Żeby zobaczyć film wchodzimy na mojego instagrama. Klikamy na napis IGTV, tam gdzie czerwona strzałka, a potem na filmik Przywara-Strzałka.

1. Black Fog Studio
2. Kulik
3. Balagan
4. Mako
5. John and Mary

1. Paula Baar
2. Przywara Strzałka
3. Piel
4. Slava Varsovia
5. Les Moutons

Wpis Gdzie kupić polską czarną torebkę pochodzi ze strony Ubieraj się klasycznie.

Przeczytałam książkę dwa razy, dałam sobie przed drugim czytaniem miesiąc przerwy. Jeden raz wydał mi się niesprawiedliwy, bo bardzo nie chciałam czegokolwiek pominąć. Za drugim razem czytało mi się, że tak to ujmę „bardziej świadomie”.

Trzeba zaznaczyć: ta książka nie jest poradnikiem. Jest inspiracją – opisem osobistych przeżyć i refleksji autorki. Ja bym nawet sięgnęła po słowo „pamiętnik”. Doświadczenia Ajki mogą być dla każdego czytelnika punktem odniesienia. One zachęcają do tego, żeby samemu spróbować myśleć o różnych aspektach swojego życia, ale absolutnie nie nakazują, by to myślenie, było takie samo jak myślenie autorki. Każdy ma swoją drogę, chodzi oczywiście o zbliżanie się do minimalizmu. Jednak, co dla mnie dość zabawne, w kilku fragmentach książki, miałam wrażenie, że czytam o sobie. Zwłaszcza trzy rozdziały, takie odczucia u mnie wzbudziły, bo odnosiły się do różnych etapów mojego życia.

MOJA PRZESZŁOŚĆ

Ludzie na ogół lubią plotki, lubią podpatrywać innych i muszę przyznać, że ja się troszkę na początku niezręcznie czułam, przez to, że Ajka się tak w tej książce otworzyła. To są takie dwuznaczne odczucia – ciekawi cię coś, ale trochę ci wstyd, że cię to ciekawi; coś jest o autorze, ale jakby jest o tobie. Dla przykładu: Ajka bardzo rozbrajająco pisze o cielesności: o tym jak na lekcjach wf-u, nikt jej nie chciał mieć w drużynie. Albo głębiej: o tym że czuła się poniekąd skrzywdzona przez los, że dał jej ciało inne niż to, jakie uznawała za idealne. Ciężko czytać rozdział o sobie, ale z drugiej strony, to nawet miłe nie być samotną w pewnych odczuciach. Dzięki Ci Panie, że kompleksy się skończyły, a czasy nienawiści do jakiegokolwiek ruchu już za mną. I za Ajką.

MOJA TERAŹNIEJSZOŚĆ

Rozdział poświęcony stylowi jest bardzo bliski idei ubierajsieklasycznie.pl, a na zachętę powiem Wam, że styl francuskiej kobiety jest tam opisany bajecznie. Oczywiście ten rozdział przeczytałam kilka razy, bo uwielbiam takie opisy, nie pozbawione odczuć obserwującej osoby, uwzględniające wrażenia, jakie dane zjawisko wywarło na obserwującym. Poczułam się tak, jakbym była z Ajką we Francji, jakby mnie też porażała prostota i lekkość french chic:)

MOJA PRZYSZŁOŚĆ

Pod koniec zeszłego roku, odkryłam w sobie wielką pasję do gotowania. Sama nie wierzę, że to piszę, ale lubię siedzieć w kuchni i jak na razie wszystko mi wychodzi. Coś mi się poprzestawiało i zaczęłam inaczej patrzeć na jedzenie. I dlatego rozdział pt. „Na talerzu” był dla mnie najbardziej porywający i inspirujący. Masterchefem nigdy nie zostanę i to chyba właśnie o to chodzi, żeby nie mieć takich aspiracji, tylko żeby było smacznie, zdrowo, bez marnotrawstwa. Ajka mi parę rzeczy uświadomiła, bo w tej dziedzinie dopiero rozkładam skrzydła, ale jej doświadczenia, również tutaj, są bardzo podobne do moich.

