.

Jak korzystać z tych artykułów?

1. Można wziąć dany pomysł i wprowadzać go w życie, czyli po prostu opisany styl uznać za swój przyszły styl i od tej pory używać przedstawionej palety, starać się kupować rzeczy o zasugerowanym wyglądzie, wczuć się w opis itd.
2. Można również wziąć dla siebie tylko to, co akurat przypadło do gustu – niekoniecznie całość stylu, np. zmienić jakiś kolor w palecie, zrezygnować z charakterystycznego dodatku na rzecz innego dodatku…
3. Można podpatrywać sposób przekładania inspiracji na styl i samemu znaleźć sobie inspirację inną niż moja.

Co będzie inspiracjami w tym cyklu?

Aby dobrze wprowadzić nowy cykl, zaczęłam od bardzo wyrazistej inspiracji, powiązanej bezpośrednio z modą, czyli od konta na instagramie słynnej projektantki (są tam pokazane również gotowe stylizacje, więc styl jest w miarę łatwy do wyobrażenia). Ale kolejne inspiracje być może będą mniej dosłowne. Filmy, natura, jakieś wydarzenie kulturalne, książka, kolekcja projektanta, zapach – wszystko może mnie zachwycić, dać mi pomysł, nie będę się opierać nawet najdziwniejszym skojarzeniom.

Pomysły na styl będą się ukazywać w kategorii Inspiracja.

• gotowe stylizacje ze zdjęć -> zazwyczaj bardzo proste zestawy ubrań typu koszula i jeansy, t-shirt i jeansy, czarna sukienka, podkręcone tylko gustownym dodatkiem w postaci torebki. Jako, że jest to konto projektantki torebek, wiadomo że to właśnie torebki będą grały pierwsze skrzypce w stylizacjach;|
• prostota -> zdjęcia nigdy nie są przekombinowane, często pokazują kobiety na łonie natury, jakieś urywki z wakacji lub z życia w mieście, wnętrza są jasne i niezagracone, krajobrazy spokojne, a kobiety naturalne;|
• dobra jakość i dbałość o dodatki -> skórzane torebki, dobre kosmetyki i perfumy, delikatna biżuteria, biała pościel.

Płaszcz Weekday
Botki Maccioni
Koszula Esprit
Spodnie Selected Femme
Torebka Zofia Chylak

Sukienka Simple
Czółenka Gino Rossi
Okulary Furla
Kolczyki Wishbone
Torebka Furla

Marynarka Cream
Koszulka Simple
Jeansy Lee
Czółenka Vagabond
Torebka Zofia Chylak

Płaszcz Ivy & Oak
Sukienka Simple
Buty Adidas
Torebka Furla

Dajcie znać w komentarzach czy tego rodzaju wpisy chcecie widzieć na blogu i czy estetyka przedstawiona dzisiaj Wam się podoba.

Zdjęcia w tym wpisie dzięki uprzejmości Zofii Chylak (@zofiachylak).