Przed impulsywnymi zakupami chronią nas pytania: czy dana rzecz będzie pasowała do mojej szafy? Czy mogę ją zestawić z innymi ubraniami z mojej szafy? Czy naprawdę ta rzecz mi się podoba?

Impuls nie zawsze musi być zły, ale jednak satysfakcjonujący zakup, to przemyślany zakup. Ja się aż tak nie skupiam nad zadawaniem sobie funkcyjnych pytań, wolę stworzyć w głowie historię, która ma mnie przekonać lub odwieść od zakupu. Szybkie zakupy robię już tylko w second handach, gdzie decyzji nie można odwlec, bo po prostu przedmiot znika w danym czasie, a w innych sklepach czy internecie zdaję się najpierw na wyobraźnię.

Nie potrzeba mi tak bardzo skupiać się na przydatności. Gdyby tak było, już pewnie nigdy niczego bym nie kupiła :) Zamiast tego polegam bardziej na przyjemności i w tę stronę idę -> Czy ta rzecz jest dla mnie przyjemna? Czy będzie dla mnie przyjemna? Czy sprawi mi radość, gdy otworzę szafę? Czy będzie powodem rozczarowania i entuzjazm co do niej będzie mi spadał z każdym tej szafy otwarciem? Czy będzie mnie inspirować? Czy wyniesie moje ubrania na wyższy poziom? Czy coś we mnie obudzi? I najlepsze z nich wszystkich – jakie mam skojarzenia z tą rzeczą i jak ona może się wpisać w moją wizję?

Może wielu osobom się to wydać przerażające, takie drążenie tematu, ale myślę o tym w takich kategoriach: będąc w muzeum mogę się zachwycić obrazem, słuchając muzyki mogę się wzruszyć, po przeczytaniu ostatniej strony mogę mieć ochotę wyrzucić książkę przez okno, słysząc śmiech dzieci mogę się sama uśmiechać, głaszcząc kota mogę się rozluźnić… Wiecie do czego zmierzam? Wszystko może być stymulujące. Dlaczego miałabym sobie odbierać prawo do wyobrażeń, snucia fantazji czy odpływania z inspiracjami widząc na wieszaku piękną bluzkę? To taki element romantyzowania codzienności, który wprowadza w dobry nastrój czy odmienia na chwilę smutniejszy czas.

Zakup białej spódnicy o kroju bombki był dla mnie przyczyną do opisania tego procesu inspiracji. Natychmiast jak tylko zobaczyłam tę spódnicę pomyślałam: chcę być chmurą. Wiedziałam od razu jak chcę wyglądać w tej spódnicy i z czym chcę ją nosić. Ale nie wytrzymałam do wiosny, tylko już potem zakładałam ją do zimowych butów i przekonałam się, że to była dobra decyzja.

Lekkości chciałabym na wiosnę i lato. Błyszczących powiek, kryształu na uszach lub szyi, świeżych perfum o takim zapachu, jaki przywołuje mijana w biegu kwiaciarnia, błękitnej koszuli schnącej na balkonie. Bieli bym chciała, lakierków, srebra, błyszczących paznokci, nowego notatnika, czasu nad wodą, zadartej głowy, powietrza przed deszczem i po deszczu… I nie są jakieś to mocno odległe wizje od tego, co już dla siebie robię, ale tak skrystalizowane, ujęte w moodboard i jeszcze udowodnione dobrym zakupem, stają się bliższe, realniejsze i przyjemniejsze.

W kategorii inspiracja będę te moje historyjki pokazywać w formie moodboardów i zdań, i będę się tak rozwodzić nad zwykłymi przedmiotami, które mi się podobają.

Czy jest jakaś rzecz ubraniowa, która tak Was ostatnio zainspirowała do wyobrażeń i jakie skojarzenia przywołała?

Mieszanie tekstur

Czerń jest doskonałym tłem do eksperymentowania z różnymi fakturami i materiałami. Połączenie gładkiej jedwabnej bluzki z grubą wełnianą spódnicą może dodać głębokości i złożoności stylizacji. Brzmi jak z jakiegoś pisma o modzie, ale nie bój się łączyć tak różne materiały jak koronka, aksamit czy skóra :) Dzięki temu Twoja stylizacja stanie się bardziej interesująca i niepowtarzalna.

Gra światłocieniem i kontrastem ożywi cały strój. Bo przecież w obrębie jednego koloru kontrast możemy uzyskać za pomocą materiałów. Te dodatki po lewej stronie są jakby zbyt podobne do siebie, lepiej trochę tu namieszać, wprowadzić jakieś urozmaicenie. Gładka torebka i buty są ok, ale już kolejna faktura materiału na torebce, wygląda przy dzianinie i gładkiej skórze butów po prostu ciekawiej. Dlaczego by nie skorzystać na tym, że wspólny mianownik w postaci koloru w zupełności wystarczy i można iść na całość z fakturą.

Biżuteria jako niezbędnik

Jest coś takiego w czerni, że czy wybierzesz minimalistyczną, prostą biżuterię, czy coś wyrazistego lub po prostu „statement”, nie zostanie to niezauważone. Jeśli chcesz zdecydować, w jakiej biżuterii wyglądasz najlepiej, w jakiej się dobrze czujesz, jaka pasuje do Twojego klimatu, to właśnie ubranie się na czarno (a już zwłaszcza wtedy, gdy czerń Ci nie do końca pasuje) będzie zmuszało biżuterię do uratowania stylówki. Odpowiednia biżuteria Cię podźwignie! Będziesz wiedziała, że to ta, kiedy staniesz przed lustrem i powiesz, że wcale nie jest Ci w czarnym tak źle.

Ja nie zawsze mam ochotę na coś dużego czy krzykliwego, a już na pewno nie należę do tych osób, które mogą mieć na sobie sporo biżuterii, ale zawsze, gdy jestem cała na czarno, naturalnie sięgam po jakiś błysk. To jest ten moment, w którym biżuteria robi różnicę. Noszę stały zestaw pierścionków i dokładam grubą bransoletkę.

Wyrazisty akcent w makijażu

To jest właśnie ten moment w którym jeden (nie dwa czy trzy) dziwny, odważny, wyrazisty element makijażu będzie pracował na postrzeganie naszego stylu. Ja zawsze idę w klimat mocnych ust – wjeżdża tu neonowy róż, czasem fiolet, ale najczęściej po prostu czerwień. Jednak zachęcałabym też (należy używać w pojedynkę oczywiście) do graficznego eyelinera, nietypowego koloru cienia na powiece, do przesadnie podkreślonych policzków, do brokatu na powiece, do rozświetlacza, który mieni się mocnym kolorem, do niebieskiego tuszu do rzęs, do mocnego konturu ust… Mogłabym tak wymieniać i wymieniać.

Czerń znowu jest pomocnikiem do wyodrębnienia ulubionych elementów w tej materii. I nawet niekoniecznie do najkorzystniejszych elementów. Trochę szkoda życia na to, żeby nie eksperymentować i nosić tylko poprawne rzeczy, poprawnie się malować, czesać, być grzecznym i nosić tylko te kolory, które pasują. W moim przypadku usta dźwigają ten czarny blok koloru, w naturalnych ustach jest po prostu ok, w czerwonych jest jakaś intencja stylizacyjna.

Bez mieszania materiałów, w naturalnym makijażu i bez żadnej biżuterii czuję się nijako. Za to na zdjęciu po prawej stronie, czuję się jakbym była na coś gotowa :)

Czerń ma dużą siłę i rozumiem, że nie każdy jest nią w stanie na co dzień unieść. Dlatego zaczęłabym od eksperymentów z monochromatycznym ubiorem w ulubionym kolorze. Jest to porównywalne z ubieraniem się w całości na czarno, choć to właśnie czarny kolor ma w sobie tę wyjątkowość, która daje rozkwitnąć pewnym elementom urody (a nawet pokusiłabym się o teorię, że w czerni można łatwiej znaleźć prawdziwą siebie).

Napiszcie czy lubicie chodzić ubrane od stóp do głów w jeden kolor i czy jest to czerń. Ten wpis możecie również zobaczyć w formie filmu z dźwiękiem – tutaj.

Zachęcam Was do rozmyślania nad swoimi strojami. I choć jest to motywem przewodnim mojego bloga, to w dzisiejszym wpisie chciałabym DOSŁOWNIE zachęcić Was do rozmyślania nad każdym strojem, który na sobie macie.

Spojrzeć w lustro i pomyśleć:

Jak się czuję w tym stroju?

Jakie rzeczy mi się w nim najbardziej podobają?

Jakie rzeczy z tego stroju powtarzają się często u mnie w stylu?

Jak mogę przenieść pozytywne cechy tego stroju na inne moje stylówki?

Dlaczego tak się ubrałam?

Co mogę zrobić, żeby być jeszcze bardziej sobą w tym ubraniu?

Spójrzcie na to, co ja wywnioskowałam patrząc na swój strój.

Ten strój na sobie uwielbiam, czuję się w nim naturalnie, ale czuję się również silna i zadziorna w takim wydaniu. Widzę tu trzy kontrasty, które często pojawiają się u mnie w innych strojach i które bardzo dobrze definiują mój styl.