Dużo w tej książce jest perełek, takich małych zdań, które są skrótem – Ajka lub ludzie, których przepytuje, doszli do jakichś wniosków, więc ja już mogę przyjąć te wnioski i się nad nimi pozastanawiać, a nie dochodzić do czegoś latami, bo nawet nie zwracałam uwagi na istotę pewnych spraw. Sądzę, że nie da się na przykład, bez doświadczenia ciężkiej choroby, myśleć o pozytywach, jakie ta choroba przynosi. Poza tym, będąc zdrowym, nawet nie myśli się o podobnych rzeczach…

Dla mnie, takim najważniejszym wnioskiem, po przeczytaniu tej książki jest coś, co ja sama przemyślałam już dawno temu. Utwierdziłam się mianowicie w przekonaniu, że w większości przypadków, skrajności są złe. Że nie potrzebujesz diet cud, że nie potrzebujesz się dołować ze względu na swój wygląd, że nie musisz wszystkiego wiedzieć, że nie musisz wszystkiego wyrzucać, że nie musisz robić wszystkiego tak jak inni. Każdy ma swoją drogę, każdy powinien słuchać przede wszystkim swojego serca. A właśnie o tym, co Ajka usłyszała od swojego serca jest ta książka.

Szczerze i serdecznie Wam polecam, tylko i aż dlatego, że dla mnie ta książka jest ważna. Jeżeli czytałyście już Minimalizm dla zaawansowanych, koniecznie napiszcie jak Wam się podobało. Tym razem, proszę Was też o polecanie książek o tematyce zbliżonej do minimalizmu, filozofii życia itd. Książek o modzie mam już, dzięki Waszym poleceniom, całą listę.

Wpis Minimalizm dla zaawansowanych pochodzi ze strony Ubieraj się klasycznie.

Wybaczcie na wstępie: nie jest to typowa recenzja, bo mam wrażenie, że dostawałam tyle pytań o tę książkę dlatego, że piszę bloga o stylu i chciałyście w pewnym sensie dostać porównanie treści tej książki z treściami, które wychodzą spod mojej klawiatury.

Książka jest pięknie wydana. To przyjemność ją wąchać, dotykać, mieć na półce, przeglądać (bo zdjęć jest mnóstwo). Czyta się równie przyjemnie, zwłaszcza, że język jest prosty, co bardzo mi się podoba w poradnikowych książkach.

Autorka wykłada wszystko, co sądzi o stylu wprost i to też mi się podoba. Pewnie zauważyłyście, że ja na blogu jestem bardzo „asekuracyjna” – staram się bardziej stawiać pytania i nie dostarczać jednej odpowiedzi, bo zawsze mam z tyłu głowy myśl, że każdy podchodzi do wszystkiego na tyle indywidualnie, że gotowa odpowiedź może mu akurat nie pasować. Tutaj tego nie ma, są gotowe odpowiedzi typu: jakie ubrania należy kupić, by mieć odpowiednią bazę i mimo, że moje podejście do stylu jest inne, to doceniam, że ktoś może pewne rozwiązania opracować i że jako czytelnik, mogę się z nimi skonfrontować, a może nawet z nich skorzystać.

Ja piszę o stylu z trochę innej strony – dla mnie styl to bardziej indywidualna sprawa, niż kwestia standardów uznawanych za elegancję. A w tej książce mamy wyłożone podstawy tego, jak wyglądać elegancko i to na te podstawy jest położony największy nacisk. Trzymając w rękach książkę o tytule „Elementarz stylu” spodziewałam się poradnika, który pomoże w znalezieniu swojego stylu. To nie jest zarzut, to jest po prostu zderzenie moich oczekiwań z tym, o czym książka tak naprawdę jest. A w mojej ocenie, książka jest o tym jak zbudować świetną bazę ubrań, jak stosownie wyglądać w każdej sytuacji i jak zmienić swoje myślenie w kierunku większej dbałości o swój wygląd, czyli jest elementarzem elegancji. Natomiast o budowaniu swojego unikalnego stylu tutaj nie przeczytacie, co podkreślam – nie jest zarzutem, bo już po przeczytaniu stało się dla mnie jasne, że zamysł autorki był wyraźnie inny.

