A ja bym kilka takich umiarkowanych talentów. Do pisania, do rysowania, do nauki języków obcych, do rysowania. W rezultacie w niczym nie jestem wybitnie dobra. Narysuję coś – i widzę potem, ile ma to niedociągnięć, krzywo postawionych kresek, zła perspektywa, itp. Napiszę coś – i początkowo jestem tym zachwycona, z czasem dostrzegam jak niedoskonałe owo dzieło jest. Z nauką języków obcych jest tak, że do jakiegoś momentu idzie mi gładko, a potem dojdę do pułapu, którego nie mogę przeskoczyć. Za to mam pełno antytalentów, jeśli chodzi o umiejętności praktyczne: słabą orientację w przestrzeni (nie umiem czytać map), nie jestem najlepsza jeśli chodzi o sprzątanie, nie jestem szczególnie bystra i szybka, a jest to rynku pracy wielce pożądane w dzisiejszych czasach.
Może to zabrzmi jakbym się nad sobą użalała, albo kokietowała publikę – ale przedstawiłam siebie, myślę, w dość obiektywnym świetle. I prawdę mówiąc, akceptuję mój brak wybitnych uzdolnień, jak również swoje wszystkie słabości.

Tylko odpowiedzmy sobie na pytanie, co to znaczy „wybitne”? Ja swoje zdolności oceniam jako co najwyżej nieco powyżej przeciętnej. Czy w takim razie mam talent, czy jeszcze nie?

No mógłby, mógłby, będę się starać z tymi przecinkami, bo powinnam :)

Olga, to nie jest kwestia mojego stylu czy pozytywnego nastawienia do siebie. Masz po prostu jakieś wyobrażenie i ja go nie spełniam. Problem absolutnie nie leży po mojej stronie, bo ja jestem z siebie i swojego stylu bardzo zadowolona i chciałabym żeby każda kobieta tak miała w stosunku do siebie.

W jakiś sposób pokazać światu swoje zainteresowania i dążyć do samodzielnego stworzenia sobie na ich podstawie stanowiska pracy.

Oj interpunkcja to z pewnością nie mój talent. Postaram się poprawić, tylko trochę nie mam czasu, a chciałabym w końcu odpisać na komentarze :)

No nie wiem. Mam wpisane w CV swoje artystyczne osiągnięcia,
niby jest to coś oryginalnego, a jakoś trzeci rok szukam pracy
i nikt na to nie zwraca uwagi :/.

Pasja a talent?

Talentów masz multum, a że młoda jesteś, to sporo czasu na wykorzystanie. Tylko nie bądź przypadkiem perfekcjonistką („mega dobra”) – to bardzo męczy.

Bardzo mądry wpis. kolejny! ;)

Po przemyśleniu sprawy uznałam, że nie tylko talent jest ważny ale też odwaga, by za nim podążać i realizować się w tym, co naprawdę kochamy i co nas cieszy i pociąga a niekoniecznie w roli, którą widzą dla nas inni. Czuję się zbyt małym kurczakiem, by rzucić studia (może przydadzą się, żeby sobie rozkręcić kiedyś własną działalność) ale wiem, że nie dam się uwięzić na resztę życia w ciasnej kancelarii. Tak jak piszesz Mario – studia to nie wszystko :-)