Kontrast 1. elegancki płaszcz i poszarpane spodnie

Nie przepadam, gdy wszystko jest idealnie. Często zakładam sportowe buty do eleganckich spodni albo eleganckie buty do jeansów i tutaj też wiem, że czułabym się zbyt grzecznie w eleganckich spodniach. Więc chociaż jeansy już przy kupnie były poszarpane, poszarpałam je bardziej i teraz wydają mi się stworzone do tej mojej bardzo eleganckiej dyplomatki.

Kontrast 2. czerwone usta i rozczochrane włosy

Znowu to samo. Jest coś w precyzyjnie zarysowanym konturze ust i wypełnieniu go dokładnie czerwoną szminką, co aż się prosi o jakieś zadziorne towarzystwo. Gdyby to nie były rozczochrane włosy, pewnie bardzo mocno umalowałabym policzki, tak już praktycznie niechlujnie, bo lubię burzyć tę precyzyjność ust.

Kontrast 3. czerń i biel.

No i oczywiście mój klasyk, czyli łączenie czerni z bielą. Zawsze będzie blisko mnie i zawsze z przewagą czerni. Może ostatnio nie nosiłam pasków, ale ten sweterek był dla mnie przekonujący, bo kołnierzyk i mankiety kończyły się czarnym fragmentem, a nie białym. Zawsze przy paskach zwracam na to uwagę – obrzeża swetrów czy bluzek muszą się kończyć ciemniejszym kolorem występującym na pozostałych paskach.

Przestrzegam Was przed bagatelizowaniem takiej pracy nad swoim stylem. Bardzo łatwo temu ćwiczeniu przypiąć metkę „rozwodzenia się nad czymś”. Tymczasem taka analiza może przybliżyć nas do łatwości w komponowaniu innych zestawów. Jak to mówią – nawet zepsuty zegar dwa razy na dobę pokaże dobrą godzinę. Czasami nam się udaje i czujemy się świetnie w danym zestawie ubrań, ale niech to nie będzie przypadkowe odczucie. Niech to będzie coś, co można świadomie powtórzyć.

Przez 30 dni zapisuj spostrzeżenia dotyczące swoich zestawów. Następnie postaraj się stworzyć inne zestawy bazując na wnioskach z tego miesiąca.  Moja nowa stylówka stworzona na podstawie wniosków z dzisiejszej mogłaby składać się z kontrastów. Mogłabym założyć sportowe spodnie, nawet dresy do eleganckiego długiego płaszcza albo spiąć włosy na gładko i umalować się wtedy bez precyzyjnej kreski tylko z chaotycznymi cieniami do powiek i dużą ilością różu.

Spróbujcie w komentarzach opisać jakąś pozytywną cechę Waszego dzisiejszego stroju! Jak tę cechę mogłybyście przełożyć na całość stylu, jak ją odtworzyć za pomocą innych zestawów?

Drogie czytelniczki, mój ebook “Ćwiczenia ze stylu. 20 porad i ćwiczeń, które poprawią Twój styl.” będzie przez cały kwiecień dostępny w promocyjnej cenie 69zł.

Żeby skorzystać z rabatu, trzeba w koszyku wpisać hasło „KWIECIEN”.

Z tej okazji na facebooku, będę działać tak jak przy promocji książki – codziennie (do końca miesiąca) będę Wam zadawać jedno pytanie, które tak jak książka, ma skłonić Was do refleksji i pracy nad stylem.

Zapraszam oczywiście do dzielenia się swoimi odpowiedziami na moje stylowe pytania na facebooku właśnie.

Nuda w szafie zdarza się często. Zaryzykuję nawet twierdzenie, że każdy przynajmniej raz w życiu się z nią zderzył. Stoisz przed szafą i nie tyle jesteś niezadowolona, co przygniata Cię jakikolwiek brak inspiracji.

Mam na to metody i z wielką dumą przedstawię Wam tutaj cztery sposoby na to, jak sobie można z nudą poradzić. Zła wiadomość jest taka, że trzeba włożyć w to troszkę wysiłku, ale dobra wiadomość na pewno osłodzi Wam tę złą. Otóż nie trzeba nic kupować! Da się wyjść z szafowego marazmu bez zakupów. Metody opisałam w krótki i mam nadzieję zrozumiały sposób, ale proszę Was byście się dokładnie w nie zagłębiły i nie potraktowały ich lekceważąco. Być może jedna z nich będzie dla Was idealna. Ja najczęściej stosuję metodę numer trzy.

Zmuszamy się do stworzenia stylizacji z więcej niż trzech elementów. Cztery elementy to dobry wynik, pięć doskonały. Ale uwaga, nie wliczamy w to bielizny, torebki, butów oraz okrycia wierzchniego (płaszcza, kurtki).

Celem jest oczywiście urozmaicanie stylówek o akcesoria, doskonalenie sztuki ubierania się warstwami oraz tworzenie nowych proporcji ubioru z elementów, które już są w naszych szafach.

Wybieramy podstawowy zestaw ubrań np. sweter i spódnica. Tworzymy dwie stylizacje z tym zestawem jako bazą. Mają być względem siebie kontrastowe. Jedna ma być wyjątkowo strojna i możliwie najelegantsza, druga komfortowa i idealna na co dzień.

Możesz użyć dowolnych narzędzi (makijażu, dodatków, innych ubrań), żeby nadać tym dwóm stylówkom odmiennego wydźwięku. Istota polega na użyciu tych dwóch pierwotnie wybranych elementów bazowych w dwóch stylówkach.

Wybieramy z szafy jeden ekstrawagancki element np. metalizowane spodnie, lakierowane buty, torebka w jaskrawym kolorze itp. i tworzymy wokół niego stylizację w taki sposób, żeby ten element mógł prawdziwie zabłysnąć.

Nie staramy się go tonować, ani równoważyć czymś tak samo silnym, ale sprawiamy, żeby to on był gwiazdą całej stylizacji.

Podchodzimy do szafy i sięgamy po dwie rzeczy z zamkniętymi oczami. Następnie robimy z nich stylówkę. Nieważne czy są to dwie rzeczy tego samego rodzaju np. dwie koszule albo że kolory się gryzą, lub wyciągnęłaś typowo letnią i typowo zimową rzecz. Masz zrobić stylówkę z użyciem dwóch wyciągniętych rzeczy.

Jeśli ćwiczenie jest na początku za skomplikowane, możesz wyłożyć z szafy na łóżko określoną pulę ubrań i z niej losować dwa ubrania do łączenia.

Jeśli ćwiczenie jest za łatwe, losuj trzy rzeczy i rób z nich stylówkę.

Każde z tych ćwiczeń pozwala spojrzeć w inny sposób na ubrania, które masz w szafie. Na nudę najlepszym lekarstwem nie są zakupy, a docenienie zawartości szafy i nauczenie się stylizowania swoich ubrań inaczej niż do tej pory.

Dajcie znać, kiedy Was ostatnio dopadła nuda. Czy zdarzyło się Wam, że byłyście znudzone lub rozczarowane swoją szafą? Czy robiłyście zakupy w związku ze znudzeniem swoją garderobą i czy były udane?

Miałam kiedyś odpowiedzieć na takie pytanie: czy warto się szarpać ze swoim ciałem, czy może lepiej się z nim pogodzić i być „ładną grubą”. Brutalne słowa pytającej, nie moje, ale chyba nie wymagają tłumaczenia.

Nie potrzebujemy linii startu

Wiele kobiet potrzebuje pozwolenia, nawet od siebie, prawda? Myślą w ten sposób: wyznaczam sobie linię startu i zaczynam działać dopiero wtedy. Będę pracować nad stylem jak schudnę, jak przefarbuję włosy, jak kupię tę sukienkę, jak skończę szkołę, jak urodzę i tak dalej… Kiedyś nie byłabym taka stanowcza, ale teraz już wiem. Taka postawa jest BŁĘDEM. Nie czekamy. Robimy.

I żeby była jasność, ja akurat piszę o stylu, ale można to przełożyć na większość sfer w naszym życiu. Mnie chociażby kusiło wyznaczyć sobie linię startu z ponownym pisaniem na Nowy Rok. Pasowałoby idealnie: nowy rok, nowe artykuły. Ale właśnie w tym tkwi sekret, że ideał odłożony w czasie przegrywa z działaniem w teraźniejszości.

Styl nie może zostawać w strefie marzeń, trzeba go realizować.

Moje rozumienie stylu wygląda następująco: każda z nas gra takimi kartami, jakie ma. Te ciała, które widzimy w lustrze – te ciała ubieramy i dla tych ciał tworzymy koncepcje stylu. Tym ciałom ma służyć zawartość naszych szaf. Nie tym z marzeń i z przyszłości, tylko dokładnie tym ciałom, jakie mamy w tej chwili.

A więc właśnie od tej chwili, wszystko co trafia do szafy, ma trafiać tam z myślą o teraźniejszej Tobie. I wszystko co z szafy wyciągasz, też ma służyć jak najlepiej dzisiejszej Tobie.

Styl dla ciała, takiego jakim jest – ćwiczenia

Ćwiczenie 1.