Mnie najbardziej podobały się w tej książce opisy tego, jakie są podejścia do stylu w stolicach świata mody. Bardzo chętnie przeczytałabym książkę traktującą tylko o tym, a forma albumu byłaby tym bardziej kusząca.

Jeżeli ktoś ma postanowienie, że od tej pory będzie się przykładał do kwestii swojego wyglądu, „Elementarz stylu” będzie dla niego super początkiem i da mu niezłego kopa do stworzenia podstaw garderoby, którą potem będzie mógł bardziej zindywidualizować. Jestem przekonana, że to może być również znakomity prezent dla młodej kobiety lub dziewczyny.Drugą książkę, o której chciałam Wam wspomnieć, poleciła mi moja kochana czytelniczka – Cicha Woda, pisząc, że znajduje w tej książce filozofię podobną do tej, prezentowanej na blogu. Znalazłam tę książeczkę w internecie, od razu kupiłam i przeczytałam w jeden wieczór. Książka nazywa się „Być kobietą” i jest autorstwa Marzenny Szuman-Wierzchowieckiej. Dziewczyny, jeśli z treścią książki z 1988 roku można się zgodzić w 2015 roku w dziewięćdziesięciu procentach, no to chyba lepszej rekomendacji nie trzeba.

Uraczę Was małym fragmentem:

Są tysiące, setki tysięcy spraw w życiu, które można poznać, rzeczy strasznych i rzeczy ciekawych. A poznając je budujemy swoją osobowość, czyniąc ją z wiekiem coraz bogatszą. Mądra kobieta, o bogatej osobowości będzie zawsze budziła we wszystkich chęć przebywania z nią. Za piękną, nudną kobietą będą oglądać się mężczyźni tej samej miary, którzy „lecą” tylko na opakowanie. Na takich nie można polegać, ani na nich liczyć w trudnych sytuacjach życiowych. A przecież kobieta, z krwi i kości, chce mieć partnerów, którzy są prawdziwymi mężczyznami, którzy chcą poznać ją samą z całym bogactwem jej wnętrza i osobowości, i dla takich tworzy siebie.

Zachęciłam do lektury, prawda? Książka fajnie zbiera w całość, różne kwestie związane ze stylem i optymistycznym podejściem do życia. Ja takie czytadła traktuję trochę z przymrużeniem oka, bo żeby przyjmować dobre rady, trzeba się na nie otworzyć. Z pewnością książka będzie inspirująca dla wielu osób.

Uff, całkiem fajne dwie lektury mi się przytrafiły, mimo że miałam w sobie jakiś opór do czytania o modzie i stylu. Czytałyście którąś z tych książek? Co o nich sądzicie? Czy możecie polecić mi jakieś fajne książki, które zahaczają o tematy estetyczno-modowo-stylowe?

Wpis Elementarz stylu i Być kobietą pochodzi ze strony Ubieraj się klasycznie.

Asia na co dzień prowadzi bloga styledigger.com. Nie jest to jej jedyne zajęcie. W internetach jest również znana jako założycielka marki Lunaby, która specjalizuje się w szyciu piżam o niezwykłych (w porównaniu do innych) wzornictwie i jakości. Mogłabym tu jeszcze wspomnieć o studiach jakie skończyła, o jej kolejnej książce dotyczącej blogosfery i jeszcze pewnie znalazłoby się kilka innych wartych odnotowania rzeczy, osadzających tę osobę w kontekście mody. Ważne, by uświadomić sobie, że jest to osoba, która nie tylko w teorii, ale również w praktyce ma z modą do czynienia.

Ale najważniejsze dla mnie w tym wszystkim jest to: Asia nie pojawia się na plotkarskich portalach, kiedy jest zapraszana do telewizji wypowiada się w sposób logiczny, jest otwarta na dyskusje i nie ignoruje swoich czytelników. Dzięki tak przenikliwym i bystrym osobom, wierzę w to, że można się jeszcze kłócić z tymi, którzy modę lekceważą i którzy wszystkie zajmujące się nią osoby wrzucają do jednego worka. O tym worku, niczego dobrego powiedzieć nie można.

Po książkę sięgnęłam tak naprawdę bez żadnych obaw, bo styl pisania Asi bardzo mi się podoba, ale też i z wielkimi oczekiwaniami, które zostały zaspokojone w całej rozciągłości.

