…Planowanie, przeglądanie szafy, porządki, inspirowanie się, poszerzanie wiedzy, zakupy, zwroty, szukanie produktów, nierzadko rozczarowanie, zmęczenie itd. …” – Droga Mario jak dobrze to ujęłaś. Odkryłam Twój blog tydzień temu i najważniejsze słowo i odczucie jakie noszę w sobie i czuję to „wolność”.
Tak, poczułam wolność i ulgę, bo zrozumiałam całkowicie, że cała moja praca związana ze zrozumieniem tego co się wokół nas dzieje, w ramach świata odzieżowego i całego przepychu i wszystkich „must haves”, ma sens i nie ma nic wspólnego z:
– kaprysami ( za które się obwiniałam i karałam , a to była po prostu kolejna próba i sprawdzian kim jestem i jak chcę wyglądać
– kompulsywnym kupowaniem (może kiedyś, już nie teraz, ) ,
tylko z poszukiwaniem siebie i codziennym (to niebywałe, ale codziennym!) odnajdywaniem odpowiedzi na nużące pytania do samej siebie i badanie swoich odczuć każdego dnia, w każdej godzinie , tak, że nierzadko w pracy, po 3 godzinach od dokonania wyboru stroju już chciałam się rozebrać , bo wiedziałam , że to nie ja ). …
I Mario , reasumując zrozumiałam , że z mojej wytrwałości i czasem naprawdę ogromnie siermiężnej drogi myślowej (która mnie wykańczała i padałam na twarz o godz. 19:00 :) ) oraz wręcz analitycznie szczegółowej analizy w zakresie stylu, oferty rynku, wyboru drogi , właśnie powoli, powoli pojawiają się pierwsze efekty, a swoje działania umiem nazwać i uznać wreszcie za celowe , (bo miałam bardzo wiele kryzysów na tej drodze i wątpliwości) , dzięki twoim artykułom.
Po prostu widzę powoli wiedze wyłaniająca się kompletną strukturę , która nazywam swoim stylem.
Dziękuję, Ola.

Proszę tylko by te blog pozostał tak długo niezależny od rynkowych must haves , jak to możliwe.

P.S. To mój pierwszy komentarz w życiu.
:)

Proszę tylko by te blog pozostał tak długo niezależny od rynkowych must haves , jak to możliwe.

P.S. To mój pierwszy komentarz w życiu.
:)

Ja też uważam, że Twoja wizja jest bardzo spójna i ciekawa. Tak trzymaj :). Ja się jeszcze nad sobą zstanawiam ale dochodzę do wniosku, że będę pomieszaniem gamine i wojownika :D

Ha! Mój styl to rzeczywiście takie pomieszanie tych wszystkich blogów (których nie znałam), w jednak skromniejszej wersji codziennej i bez koloru białego za którym nie przepadam (za to z granatowym, czarnym, szarym, błękitem królewskim, różowym i czerwonym w zimnych tonacjach – jestem czystą zimą). Dziękuję Mario!

Wow, nie dość że ma sens to jeszcze jest dla mnie osobiście urzekające. Oto kilka linków dla Ciebie, może czymś się zainspirujesz, a pewnie część znasz. Blog Ivanii, blog Natalki, tablica na pintereście Ewy, no i oczywiście najwspanialszy blog w Twoim klimacie. Dziękuję, że dokonałaś coming outu <3

A może powinnam się zdecydować i sprawdzic jak mi w jednym z nich.

U mnie jest zupełnie to samo. Ale jak w pierwszej chwili usłyszałam, że jestem theatrical romantic, to byłam zaskoczona. Tym, jak bardzo to do mnie pasuje.
Od zawsze wiedziałam, że jestem kobieca, ale nie wiedziałam, jak to wyrazić, zawsze czułam się gorsza od innych dziewczyn, które bardzo szybko się odnalazły w ówczesnych trendach i wyglądały rewelacyjnie. Chowałam się w szerokich bluzach, wyciągniętych t-shirtach i trampkach, ale czułam, że to nie było dla mnie. Jakiś chochlik we mnie siedział, nie byłam do końca grzeczna, potulna, był we mnie jakiś bunt, bycie przekorą jest wpisane w moją naturę. W rodzinie od zawsze mi mówili, że jestem „zołzą” i „heksą” (po śląsku oznacza to złą kobietę i wiedźmę).
Dopiero, kiedy zaczęłam czytać blog Marii i oglądać pokazy Dolce&Gabanna, zaczęłam być uważniejsza, pokazywać się z bardziej eleganckiej strony i dopuszczać do siebie wewnętrzny głos. Jednak czułam, że kwiaty czy jedwabie to nie wszystko, że brakuje w tym jakiegoś pazura. Uzupełniałam to rockowymi elementami i męskimi perfumami. Teraz już wiem, że to wszystko było właśnie podyktowane tym, że czułam w sobie nieco męskiego pierwiastka i znalazłam w końcu Wizję.

zazdroszczę, bo jesteś poziom jak nie więcej wyżej ode mnie. I rzeczywiście, widać po Twojej tablicy potrzebę większej ilości kobiecości.

Dzieki Iwonka :-)
Obejrzalam. To jest bardzo spojna tablica i przyzwoity look. Szczerze mowiac ja wciaz tak wygladam, bo to moj „standard”. Ale szukam czegos innego, czegos bardziej mojego. „Przyzwoity look” przestal mi wystarczac. Czuje potrzebe pokazania mojej kobiecej strony :-)

Może dlatego im się podobało, bo sukienka jest mocno dopasowana do ciała. ;) Mam kobiecą sylwetkę i nie mogę nosić worków. Kiedyś lubiłam się w obszernych górach i wąskich spodniach, ale od jakiegoś czasu ubieram się w bardziej dopasowane rzeczy. Ostatnio trafiłam na babkę, która mocno orientuje się w analizie wg Kibbe’go i.. stwierdziła, że jestem theatrical romantic, czyli femme fatale.

No właśnie planuję tak zrobić, żeby ten styl był bardziej kobiecy, a nie zmaskulinizowany, ale ciężko mi jest znaleźć inspiracje… Kompletnie nie wiem od czego zacząć, co kupić itp

Dwa ostatnie mi ,,grają”, szczególnie to z pomarańczowym płaszczem. Zapisałam sobie w folerze, jako pra-początek wizji ;) Gdzieś tam jest ogólnie męski sznyt, ale faktycznie, znacznie łagodniej. Dzięki :)
Jako, że szczególnie chcę w swoim standardowym zestawie wymienić spodnie, to chyba poszukam czegoś sportowego w intensywnym kolorze albo jakimś rzucającym się w oczy kroju. Próbowałam ze spodniami ze sznureczkiem u góry (coś podobnego, jak u Ciebie) i chociaż one mi się strasznie podobają na kimś, to na mnie średnio, no i źle się w nich czuję.

Może dla ciebie nie, dla mnie tak i to nie jest wymówka. Nie wyobrażam sobie tak wytrzymać cały dzień, z godzinnym dojazdem w dwie strony komunikacją miejską, gdy do przystanku jest 15 min drogi.