Poszukaj na instagramie kont kobiet z podobną do Twojej figurą i urodą. Są na świecie przebojowe kobiety, które celebrują swoje ciało, niezależnie od rozmiaru i mają taki śmiały i nie pytający o zgodę na istnienie styl, że są w stanie zainspirować i Ciebie. Instagram, używany umiejętnie, może być wspaniałym narzędziem do rozwoju stylu.

Kobiety o każdym rozmiarze ciała mogą inspirować, ale wiem, że akurat te najmniejsze i największe rozmiary są stosunkowo łatwe do znalezienia, a ktoś kto czuje się „po środku” ma mętlik w głowie. Warto więc zwrócić uwagę na hashtagi zawierające słowo „midsize”. Jestem przekonana, że większość kobiet znalazłaby tam inspirację.

Ćwiczenie 2.

Wybierz z szafy ubranie w którym czujesz się najlepiej, zastanów się nad wprowadzeniem trzech wariacji do tego uniformu, żeby opierając się na nim stworzyć nowe jeszcze bardziej ulubione zestawy.

Dla przykładu: jeśli jest jakieś połączenie swetra i jeansów, w którym czujesz się wspaniale, postaraj się znaleźć zamienniki tej góry i tego dołu, nie takie same, ale tak samo dobre dla Ciebie. Opieraj się na kluczowych cechach tych elementów. Więc jeśli spodnie mają odpowiednią nogawkę i stan, powtórz właśnie te cechy, ale idź w inny denim lub kolorystykę. Przejrzyj akcesoria, które dodasz do tego zestawu i wybierz optymalne.

Ćwiczenie 3.

Weź kartkę i zapisz jak najwięcej rzeczy w swoim wyglądzie, które lubisz. Zrób notatkę obok każdej rzeczy – w jaki sposób możesz ją podkreślać ubiorem. Bądź dokładna i dobrze to przemyśl, nie pisz niczego, tylko dlatego, że istnieje jakaś wyświechtana formuła na ten temat.

Na przykład: ja bardzo lubię swój biust, ale nie zapisałabym głębokich dekoltów, jako „sposobu na niego”, tylko raczej szłabym w bluzki opinające ciało i zakryte przy szyi. W takim rozwiązaniu jestem bardziej sobą.

Ćwiczenie 4.

Wypisz przynajmniej trzy rzeczy, które założyłabyś na siebie, gdybyś miała ogromną pewność siebie i nie miała kompletnie żadnych kompleksów czy zahamowań. Wpisz te rzeczy do wyszukiwarki na pintereście i znajdź stylówki na osobach z podobną do Ciebie figurą.

Często piszę Wam o tym ćwiczeniu, ale jest to mój ulubiony sposób na konfrontowanie strachu z rzeczywistością :)

W komentarzach zachęcam do odpowiedzi na pytanie z ćwiczenia numer 4.

Nie jestem zbyt impulsywna. Jeśli coś mi się spodoba, nie wprowadzam tego natychmiast w życie, tylko zastanawiam się nad kontekstem w jakim to ma u mnie funkcjonować. Raczej więc są małe szanse na to, że zdecydowałabym się na zakup jakiegoś szalonego cienia do powiek i użycie go jeszcze tego samego dnia. Nie, ja bym się zastanowiła jak będę go nosić, do czego mi on będzie pasował, czy to jest jakieś jednorazowe zauroczenie, czy raczej zwiastuje to większą zmianę w stylu :) I wcale się tym nie chwalę – nie uważam żeby to było dobre bądź złe. Po prostu siebie znam i wiem jaki jest mój schemat działania. Czy też raczej myślenia.

Dlatego też, jeżeli decyduję się na jakieś zmiany, zawsze wprowadzam je powoli, żeby wybadać czy zdołam być z nimi konsekwentna i czy one rzeczywiście są dobrym pomysłem. Nawet jeżeli nie jesteś taką osobą jak ja, ale masz blokadę przed wprowadzeniem do swojego stylu jakiegoś powiewu świeżości, ten tekst może być dla Ciebie pomocny.

Chcę Ci pokazać na swoim przykładzie, jak wprowadziłam dość istotne urozmaicenie do mojego stylu. Do tej pory ubierałam się dość prosto i mam tu na myśli zarówno kroje ubrań, jak i kolorystykę mojej garderoby. Mimo że nie narzuciłam sobie tego tak naprawdę odgórnie, to w naturalny sposób skłaniałam się przez ostatni rok do neutralnych kolorów i sporej ilości niebieskiego. W tym roku bardzo poprawiło mi się samopoczucie (oczywiście podjęłam pewne kroki, żeby to się stało) i spojrzałam na świat przez różowe okulary. Chciałam zasygnalizować tę zmianę również ubiorem i zapragnęłam dla siebie błysku: cekinów, metalików, brokatu, biżuterii… Nie kolor, a błysk stał się moim celem.

Kupiłam cekinowe spodnie…

Myślę że nie jest to typowy element ubioru dla mnie, ale zaparłam się. Uwierzyłam, że mam odwagę się w nie ubrać. Skoro one sprawiają mi radość i mi się szczerze podobają, to nie odrzucę ich, tylko dlatego, że na pierwszy rzut oka do mnie nie pasują. I tak jak kiedyś zrobiłam z czerwoną szminką, tak teraz zrobiłam z cekinowymi spodniami… Małymi krokami doszłam do nowej normalności. Moja nowa normalność to cekinowe spodnie jako podstawa :)

Najpierw przebieranki po domu. Ja niestety po domu się nie stroję, bo mam kota i lubię się z nim dość agresywnie bawić, ale po prostu przebierałam się na godzinkę i chodziłam sobie w tych spodniach, przyzwyczajałam się przechodząc obok lustra do widoku mnie w takim „dziwnym” stroju. Robiłam tak jak z czerwoną szminką kiedyś – codziennie zmuszałam się do tego, żeby malować usta i patrzyłam na siebie taką umalowaną. Z czasem widok takich mocnych ust, stał się dla mnie normą.

I dokładnie to samo robiłabym z innymi rzeczami. Dla przykładu: nie noszę dużych dekoltów, ale gdybym chciała, zaczęłabym najpierw nosić tego typu bluzki właśnie po domu.

Wyjść z domu. Nie stylizować zbytnio, po prostu zawrzeć te spodnie w swoim ubiorze :) Zwykłe buty, płaszcz, żadnych fajerwerków, ale wyjść i zobaczyć jakie to uczucie chodzić w nich na zewnątrz. A uczucie jest bardzo fajne. Akurat wybrałam sobie słoneczny dzień na pierwsze wyjście i czułam się jakbym miała lustro na nogach. Zośka była zachwycona, bo oczywiście blask niesamowity! Tak na marginesie, to te spodnie mają fantastyczną podszewkę i są wygodne jak dresy. Kupiłam je na vinted :)

Ja tak naprawdę wyjścia na dwór nie traktuję jako okazji, żeby zobaczyć reakcję otoczenia – stało mi się to kompletnie obojętne jak reaguje na mnie ktoś inny. Bardziej interesuje mnie moja pewność siebie, moje samopoczucie, choć te dwie sprawy są ze sobą dość powiązane. I nie zamierzam nikogo pouczać jak do tego podchodzić i bardzo proszę, żeby też nie narzucać nikomu swoich przekonań. Intencja z jaką się ubieramy, patrzymy na styl, jak odbieramy reakcje innych – niech to będzie indywidualna sprawa.

Zdecydować się na ostateczną wersję. Zadać sobie pytanie – jak chciałabym łączyć to ubranie, makijaż, fryzurę itp. z innymi elementami. I tu akurat zrobiłam coś spontanicznego, co mi się nie zdarzyło już chyba od kilku lat. Przechodziłam obok butów (sądzę że niezbyt wybitnej jakości) i wyobraziłam je sobie z tymi spodniami i zdecydowałam się je kupić. Rozumiecie? Tego samego dnia coś zobaczyłam i kupiłam – niesłychane :))) Ale nie żałuję, czuję się świetnie w takiej wersji z kamizelką i sportowymi butami, a ta konkretna sylwetka skłania mnie też do tego, by spróbować z wersją w szarości. Czyli szarym sweterkiem lub longsleevem i szarą kamizelką.

Tak właśnie noszę te spodnie i taki miałam na nie początkowy plan, choć te konkretne buty i kamizelkę dokupiłam sobie później (kamizelka też jest z drugiej ręki).

Ja tak postępuję – nie rzucam się na wielką wodę, tylko wkładam stopę do wody, potem wchodzę do kolan, potem zanurzam resztę ciała, głowę na samym końcu. Można o takim rozwiązaniu powiedzieć wiele złego, ale największy jego atut w moim przypadku jest taki, że zmiany są trwalsze, a najodważniejszą rzecz z czasem zaczynam traktować jako normę. Sądzę że nie ma takiego elementu stylu, którego bym pragnęła, a którego nie potrafiłabym oswoić.