Okładka książki nie kłamie. To jest o modowej rewolucji, to jest o kupowaniu mniej i wyglądaniu lepiej. Hasła działające na wyobraźnię i wydające się co najmniej trudnymi do zrealizowania są w tej książce rozwinięte i podane w taki sposób, że NIEOGARNIĘTA DO TEJ PORY OSOBA, BĘDZIE PO TEJ KSIĄŻCE OGARNIĘTA. Ta książka jest pochwałą jakości, pochwałą myślenia o tym, co się kupuje i pochwałą myślenia o tym, co w szafie zostawiamy, a czego mamy się pozbyć. Bo nie chodzi w slow fashion o trendy, o minimalizm, o wyrzucanie, o kupowanie, o sprzątanie. Chodzi o myślenie. Książka uczy myśleć, a co każda z nas z tą umiejętnością zrobi, to już jej broszka.

Wystarczy spojrzeć na instagram, czy na fejsbuka – dużo ludzi, zainspirowanych przez książkę Asi, już zadeklarowało czyszczenie szaf.  Ja też powoli już dochodzę do takiego etapu, gdzie otwierając szafę, mogę się uśmiechnąć, ale książka dała mi kopa do zweryfikowania innych obszarów. Mam tu na myśli zrobienie sobie porządku online – lista blogów, które czytam jest tak przerażająco wielka i nieaktualna, że w rezultacie już niczego prawie nie czytam. Odseparuję perełki, reszta pójdzie precz i wygospodaruję sobie czas na przyjemną i pożyteczną lekturę. Jest też w moim mieszkaniu kilka newralgicznych szafek do których strach zaglądać z obawy przed znalezieniem rzeczy, o których nawet się nie wie, że są – to też będzie załatwione :)

W książce lania wody nie uświadczycie. Ma dokładnie tyle stron, ile powinna. Pewnie nie każdy postrzega świat w podobny sposób do mojego, ale mi na wyobraźnię bardzo działają przykłady i w tej książce to dostałam. Asia opisuje co można zrobić, żeby zawartość szafy była optymalna. Nie na sucho, tylko podpierając to swoim doświadczeniem. Dla mnie to największy plus.

Mówi się o luksusie, że jest drogi, bo gdyby nie był drogi, to przestałby być luksusem. A ja właśnie po lekturze książki, która kosztowała 35 zł poczułam się luksusowo (proszę, nie odbierzcie tego jako deklaracji snoba lub pustaka). Poczułam, że ten luksus jest na wyciągnięcie ręki i że sama mogę go sobie „zrobić”. Czuję, że powinnam być dla siebie dobra i otaczać się dobrymi przedmiotami, które nie będą mnie dołowały i zabierały cennej przestrzeni w moim domu, szafie, komputerze itd. Książka jest tylko o modzie, ale wnikliwy i refleksyjny czytelnik będzie potrafił przełożyć te konkretne wskazówki dotyczące ubrań na inne obszary życia.

Mogę z całego serca polecić książkę wszystkim, którzy czytają mojego bloga, bo wiem, że ich zadowoli i że będzie przyjemnym czytadłem. Ja po lekturze poleciałam do sklepu po drugi egzemplarz i obdarowałam moją przyjaciółkę, która nie interesuje się modą.  Książka zainspirowała ją do zrobienia porządku ze swoją garderobą.

Wpis Slow Fashion. Modowa Rewolucja – Joanna Glogaza pochodzi ze strony Ubieraj się klasycznie.

Bloga anwen.pl znałam już od jakiegoś czasu, ale dopiero po urodzeniu Zosi zaczęłam go wnikliwie przeglądać. Trochę się wystraszyłam na perspektywę tego, że po ciąży włosy będą wypadać jak szalone, bo przyznaję, że większość koleżanek swoje pociążowe doświadczenia z włosami opisuje tak: horror, masakra, łysina. Pomyślałam więc, że może jestem w stanie zrobić przynajmniej coś ze swojej strony, żeby włosy wzmocnić i chociaż w minimalnym stopniu zapobiec tragedii. I przepadłam. Dla mnie blog anwen.pl to najlepszy polski blog w całej blogosferze. A te peany wygłaszam, gdyż osoba, która go pisze robi to rzetelnie, stała się ekspertem w dziedzinie o której pisze, ale przede wszystkim treści zamieszcza na swojej stronie bardzo często.

