ugh, akryl… bardzo bardzo bardzo go nie znoszę :/ nie piętnuję ludzi, którzy go ubierają, lecz dla mnie… po prostu nie. Ubrania z plastiku, w którym człowiek się poci, a choćby najpiękniejszy sweter wcale nie grzeje. Z jedwabiem i kaszmirem (kiedyś będzie mnie stać!) NIGDY nie będzie się równał. Tak tylko musiałam wtrącić swoje trzy grosze, bo akrylu nie cierpię chyba najbardziej z materiałów… no, poliester to samo. Zachęcam tylko do poczytania na ten temat, nikomu nie wypominam niewiedzy :) a ja sama jeszcze niedawno kupiłam taką śliczną sukienkę… z poliestru, ugh. Zakładam okazjonalnie, lecz jest duża różnica w porównaniu ze zwykłą miłą bawełną, niestety. Zwracam uwagę na kwestię plastikowych ubrań, pozdrawiam! (i przepraszam za chaos w tym komentarzu, ale bardzo emocjonalnie na akryl reaguje) :)

Na pewno nie jest, szczególnie, że czasem ma się wenę na coś kreatywniejszego, a czasem trzeba skupić się na życiu :) Oglądałam ostation serial – Jessicę Jones – za każdym razem bohaterka ma na sobie taki sam zestaw, niezależnie od pory roku. Zmienia tylko koszulki. W normalnym życiu pewnie by nie przeszło, ale ramoneska, rurki bikery będą mi się już zawsze kojarzyć z Jessicą :)

Ooo, to jednak ludzie się wystroili nie na żarty :) Bardzo się cieszę, że miałaś udane wyjście.

Ach, było pięknie! Czajkowski jest świetny, bo (przynajmniej w moim odczuciu) jest taki autentyczny i emocjonalny.

A co do strojów – pełen przekrój, ale na szczęście z tej eleganckiej strony. Były cekinowe sukienki ołówkowe z bolerkami, były takie z pięknymi drapowaniami, rozkloszowane, były takie bardziej biznesowe, ale i żakiety, bardziej odświętne sweterki. Buty zmieniłam, ale mnóstwo kobiet było w botkach/kozaczkach. Na pewno następnym razem nie będę się tak stresować strojem, bo nie warto – wystarczy cieszyć się piękną muzyką i spektaklem :)

Sukienki górą! :) Bede zatem Mario czekac na wiosenne inspiracje z niecierpliwością :), pozdrawiam ciepło!

latem biała sukienka bez rękawów i przed kolano, w zasadzie reszta kroju jest mniej istotna plus płaskie sandały; lub lniane granatowe cygaretki i koszula (biała lub w niebieski prążek). Na resztę pór roku muszę już iść na kompromisy, ale najczęściej cygaretki (wciąż szukam idealnego kroju) lub dżinsowe rurki (ale z prawdziwego jeansu, nie cierpię tych rajtuzopodobnych spodni, których teraz pełno w sklepach, Ninie u góry opowiadałam już, że szukałam takich chyba 2 lata) plus golf (wtedy nie muszę już kombinować z ozdobą przy szyi czy z szalem). Do tej pory ulubionym krojem spódnicy była rozkloszowana przed kolano, ale ostatnio zafascynowana jestem krojem ołówkowym, kto wie co z tego wyniknie. Do tego sztyblety lub botki na niewielkim obcasie. Bardzo nie lubię kozaków i takich nie mam. Ostatnio kupiłam piękny bardzo obszerny moherowy kardigan (niezapinany), więc zakładam pod niego koszulę, których do tej pory zimą unikałam (bo nie umiałam ich zimową porą stylizować). Włosy w fazie zapuszczania, ostatnio wyrównałam i mam takie zaraz przed obojczyk; za namową Marii uczę się kreski na powiece. Srebrny zegarek, pierścionek zaręczynowy z białego złota, łańcuszek z białego złota z niewielką zawieszką (nie wszystko na raz) plus planuję ponownie przekłuć uszy i wsadzić w nie niewielkie wkrętki.
Jestem chłodną zimą, ale nadmiar czerni wprowadza mnie w depresję, więc ostatnio obracam się raczej wokół bieli i szarości, czarne mam spodnie, spódnicę, parkę (bo praktycznie hehe), buty i torbę; swetry też ale noszę rzadko.
To chyba tyle, pozdrawiam Cię serdecznie :-)

Iwono, a jaki jest Twój uniform, bo ciekawam? :)