A czy Wy macie takie elementy w swoim stylu czy wyglądzie do których chciałybyście „dojść”? Które chciałybyście z czasem nazwać swoją normą? Dla mnie cekiny to już teraz klasyk i łatwizna! I pewnie za chwilę znajdę kolejną rzecz, którą urozmaicę swój styl :)

Wpuszczać czy nie wpuszczać do naszego stylu elementy, które nam nie pasują, ale które lubimy? Oto jest pytanie. Oto jest zagadnienie, które interesuje mnie praktycznie od zawsze. Oto jest zagwozdka z którą każda z nas musi się zmierzyć samodzielnie. I wreszcie: oto jest problem, na który nie ma jednego dobrego rozwiązania. Okazuje się, że nawet w obrębie jednego umysłu i wielu takich elementów stylu, odpowiedzi mogą być diametralnie różne. Wniknijmy zatem w mój umysł i zobaczmy jak to się wszystko kształtuje i rozkłada – gdzie idę na kompromisy, gdzie ulegam swoim zachwytom, a gdzie odpuszczam w imię „nie pasuje mi to”.

Gdybym za każdym razem, gdy dostaję pytanie Czy można nosić kolory, które lubimy, a które nam nie pasują? wkładała monetę do wielkiego słoika, miałabym wielki słoik pełen monet :) Najłatwiej odnieść to zagadnienie właśnie do kolorów, ale często też mówimy o krojach, jakichś konkretnych kosmetykach, czasami o wzorach, fakturach, czasami nawet o ciężarze danej rzeczy, wszystkich tych cechach, niuansach ubraniowo-obuwniczo-biżuteryjno-kosmetycznych, o których wiemy, że coś jest nie tak, coś nas odrzuca, coś nie do końca gra, gdy patrzymy w lustro… Ale jednak ta dana cecha strasznie kusi, strasznie w teorii pasuje, strasznie współgra z charakterem, jest wymarzona…

Kiedyś zwykłam pisać, że gdybym lubiła jakiś kolor, kochała go wręcz, to żadna siła by mnie z tym kolorem nie mogła rozdzielić. Ale to nie jest takie proste. Prawda jest taka, że nie byłam nigdy w sytuacji, w której jakiś kolor śnił mi się po nocach i miałam tak wielkie na niego parcie, że musiałam sobie natychmiast coś w tym kolorze kupić. Po pierwsze lubię te kolory, które do mnie pasują. A po drugie, kolory nie wywołują u mnie aż tak skrajnych uczuć. W sensie chwytają mnie za serce, ale nie mam zupełnie potrzeby, by przenosić je bezpośrednio na swoje ciało. Mogę się delektować danym, ukochanym kolorem na jakiejś rzeczy w naturze, w domu, nawet na ekranie komputera. Co więcej porównałabym swój stosunek do kochania kolorów, do stosunku do kwiatów. Wiem, że często jak ktoś widzi piękny kwiat na łące czy w ogrodzie, to pierwszym impulsem jest „zerwać go i wziąć do domu”. Nie pamiętam siebie takiej. Nie chcę powiedzieć, że nigdy tak nie miałam, ale po prostu nie pamiętam. Zawsze wystarczało mi popatrzeć i chyba wlałby się we mnie jakiś smutek, gdybym miała ten kwiat zerwać. W tym sensie, dystans do kolorów mam naprawdę duży i gdy mi kolor nie pasuje, ale go lubię, nie wprowadzam go do szafy. Jest dużo pięknych brązowych, beżowych, oliwkowych ubrań, ale czuję, że one nijak by do mnie pasowały. Moje lubienie tych kolorów nie jest na tyle silne, by mogło mi zrekompensować widok bladego lica w odbiciu lustrzanym…

A z kolorami jest też jeszcze jedna kwestia do rozważenia. Czy nie uważacie, że zawsze można tu użyć słowa klucza? Mam na myśli magiczne ZAMIAST. Co takiego dałby mi beż, brąz, oliwka? Jaka jest podstawa tego uwielbienia? Dlaczego Mario te kolory zdecydowałaś się wymienić jako przykładowe? Pomyślmy: są neutralne, eleganckie i  pasują do większości innych kolorów, są również cały czas w trendzie, dzielnie się trzymają jako wiodące neutrale, uzupełniające jesienne szafy. Dotarcie do źródła swojego lubienia może być o tyle pomocne, że łatwiej będzie znaleźć zamienny kolor, który w moim przypadku będzie neutralny, elegancki i pasujący do większości innych kolorów. I dokładnie wszystkie te rzeczy, ale z pożytkiem dla mojej twarzy załatwiają mi szarości i to one mogą być moim ZAMIAST.

Nie mogę Ci powiedzieć, co masz zrobić kiedy kochasz pomarańczowy, ale nie chcesz go nosić, bo wyglądasz w nim słabo. Ale mogę spytać, dlaczego lubisz pomarańczowy, co on Ci daje i poszukać czegoś, co spełnia te kryteria, poszukać Twojego zamiast. Może kochasz jego ekspresywność, wtedy szukałabym zamiennika w fuksjach. Może kochasz jego świeżość, więc czemu nie spojrzeć na niektóre zielenie? Może podoba Ci się łączenie go z jakimś konkretnym kolorem, więc czemu nie poszukać innych, równie efektownych par kolorów…

Podzielmy zatem elementy stylu na dwie grupy. Przy każdej z nich napiszę swoje własne przykłady.

W pierwszej grupie znajdą się elementy które lubimy, ale w których nam niekorzystnie, a mimo to korzystamy z nich i wprowadzamy je do stylu. W drugiej grupie znajdą się elementy które lubimy, ale w których nam niekorzystnie i dlatego nie wprowadzamy ich do stylu.

To mogą być poważne rzeczy, ale to mogą być również malutkie szczególiki. Spójrzcie na moją wymieniankę.

• błyszczące usta, błyszczyki, balsamy, niematowe konsystencje [wyglądam lepiej w matowych ustach, jestem wtedy taka silniejsza wizerunkowo, ale ostatnio przekonuję się też do błysku]
• oversize [nie jest to optimum dla mojej figury, ale ja lubię za duże marynarki, ogromne męskie swetry i bluzy, luźne sukienki worki]
• ubrania o lejącej strukturze [jedwabna koszula lub bluzka wciągnięta do spodni nie wygląda na mnie tak fajnie jak koszula z grubszej bawełny i fajnie zaprasowana, ale czasem mam ochotę na taki bardziej spływający po ciele materiał]
• zabudowane loafersy [moje nogi wyglądają o wiele lepiej w takich butach, niż takich, ale ja już myślę o kolejnych zabudowanych loafersach, tym razem czarnych]

• jasne cienie do powiek [moje cienie do powiek zaczynają się od średniego brązu i może być tylko ciemniej, w białych, jasnoróżowych, beżowych etc. wyglądam trupio, nawet z mocną kreską]
• dużo biżuterii [bardzo podobają mi się cienkie łańcuszki, kolczyki, pierścionki – wszystko razem w jednej stylówce i choć wiele razy próbowałam tego na sobie, za każdym razem czułam się obco i zdejmowałam]
• wzory [lubię szczególnie liście, ale dałam sobie już z tym spokój, bo czułam, że coś odbierają urodzie, za każdym razem jak je zakładałam]
• brązy, oliwki [na kimś spoko, przy mojej twarzy wyolbrzymiają każdą kolorystyczną nierówność, przebarwienie, plamkę, otarcie]
• ekstrawaganckie skarpetki [w teorii podobają mi się skarpetki wyróżniające się na tle stroju, u siebie zawsze miałam poczucie, że to kompletnie do mnie nie pasuje]
• włosy uczesane do góry [nawet nie chodzi o to, że wyglądam niekorzystnie, czuję się w messy bunach i wysokich kitkach tandetnie, na innych kobietach mi się te fryzury zazwyczaj podobają]

Chyba jasno tu widać, że zawsze toczy się walka między lubię, a źle wyglądam i w zależności od tego, które z nich jest silniejsze, wprowadzam daną rzecz do stylu lub pauzuję. I to też nie jest lista na zasadzie: no ale noś kolorowe skarpetki, co ci szkodzi, masz jedno życie. No tak, ale to zupełnie nie o to chodzi. Czasem po prostu widzisz coś na kimś, a gdy masz to sama, to czujesz że coś jest nie tak. Że już w praktyce czegoś się nie czuje tak, jak w teorii :) Mowa tu o dobrym samopoczuciu, o chęciach, a nie zmuszaniu się do czegoś. Nie jesteśmy dziećmi – w dorosłym świecie LUBIĘ, nie jest tożsame z MUSZĘ TO MIEĆ. Oczywiście większość marek odzieżowych życzyłaby sobie takiego stanu rzeczy, ale my bądźmy ponad to i kontrolujmy impulsy.

Dodam tylko, że są pewne elementy, które „rosną w moich oczach”, a lista jest płynna. Jest taka jedna rzecz, która stoi między tymi dwiema grupami i której chyba dam szansę. Mam na myśli bieliźniane topy. Podobały mi się od jakiegoś czasu, ale nie widziałam ich na sobie. Teraz mam jednak pomysły na połączenie Maria i bieliźniany top :)

Każda z nas ma takie niuanse, wychwytuje je u siebie i choć one mogą być niezauważalne dla innych, to są one dla nas istotne. Co u Ciebie jest na tyle lubiane i jednocześnie niekorzystne, że decydujesz się to mieć, stosować, nosić? A co jest na tyle niekorzystne, choć lubiane, że z tego rezygnujesz?