Jeszcze siebie włosomaniaczką nie nazwę, bo ja mam pióra, a nie włosy, ale pracuję nad tym. Oj pracuję. Testuję, olejuję, odżywiam, zapisuję, wcieram, płuczę, czytam składy, porównuję, eksperymentuję itd. I muszę przyznać, że włoskom to się podoba. Że to tylko brzmi jak nadmiar, ale w rzeczywistości to było jak zaspokojenie potrzeby. Taka pielęgnacja była moim włosom potrzebna jak frytkom sól i jak schabowemu kapusta kiszona. Czyli jak widać nie niezbędna, ale bardzo przydatna :)Zeszyt w kiwi to mój włosowy dzienniczek w którym zapisuję sobie codziennie wszystkie czynności pielęgnacyjne, których doświadczają moje włosy. I już po dwóch tygodniach takiego zapisywania jestem w stanie powiedzieć, że niektóre produkty kompletnie mi nie służą, a niektóre są świetne. Herbatę z pokrzywy pijam namiętnie, a ten piękny obrus w tle zrobiła moja babcia.

Dobra, zapytacie mnie: kiedy będzie ta recenzja, którą sugeruje tytuł? Jeszcze chwilka, jeszcze troszkę cierpliwości, bo Maria musi się wyżalić i poopowiadać o swoich celach. Tak więc są jeszcze piórka, nie za grube, ale też nie za przesadnie cienkie włoski, o różnej długości, które już można brać za ucho, które trzeba myć codziennie i które są zbyt często przyklapnięte. A fajnie by było mieć energiczne, odbite od skalpu włosie, myć je chociaż co drugi dzień i zapleść sobie warkocza (długość do łopatek to by było coś!). Będą te cele wymagały krwi, potu, wyrzeczeń i nieprzespanych nocy (wyolbrzymiam, by stać się dla samej siebie bohaterką), ale już widzę, że są one po prostu realne. A to wszystko oczywiście dzięki blogowi Ani.

Czy ja muszę pisać, co zrobiłam jak tylko wyczytałam, że autorka anwen.pl wydała książkę o pielęgnacji włosów? Oczywiście poleciałam do księgarni. Kupiłam i po prostu przeczytałam, a teraz ciągle do książki wracam i buszuję po archiwach bloga.

Muszę wspomnieć, że książka jest bardzo ładnie wydana. W relacjach międzyludzkich ważnych jest pierwszych kilka sekund, jak się okazało dla mnie również w relacji człowiek-książka liczy się pierwsze wrażenie. I bardzo fajnie zapłacić za coś i poczuć się z tym od razu dobrze. Oczywiście książka jest taka ładna, że szkoda mi po niej pisać (wiem, że jestem psuja, ale lubię sobie zaznaczać ciekawe rzeczy po książkach), no ale co zrobić…

Poradnik można czytać zaczynając od dowolnego miejsca, ale dobrze by było pochłonąć go od pierwszej do ostatniej strony, bo Ania prowadzi nas przez zakamarki pielęgnacji włosów w logiczny sposób. Czytając książkę od razu widać, że autorka ma ścisły umysł, bo lania wody tam nie doświadczysz. Zaczynamy od tego, że definiujemy swoje włosy, uzmysławiamy sobie jakie mamy problemy, a kończymy na tym, że odżywiamy je za pomocą mikstur zrobionych samodzielnie z tego, co mamy w kuchni. No powiedzcie, czy taka perspektywa nie wydaje się kusząca?

Jeżeli ktoś jest włosomaniakiem już jakiś czas to pewnie zawarte w książce porady będą dla niego oczywiste. Książka jest skierowana dla laików, dla takich jak ja żałosnych konsumentów sięgających w drogerii po szampony z reklamy albo odżywkę, która ma na opakowaniu informację od producenta, że jest dla mojego rodzaju włosów. A jeżeli coś jest w stanie uczynić ze mnie świadomego konsumenta to nie ma takiej siły, żebym nie umieściła pochlebnej recenzji tego na blogu. Książka jest świetnym pomysłem na prezent. Ja bym po prostu skakała z radości, gdybym dostała coś tak mądrego pod choinkę.