Zapraszam na drugą część wpisu o dyskretnym stylu. Pierwszą część znajdziecie tutaj.

W tym poście postarałam się pokazać przykłady rzeczy, które mogą być w tym stylu. Stawiam na prostotę formy, dobrą jakość, brak rzucającego się w oczy logo, neutralną kolorystykę itd., ale nie boję się szukać tańszych opcji, bo nie sztuką byłoby tu wybrać rzeczy od projektantów, które kosztowałyby krocie.

Zanim przejdę do konkretnych produktów, mogących być ilustracją tego stylu, podpowiem Wam kilka źródeł w których można szukać inspiracji. Od razu zaznaczam, że nie spotkałam się ze stu procentową realizacją tego stylu (taką jak opisana w pierwszej części wpisu), ale niewątpliwie, można w wymienionych poniżej źródłach znaleźć dużo elementów tego stylu.

Estetyka projektantów i marek:

Toteme
The Row
COS
Everlane
La Garçonne Moderne
Oak & Fort

Konta na instagramie:

@deathbyelocutionblog
@matildatheminimalist
@_e_eun
@eune_y
@eun_zzang
@__sends

 

 

1. Koszula Tatuum
2. Kardigan Marc O’Polo
3. Bronzer Guerlain
4. Spodnie Marie Lund
5. Koszula H&M
6. Sweter Franco Callegari
7. Cień do powiek Lancome
8. Spodnie Mango
9. Trampki Converse

 

 

 

10. Sukienka Marc O’Polo
11. Sukienka Risk Made in Warsaw
12. Portfel Reserved
13. Rozświetlacz Becca
14. Sweter Edited
15. Pierścionek Minty dot
16. Pierścionek Kamena
17. Czółenka Gino Rossi
18. Torebka L37
19. Koszulka Edited
20. Kardigan Burberry
21. Marynarka Flow
22. Marynarka Edited
23. Sukienka Cat Cat
24. Botki Isabel Marant
25. Torba Coccinelle

 

 

26. Sukienka Marc O’Polo
27. Sweter Tatuum
28. Bluza Ania Kuczyńska
29. Klapki Gino Rossi
30. Półbuty Kazar
31. Jeansy Edited
32. Body nago
33. Koszulka Edited
34. Czółenka Gino Rossi
35. Spodnie Tatuum
36. Spodnie Elementy

 

 

 

 

 

 

 

37. Sweter Edited
38. Torba Edited
39. Jeansy Edited
40. Koszulka Edited
41. Koszulka Edited

 

 

 

 

 

 

 

42. Spódnica Reserved
43. Bluzka Tatuum
44. Czółenka Balagan
45. Spódnica Edited
46. Czapka Reserved
47. Szal Reserved
48. Płaszcz Patrizia Aryton
49. Sweter Marc O’Polo
50. Sweter Apriori
51. Spódnica Tatuum
52. Sweter Soyaconcept
53. Spódnica Tatuum

 

 

 

 

54. Szlafrok Łyko
55. Płaszcz COS
56. Spodnie Patrizia Aryton
57. Płaszcz Risk Made in Warsaw
58. Baleriny Kazar
59. Koszulka Risk Made in Warsaw
60. Kurtka Edited 

Które z tych rzeczy Wam się podobają? Czy macie w swoich szafach coś w podobnym, bardzo neutralnym i bezpiecznym stylu? Która z tych rzeczy sprawdziłaby się u Was?

Zapraszam na drugą część wpisu o stylu Fridy. Pierwszą część znajdziecie tutaj.

W tym poście przedstawiam rzeczy, które kojarzą mi się z Fridą, korespondują z jej estetyką i które mogą być uznane za rzeczy w jej stylu.

Nie sądzę by odtwarzanie jej kolorowego stylu w całości mogło przynieść dobry efekt. Ta postać jest tak oryginalna i jednocześnie rozpoznawalna, że bardzo łatwo stać się karykaturą. Ale już przemycanie do siebie jakichś elementów z jej stylu uważam za ciekawe urozmaicenie zachowawczej garderoby. Słowa klucze to z pewnością kwiaty, egzotyka, etno i folk.

1. Bransoleta mosko
2. Pierścionek Pracownia Neores
3. Kolczyki Bańka i Przepiórka
4. Bransoleta po drugiej stronie lustra
5. Kolia Galeria Macondo

 

6. Opaska Decolove
7. Kolia Milita Nikonorov
8. Bluzka Simple
9. Opaska Expose Akcesoria
10. Biustonosz Senveniu

 

 

11. Koszulka Monnari
12. Torba Red Valentino
13. Torebka Menbur
14. Torba Desigual
15. Koszulka Momu
16. Torba Bright Boho
17. Szal Argento akcesoria
18. Naszyjnik Tatuum
19. Tenisówki Converse
20. Torebka Desigual
21. Pasek Reserved
22. Biustonosz Perilla
23. Sukienka Justyna Ołtarzewska

 

 

 

24. Spódnica Marie Zelie
25. Spódnica Marie Zelie
26. Spódnica Ivy&Oak
27. Torba Kazar
28. Sandały M Missoni
29. Torebka Kazar
30. Koszulka Monnari

 

 

31. Koszulka Edited
32. Torba Sensi Studio
33. Espadryle Kenzo
34. Kardigan Lauren Ralph Lauren
35. Buty Gabor
36. Sukienka Simple
37. Kardigan Orsay
38. Botki Maciejka
39. Bluzka Orsay
40. Sukienka Clooe

 

 

 

41. Sukienka Edited
42. Bluzka Kasia Miciak Design
43. Botki Callaghan
44. Bomber Mariusz Przybylski
45. Sweter Orsay
46. Koszulka Orsay
47. Kostium kąpielowy Seafolly
48. T-shirt Tatuum
49. Spódnica Monnari
50. Koszula Promod
51. Kolczyki W. Kruk
52. Bluzka Tatuum
53. Bluzka Tatuum
54. Bluzka Promod
55. Koszula Tatuum
56. Sukienka Justyna Ołtarzewska

 

 

 

57. Spodnie Mango
58. Apaszka Tatuum
59. Etui na telefon MIA home passion
60. Legginsy Risk Made in Warsaw
61. Sukienka Top Secret
62. Pasek Gino Rossi
63. Legginsy Risk Made in Warsaw
64. Top Tatuum
65. Kurtka Mango
66. Bluzka Kasia Miciak design
67. Bluzka Orsay
68. Sweter Tatuum
69. Spódnica Top Secret
70. Bluzka Orsay

Dajcie znać czy coś się spodobało. Ja sama w trakcie poszukiwań trafiłam na ciekawe marki i przedmioty, o których nie pomyślałabym, że mogłyby komplementować mój styl. Szczególnie podobają mi się bluzki 52 i 53 – Tatuum ma wiele modeli o tej formie i chyba na któryś się skuszę, bo nie wszystkie są kwiatowe. No i kolczyki dłonie – rewelacja :)

Styl i twórczość meksykańskiej malarki Fridy Kahlo.

• urodziła się w 1907 roku w Meksyku
• zmarła w 1954 roku w Meksyku
• zachorowała w dzieciństwie na polio, przez co jej prawa noga była krótsza niż lewa
• gdy miała 18 lat, odniosła liczne obrażenia w wypadku drogowym, w wyniku których leżała unieruchomiona w gipsie przez 3 miesiące
• przez całe życie zmagała się z bólem, bardzo często musiała przebywać w szpitalu
• trzy razy poroniła
• pod koniec życia amputowano jej nogę
• uważa się, że przedawkowała leki, ale nie zostało to oficjalnie potwierdzone, zrezygnowano też z sekcji zwłok

Te wszystkie zdrowotne problemy, jakie miała Frida są bardzo istotne, żeby zrozumieć jej twórczość, a nawet styl ubierania się. Ona sama mówiła, że jej obrazy są realistyczne, nie przedstawiają niczego, co byłoby odrealnione, dlatego tyle w nich bólu i cierpienia – to była codzienność dla malarki. A samo to, że przez trzy miesiące musiała leżeć w łóżku skłoniło ją, by zająć się malowaniem. Jako dorosła kobieta, zakrywała długimi sukienkami i spódnicami swoje nogi, żeby nie było widać deformacji wynikającej z przebytego w dzieciństwie polio.

• ojciec parał się malarstwem i fotografią, matka zajmowała się domem
• Frida była trzecią z czterech ich córek
• była silnie związana z ojcem
• w 1927 roku poznała malarza Diego Riverę, który od początku wspierał ją w dążeniu do bycia artystką
• w 1929 wyszła za mąż za Diego, ich małżeństwo było bardzo burzliwe
• małżonkowie nie byli sobie wierni, Diego miał romans m. in. z siostrą Fridy
• Frida romansowała z mężczyznami i kobietami, mówi się, że miała romans m. in. z Josephine Baker czy Georgią O’Keeffe
• Frida i Diego rozwiedli się w 1939, rok później ponownie wzięli ślub
• mieszkali osobno, ich drugie małżeństwo było jeszcze bardziej burzliwe i trawione zazdrością niż pierwsze, oboje mieli licznych partnerów
• pogarszający się stan zdrowia Fridy zmusił ją do korzystania z wózka inwalidzkiego, a ostatnie miesiące życia spędziła przykuta do łóżka

• podawała rok 1910 jako datę swojego urodzenia, twierdząc, że była dzieckiem Rewolucji Meksykańskiej
• razem z Diego byli zafascynowani ideami komunistycznymi
• w wieku 16 lat wstąpiła do socjalistycznego ugrupowania, a później do Meksykańskiej Partii Komunistycznej
• w trakcie wyjazdu do USA nakłoniła męża, by nie poddał się presji usunięcia swojego murala (przedstawiającego Lenina) w  Nowym Jorku
• w 1937 udostępniła swój dom małżeństwu Trockich (Lew Trocki dostał azyl polityczny w Meksyku)
• miała romans z Lwem Trockim
• na swoich obrazach przedstawiała Stalina i Marksa

Skrajnie lewicowe przekonania Fridy miały ogromny wpływ na jej styl. W tamtym czasie, towarzystwo w którym obracała się Frida – śmietanka intelektualna i artystyczna Meksyku, miało wyraźny pociąg do romantycznego idealizowania tradycji i podkreślania wartości będących w kontrze do imperializmu. Diego zasugerował, by Frida nosiła tradycyjne meksykańskie stroje, a ona oczywiście była zachwycona tym pomysłem i stworzyła niesamowity mix, bazując też na estetyce, nawiązującej do korzeni swoich rodziców. Jej ojciec urodził się w Niemczech, matka miała meksykańsko-indiańskie korzenie. A więc na Fridzie można zaobserwować współczesne jej ubrania, tradycyjne stroje meksykańskie, nawiązania do kultury Majów oraz Azteków, akcesoria kolonialne, a to wszystko uzupełnione jeszcze o samodzielnie zdobione materiały. Bardzo ciekawy artykuł o wpływach kulturowych i politycznych na jej styl tutaj (po angielsku).

Chciałam dać Wam choć małe tło i rozeznanie tego, kim Frida była. To co teraz widzimy w inspiracjach Fridą, a jest tego przecież mnóstwo, jest tylko malutką namiastką i pewnym spłaszczeniem tej postaci. To jest i tak dobre, i tak piękne, ale żeby robić coś takiego, warto wiedzieć, że Frida nie dążyła jedynie do tego by być zapamiętaną jako kolorowa postać, ale swoim strojem niosła też jakąś wiadomość i ten strój z czegoś przecież wynikał. Po części z zamiłowania do tradycji, po części z przekonań politycznych i bycia żywym manifestem, po części z uwarunkowań zdrowotnych, po części z potrzeby artystycznej ekspresji. A możliwe, że są jeszcze jakieś inne aspekty tego stylu, których tu nawet nie poruszyłam. Myślę że po takim wstępie możemy się już delektować tylko estetycznym obliczem tego stylu, mając z tyłu głowy jego zrozumienie.

Styl Fridy jest tak silny, że gdy tylko mówimy: wianek, albo zrośnięte brwi, albo meksykański folklor, Frida od razu przychodzi nam na myśl. Oczywiście w przypadku takiej wyrazistości, trudno mówić o subtelności w inspiracjach. Czy dotyczy to sesji zdjęciowej, lookbooka marki, stylizacji ślubnej, codziennego stroju inspirowanego Fridą, trzeba się liczyć, że źródło inspiracji zawsze będzie oczywiste, żeby nie powiedzieć toporne. I szczerze mówiąc to dobrze. Do takiej inspiracji potrzeba dystansu. Nie należy się bać kiczu i należy się liczyć z faktem, że nastąpi poprawne odczytanie intencji przez większość odbiorców. Frida jest już tak „skomercjalizowana”, że zna ją większość ludzi, niezależnie od zainteresowania sztuką. To też o czymś świadczy. Siła przebicia tego wizerunku jest niesamowita!

Możliwości inspiracji jest wiele. W edytorialach raczej idzie się na całość i stylizacja na Fridę jest podana bardzo wprost. Natomiast podchodząc do sprawy trochę „realniej” można oczywiście wybierać poszczególne elementy wizerunku i je tłumaczyć na bardziej nowoczesny sposób, jak również próbować budować „artystyczny” klimat dostępnymi środkami, niekonieczne krzyczącymi Frida.

Inspiracji Fridą można znaleźć wiele. Postanowiłam podzielić ten wpis na dwie części i wyjątkowo nie pokazuję tu zestawów ubrań w tym stylu. Poświęcę jeden wpis na wyszukanie samych inspiracji sklepowych związanych z Fridą.

Co ze stylu Fridy mogłybyście wziąć dla siebie? Czy jest w nim coś, co Was pociąga? Czy znacie kogoś, kto choć raz zainspirował się tą malarką?

Partnerem tego wpisu jest portal Domodi.pl – największa wyszukiwarka modowa w Polsce. Na Domodi możecie znaleźć artykuły o trendach i produkty pogrupowane według trendów właśnie.

Przedstawiam Wam przewodnik po trendach na ten sezon. Kreacje prosto z wybiegów, podzielone według typów urody możecie obejrzeć w tym wpisie, a teraz czas na konkrety. Zobaczmy co podchwycą sieciówki, czego będzie sporo w sklepach stacjonarnych i internetowych. Jak zwykle apeluję, by patrzeć na trendy jak na okazję. To, że modny jest fiolet nie oznacza, że trzeba kupować fiolet, ale oznacza, że teraz jest najlepsza okazja do kupienia czegoś fioletowego, bo będzie tego sporo i to w różnych formach.

Trendy z lata płynnie przeszły na jesień. Nie ma wielkiego rozstrzału między estetykami, a moim zdaniem, jest to pozytywne zjawisko. Jesienne zakupy nie muszą być czymś odrębnym, lecz po prostu uzupełnieniem.

Latem w sklepach widziałyśmy dużo lawendy, teraz czas na ciemniejsze i bardziej nasycone odcienie fioletu. Ten kolor jest bardzo wdzięczny, świetnie wygląda z brązami i bordami, ale spokojnie można też łączyć go z bielą albo pastelami. W tym sezonie na wybiegach najwięcej było łączenia fioletu i srebra. Ja na pewno zacznę od fioletowej szminki, ale nie wiem czy się na tym zatrzymam.

Jeszcze więcej kraty. I to nie koniecznie typowo eleganckiej, ale też krata szalona np. niebiesko-pomarańczowa, czy w dalej modnym połączeniu kolorystycznym czerwień+róż. W tym sezonie modne są też plisowanki -> widziałam już takie kraciaste, szukałabym znowu kiltu, czy jakichś minispódniczek, które można nosić z grubymi swetrami.

Bezwstydnie łączone ze sobą, ale też występujące po całości w jednej stylizacji. Czyli np. pomarańczowa bluzka plus seledynowe spodnie lub pomarańczowa bluzka i spodnie w takim samym kolorze. Dla odważniejszych trend do którego chyba się nigdy nie przekonam, czyli kolorowe rajstopy. Przy neonach warto zadbać o cięższy makijaż, bo zazwyczaj saute wygląda się na dwa razy bardziej zmęczoną niż w rzeczywistości.

Marynarka w dalszym ciągu jest podstawą eleganckiej stylówki. Bardzo mnie to cieszy. Pojawia się coraz więcej wariacji kolorystycznych, ciekawe wzory, każdy może dobrać odpowiedni krój, producenci są coraz odważniejsi. Jako, że najmodniejszą dekadą dalej są lata 80., można śmiało zawijać rękawy i być modnym :) Ja już jedną mam, z second handu, ale na tym nie poprzestanę. Więcej marynarek znajdziecie tutaj.

Srebro futurystyczne, wyglądające jak przy skafandrach kosmonautów – na pikowanych kurtkach, kamizelkach, kombinezonach. Srebro w stylu disco – sukienki z mocnymi ramionami, szerokie pasy, efekt holograficzny na ubraniach (pozostałość po trendzie letnim). Srebro eleganckie – delikatny błysk na butach i torebkach, suknie maxi.

Cieszę się jak dziecko na ten trend. Do tej pory uwielbiałam imitowanie skóry gadów na fakturze torebek, ale ostatnio w second handzie wpadła mi w ręce wężowa koszula, która mnie zachwyciła. Chciałabym mieć w szafie również coś z takiej najbardziej ordynarnej panterki – to może wyglądać świetnie przy czarnych dodatkach, a ja też mam ochotę na przełamanie monotonii. Wszystko modne -> zebra, cętki, wąż…

Jak dla mnie jest to najlepsze nawiązanie do klimatów etnicznych, naturalnych czy boho. Nawiązanie, a nie branie w całości. Stylówka na kowboja ma w sobie jeszcze jakiś konkret, nie ma takiego rozluźnienia jak przy tych pozostałych stylach (proszę się nie obrażać, to moja osobista preferencja). Kraciaste koszule, kowbojki, skórzane spodnie, jeansy, kowbojskie pasy i chustki przy szyi.

Wyjaśniać raczej nie trzeba, ale taka jest czerń w tym sezonie – błyszcząca, skórzana i od stóp do głów. Ale o dziwo, nie ma tu żadnych wpływów sado-maso, rozcięć, dekoltów itp. Jest to dosłownie inspiracja Neo i Trinity, nie ma być seksownie. To też jest ciekawy trend – w tym sezonie raczej zakrywamy i nawarstwiamy, niż odkrywamy.

Kojarzycie na pewno te łańcuchy, sznury, kolumny, które występują jako wzór na apaszkach Hermesa czy Versace. W tym sezonie tego rodzaju wzory przenoszą się na ubrania. Wygląda to co najmniej barokowo, trochę czerpie z przełomu lat 80. i 90., a trochę kojarzy się z bogaczami wypoczywającymi na żaglach. Można ten trend interpretować „po całości”, ale tu z góry jest nastawienie na kicz, więc sądzę, że to raczej opcja dla odważnych. Jak dla mnie wystarczyłaby tylko spódnica :)

Buzia mi się sama cieszy, że jest i będzie tak wiele brązów. Teraz, jak wiecie, weszłam w okres brązowy i mam szczególnie wyostrzone zmysły na rzeczy w tym kolorze. Na wybiegach było sporo rudości, ale ja celuję również w czekoladę, szarawe brązy i miód. Skóra w tym kolorze nigdy nie wyjdzie z mody, więc to bezpieczny wybór, ale przecież brąz wygląda świetnie zwłaszcza na swetrach!

Sukienka, która wygląda jak przylegający sweterek. Modna w każdej długości, choć te najdłuższe wydają się najseksowniejsze w tym sezonie. Warto, by miała delikatne prążki i warto, by była dopasowana. Obowiązkowo z długimi rękawami. Dla mnie ma największy sens, gdy łączona z czymś błyszczącym – lakierowaną skórą, ciężkim naszyjnikiem.

To wprawdzie nie jest nowość, ale trzeba przyznać, że ten trend osiąga apogeum. W sklepach dosłownie zalew wsuwanych butów z metalowym zdobieniem na środku. Taki model buta stał się wręcz normą do eleganckich stylizacji, wypierając baletki czy niskie czółenka. Zdecydowanie trend dla mnie, zamierzam się zaopatrzyć w parę i nosić do eleganckich spodni i koszul. Takie buty widzę również z elegancką princeską.

Jak już kiedyś wspominałam, trendów jest na tyle dużo, że każdy może znaleźć coś dla siebie. I w pewnym sensie wszystko się mieli, wszystko może być modne. Moda wraca – tak mówiły nasze mamy albo babcie, ale mam wrażenie, że to teraz właśnie jest tak duża rotacja trendów, że można się z tym powiedzeniem w stu procentach zgadzać.

Które z zaprezentowanych tu trendów Was przekonują? Czy są jakieś inne trendy, które Wam się podobają?

Mała czarna to chyba najczęściej wymieniany element na listach rzeczy, które każda kobieta powinna mieć w swojej szafie. Nie uważam, żeby to było jakieś wybitne nadużycie, bo rzeczywiście taka sukienka wydaje się być bardzo uniwersalna i kiedy jest w miarę prosta, można ją stylizować na dziesiątki sposobów: ze szpilami, ze sportowymi butami, z marynarkami, swetrami, no jak tylko chcecie. Jestem więc skłonna przyznać, że raczej dobrze byłoby mieć u siebie taką sukienkę jako rozwiązanie problemu: w co się ubrać.

Ale wiadomo, że nie każdy w czerni czuje się wyjątkowo dobrze. Proponuję zatem spojrzeć na małą czarną bardziej w kategorii idei niż ograniczającego skrawka materiału. Czerń została wyniesiona na piedestał, bo zdaje się być najuniwersalniejsza, ale mała czarna to równie dobrze może być mała CIEMNA, gdzie za wyraz CIEMNA podstawiamy swój ulubiony kolor, swoją optymalną wersję ciemności, swój elegancki odcień ciemnego koloru.

Przyjrzyjmy się ciemnym sukienkom i spróbujmy dopasować je do typów urody. Nie ograniczajmy się wyrazem CZERŃ.

Zimy spokojnie dadzą sobie radę z czernią. Typ, który bazuje na ciemności koloru, czyli intensywna jesień również. Typ, który bazuje na mocnych kolorach, czyli czysta wiosna również. A mi podobają się w czerni także prawdziwe wiosny i stonowane jesienie. Np. ta modelka wygląda bardzo ładnie w czarnej sukience. Ma raczej ciepły i delikatny typ urody, a mimo to jej buzia nie niknie zdominowana przez czerń. Ten kolor wręcz wydobywa ładną opaleniznę i kolor oczu.

Granaty tak naprawdę widzę na każdym. Muszę powiedzieć, że wydają mi się niezwykle plastyczne, bo można je stylizować bardzo delikatnie, spokojnie np. na typach letnich i jesiennych z naturalnym makijażem idącym w róże i brązy (przykład), ale przecież do granatu wspaniale pasują też mocne usta, bardziej kojarzone z wiosnami czy zimami – fuksja lub czerwień (przykład).

Z elegancją kojarzą się raczej czerń i granat, a znalezienie brązowej sukienki w ogóle nie należy do najłatwiejszych zadań, ja jednak broniłabym tego koloru. Osoby z opalenizną są bardziej ocieplone przez brąz, ale jest coś urzekającego w zestawieniu bardzo bladej jasnej skóry z głębokim brązem (Anne albo Angelina jako najlepsze przykłady). Nie wszystkim pasują te najmocniejsze i najciemniejsze odcienie. Na przykład brąz dla lata widzę w ten sposób.

Z tym kolorem mam trochę problem. Widzę go raczej na osobach o spokojnej urodzie, ale nie umiem oprzeć się wrażeniu, że szarość to za mało, że powinien być jeszcze jakiś kolor lub wzór (może to być czerń, niekoniecznie coś „kolorowszego”) do towarzystwa jako dodatek albo jako część makijażu (przykład z wyrazistymi ustami i przykład z wyrazistym wzorem).

Jaką macie alternatywę do małej czarnej? Ja, jak wiecie, nie wyobrażam sobie zamiany takiej sukienki na inną, bo w czerni czuję się najlepiej. Czy w grę wchodzą inne kolory niż te przedstawione tutaj?

Jedna sukienka  i różne wersje dodatków dla jesieni i lat tym razem. Jest o wiele spokojniej niż w poprzednim wpisie. Ciekawa jestem, które kolaże podobały Wam się bardziej, patrząc na wpisy całościowo.

Pierwsza część wpisu, z dodatkami dla zim i wiosen znajduje się tutaj. Sukienka, która jest moim odniesieniem, to ta mała czarna z Simple.

Jak ktoś mi mówi, że nie powinno się łączyć czarnego z ciemnym brązem lub granatem, chce mi się śmiać. Ja lubię i ja łączę. A właśnie czekolada i czerń jest w mojej ocenie najpiękniejsza, jeszcze urozmaicona jakimś bordem i delikatnym błyskiem złota… Na to można zarzucić skórzany płaszczyk, dobrać grube rajstopy i mamy stylówkę na chłodniejsze dni.

Brąz wolę co prawda bardziej ze srebrem, ale nie mogę zaprzeczyć, że brąz i złoto to swego rodzaju oczywistość. Wydaje mi się to całkiem fajne, by nosić złote buty na co dzień. Na tym przykładzie widać, że brązy nie muszą być tylko miękkie i matowe, mogą mieć połyskujące wykończenie, być takie bardziej śliskie niż potulne i to też może być fajne, a na pewno bardziej eleganckie.

Beż podbity czymś mocniejszym podoba mi się dla stonowanej jesieni. Temu typowi zalecałabym wcale nie takie spokojne usta, a raczej stawianie na mocniejsze kolory pomadek (raczej ciepłe, ale mocniejsze). Buty i torebka niby z czarnymi elementami, ale ten kontrast wcale nie jest w przypadku beżu jakiś wybitnie mocny. Elegancko, bez nadmiaru różnych kolorów, może nawet minimalistycznie – tak najczęściej myślę o tym typie.

Dla stonowanego lata każdy kolor może być cielistością nawet fiolet. Wiem, że dla niektórych prawię od rzeczy, ale chodzi mi o zasadę wyboru kolorów. One zawsze powinny być jakby za mgłą, bliskie skórze. Tak jakby wziąć każdy kolor, „uspokoić go”, potem zestawić z resztą. Wyszłoby na to, że spokojne róże pasują do spokojnej zieleni, do spokojnej żółci, że to się wcale ze sobą nie gryzie, tak to jest zharmonizowane. Torebka piękna, bardzo oryginalny kolor.

Błękity i srebro, Ameryki nie odkrywam. Jak dla mnie chyba najbardziej urzekający kolaż, bo lubię taką konkretną romantyczność. Piękny pierścionek, na który bym chyba cały czas zerkała. Bardzo podobają mi się takie buty ozdobione jakby biżuterią. Wiatr we włosach, granatowy płaszczyk na jesień, delikatna niebieska kreska na oku…

Trochę połysku, trochę pasteli. Delikatniejsze lato to taka subtelniejsza siostra czystej zimy. I te typy mogłyby się również zamienić. Będąc delikatnym latem warto postawić na jakąś jasną torebkę w szafie, nawet białą, to zupełnie zmienia postać wszystkich stylówek. Kształt butów, wzorki na apaszce nadają całości troszkę orientalnego charakteru.

Które rzeczy tym razem podobały Wam się najbardziej? Dla mnie pierścionek prawdziwego lata i torebka stonowanego są the best :)

Niedawno w komentarzach padł bardzo fajny pomysł, który przypomniał mi o postach zgromadzonych pod tagiem formuła. Otóż robiłam tam bardzo prosty obrazek, przedstawiający najzwyklejszy zestaw ubrań w czarnym kolorze: bluzka, spodnie, buty i torebka, a do tego dodawałam dwanaście narzutek w tym samym kolorze, ale w różnym odcieniu w zależności od typu urody dla jakiego miała być ta narzutka. Teraz wracam z podobnym pomysłem. Do jednej małej czarnej, dobieram po pięć dodatków: biżuterię, apaszkę, szminkę, torbę i buty, dla każdego typu urody inny zestaw takich dodatków.

Punktem odniesienia jest tu ta mała czarna z Simple. A dodatki się oczywiście zmieniają. Zaczynam od typów wiosennych i zimowych. W drugiej części zrobię zestawienia dla lat i jesieni.

Bardzo lubię połączenie srebra z turkusem, które jeszcze pewnie jakoś sama bym dała radę nosić, ale podoba mi się również złoto i turkus, a w tym wyglądałabym już nieszczególnie. Tylko ktoś o jaśniejszej i żywszej urodzie jest w stanie to udźwignąć. Ostatnio bardzo usilnie próbuję znaleźć dla siebie jakąś w szminkę w pięknym opakowaniu, ten błyszczyk do takich się zalicza. Torebka na złotym łańcuchu sama w sobie wygląda jak biżuteria, więc bransoletka jest delikatna.

Prawdziwa wiosna kojarzy się bardzo ze słonecznymi żółcieniami, ale sądzę, że dałaby radę również spokojniejszemu żółtemu, gdyby miała go na sobie naprawdę dużo. Takiemu żółtemu wchodzącemu już na miodowe terytorium i takiemu, dla którego naturalnym będzie połączenie z bursztynem. Szłabym tu w bardziej sportowe klimaty, bo bursztyn nie podoba mi się w poważniejszych aranżach, mam wrażenie, że wtedy postarza. Do tego wyraźne usta.

Czerwień i złoto, ale też biel i czerń – a i to nie jest wcale za dużo dla czystej wiosny. Żywe kolory jako dopełnienie czerni, wkrada się tam nawet róż na szalu. Jeśli mówię o pięknych opakowaniach szminek, to to nie ma sobie równych. Idea czarnej sukienki i plecaka w mocnym kolorze nie jest absolutnie niczym niezwykłym, a wręcz jest młodzieńcza i daje stylówce lekkość. Mocno bym tutaj jeszcze podkreślała oko czarną kreską!

Robi się bardzo chłodno kolorystycznie, więc można dać nutkę ciepła. Kto jak nie czysta zima może miksować srebro ze złotem? Dużo błysku, nie tylko w wykończeniu skóry na butach,  w biżuterii czy w okuciach torebki, ale też na ustach i na szyi. Ta pora toleruje na co dzień największy „połysk”. Widziałabym go jeszcze w rozświetlaczu na twarzy. Niby mało koloru, ale jednak blask może go godnie zastępować.

Jest prawdziwa zima, więc siłą rzeczy wchodzi bardzo mocny bohater -> jeden kolor. Gdzieś tam w tle toczą walkę biel i czerń, ale na pierwszy plan zawsze wychodzi coś mocnego: jakaś czerwień, mocny fiolet, może ciemny róż albo fuksja. Już bym tu unikała mieszania złota i srebra i postawiła na srebro plus perły. Kwiaty na ciemnym tle są idealne dla tego typu. Usta mocne, raczej nie błyszczyk.

Tu już jest jakby barokowo :) Ale wszystko zaczęło się od tych super pięknych butów, nad którymi się teraz zastanawiam. Są jeszcze czarne, ale to właśnie te bordowe jakoś tak do mnie mówią: bierz nas! Takie buciki widziałabym z czarnymi, bardzo grubymi rajstopami. Efektownie wyglądałyby jesienią do krótkiej grubej sukienki. Cała na czarno i tylko takie bordo na stopach. A torebki od Tory Burch już od kilku sezonów podglądam i niezmiennie mi się podobają.

Które z tych typów Wam się podobają? A może są jakieś poszczególne elementy, które widziałybyście u siebie? Dla mnie są to buty z ostatniego kolażu oraz szminka czystej wiosny.

Lubię nosić takie ciuchy w których nie czuję się przebrana. Dlatego to, co tutaj widzicie nie wywraca świata do góry nogami. To są zwykłe połączenia ciuchów, które noszę i które lubię, których nie zdejmuję zaraz po zrobieniu zdjęcia, w których czuję się wygodnie i w których wyglądam fajnie. Teraz jestem najcięższa w swoim życiu, nie licząc ciąży oczywiście (nie żalę się, tylko stwierdzam fakt) i wpływa to również na mój sposób ubierania się. Myślę że częstym błędem, kiedy przybywa nam kilogramów, jest tkwienie w tych samych rozmiarach, co zawsze i jednoczesne dziwienie się, że sukienka inaczej układa się na brzuchu. Pracuj kobieto z tym, co masz i nie obwiniaj się, odpuść sobie przeszłość i żyj tu i teraz. Pamiętacie: Pocałuj mnie w moją grubą dupę ???

Przed Wami moje proste, normalne, wygodne letnie sylwetki. Takich pięć uniformów, które już zaczęłam kompletować i nosić!

Kupiłam w zeszłym sezonie bardzo luźną białą koszulę (tutaj mam ją na sobie) z H&M i tak mi się spodobała, że wzięłam jeszcze niebieską o tym samym kroju. I teraz noszę non stop do jeansów obydwie na zmianę – właśnie z białymi birkami. Przez weekend zrobię zdjęcia i wrzucę je w poniedziałek. Taki prosty zestaw, bez żadnego zadęcia. A nad morze albo na jakiś inny wypad na łono natury biorę koszyk zamiast skórzanej torebki.

Nie wiem czy nie będzie to przesadą, ale rozważam zakup tej spódnicy. Kocham swoją Palmę, ale przecież Palma nie nadaje się na upały, więc to chyba byłby usprawiedliwiony zakup :) Dobrze widać na tym kolażu moje podejście do letniego ubioru – wolę długie, przewiewne ubrania, niż odsłanianie skóry. Nie pamiętam kiedy ostatnio miałam na sobie top na ramiączkach, prawdę mówiąc. Absolutnie nie wiąże się to ze względami wstydliwości czy skromności, lecz wyłącznie upodobań :)

Człowiek-nudziarz. Założyć czarne ubranie i być zadowolonym. Jaki sens ma tworzenie dla siebie wirtualnych zestawów, których nigdy się nie zrealizuje? Dla mnie już te białe klapki z pierwszego kolażu są takim urozmaiceniem szafy, że wystarczy mi tego szaleństwa na całe lato! W plecaku się dosłownie zakochałam, gdy zobaczyłam go na stronie. Już zamówiony, jestem bardzo ciekawa czy spełni oczekiwania. Kolczyki również zamówione, bo stacjonarnie ich nie znalazłam.

Nie mam innych sneakersów poza białymi stanami smithami, ale do tego modelu Nike z kolażu wzdycham już kilka lat. Piękne trampki, jeśli słowo piękne możemy w ogóle odnieść do trampek :) Jeszcze się zastanawiam czy je kupować, bo nie bardzo chciałabym iść w mocno sportowy styl, ale gdybym miała jeszcze dobierać jakieś sportowe buty, to szukałabym modelu za kostkę, w stylu Martiego. Taki zestaw jak tutaj to dla mnie norma, wcale się tego nie wstydzę. Mogę o sobie powiedzieć, że ubieram się bardzo normalnie i wygodnie.

A tu przekaz jest bardzo prosty – nie ma dla mnie lata bez najzwyklejszej wiskozowej sukienki. Tu wybrałam jakąś bardzo podstawową, jakby przedłużoną koszulkę, ale podobają mi się też sukienki tego typu. Nie trzeba ich jakoś nie wiadomo jak „sztywno” stylizować, ze szpilami czy kopertówką, bo przecież super będą wyglądać z rzymiankami, baletkami, a nawet trampkami. Długi naszyjnik czy mocne kolczyki i gotowe.

Jak widzicie nie ma tu żadnych kontrowersji czy wydziwiania. Pytanie do Was: Jaki jest Wasz najczęstszy letni uniform lub uniformy? Co dla Was oznacza „normalny” zestaw?

Kochane, przypominam Wam, że 18 maja będę w Krakowie na spotkaniu autorskim, a 19 maja o 11.00 będę na Targach Książki w Warszawie (na Stadionie Narodowym). Wszystko oczywiście w związku z moją książką – Warsztaty Stylu. Serdecznie Was zapraszam!