Zachęcam do zapoznania się z kilkoma ostatnimi postami na anwen.pl, żeby zobaczyć w jaki sposób Ania pisze.

Troszkę szkoda, że Zuzia Ani urodziła się troszkę później niż Zosia, bo Ania pewnie na to wypadanie włosów po ciąży znajdzie jaki sposób :) Odnośnie tematu, jak tam Wasze włosy?

Wpis Jak dbać o włosy – Anna Kołomycew pochodzi ze strony Ubieraj się klasycznie.

– zaganiany
– zmęczony
– przytłoczony
– niespokojny
– niezdecydowany
– wiecznie poszukujący
– zapracowany
– gnuśny
– cierpiący
– zniewolony

to jest na rynku książka, która MOŻE CI POMÓC. Jeżeli natomiast słyszałeś kiedyś o minimalizmie i chciałbyś dowiedzieć się o nim czegoś więcej, a może nawet zacząć z nim przygodę to ta sama książka NA 100% CI POMOŻE.

Od dawna miałam ochotę na przeczytanie czegoś sensownego o minimalizmie. Czegoś, co nie sprowadziłoby tego zjawiska do białego koloru w ubiorze czy zostawienia na półce w łazience tylko jednego kosmetyku. I właśnie w zeszłym tygodniu mi się to udało. Kupiłam bardzo rozsądnie napisaną książkę – „Minimalizm po polsku” Anny Mularczyk-Meyer.

Wielu moim czytelnikom autorka jest znana jako Ajka, prowadząca świetnego bloga – Prosty blog. O ile na blogu pojawiają się często wpisy do szpiku kości osobiste, tak książkę może przeczytać dosłownie każdy, kto ma ochotę na zrozumienie czym jest minimalizm, a może trafniej: czym minimalizm nie jest. Absolutnie nie trzeba być stałym bywalcem na stronie Ajki, żeby książka sprawiła radość.

Książka się bardzo fajnie rozkręca. Z każdym słowem wnika się głębiej i głębiej w istotę rzeczy. Ajka prowadzi za rączkę laików i cierpliwie tłumaczy, że minimalizm nie jest dla każdego, że nie warto się do niczego zmuszać, tylko żyć harmonijnym życiem, nawet jeżeli dla ciebie harmonia oznacza nieustanne zakupy. W minimalizmie absolutnie nie chodzi o bezmyślne pozbywanie się rzeczy, ale o poszukiwanie takiego stanu umysłu, który powie nam, czego tak naprawdę potrzebujemy. Swoją drogą uwzględnia się przedmioty, którymi się otaczamy, ale powinniśmy myśleć także o takich aspektach życia jak finanse, hobby, praca, przyjemności i co najważniejsze czas. To w tych obszarach możemy dzięki minimalizmowi nauczyć się właściwego i satysfakcjonującego gospodarowania prowadzącego do niezależności.

Przyznam, że książka poruszyła mną w kilku miejscach, w jednym nawet uroniłam łezkę (rozdział Proste przyjemności). Ajka pisze tak lekko i nie gmatwa, że nawet z dzidzią na ręku połknęłam lekturę w dwa dni.

Dla mnie największą zaletą tej pozycji jest fakt, iż ona odświeża mi lub w niektórych momentach naświetla rzeczy, które ja wiem, tylko jakimś cudem (pewnie przez rozleniwienie) zapominam o nich lub je ignoruję. Bo to jest tak jak ze stylem: fajnie poznać coś nowego, ale najfajniej przekonać się, że to, co nam się podoba jest teraz na topie. I wychodzi na to, że minimalizm to pojęcie bardzo względne i dla każdego skala minimalizmu może być różna. Nie musisz mieszkać bez dywanów i książek, żeby prowadzić proste życie.

A tytuł książki jest bardzo trafny – absolutnie nie ma tam jakichś wydumanych francuskich pojęć, nie są opisywane domy w stylu skandynawskim, czy jakieś buddyjskie obrzędy. Autorka zajmuje się polskimi realiami, cofa się nawet do PRL-u i tam szuka źródła naszego konsumpcjonizmu. Ajka jest konkretna, podzieliła książkę na poszczególne sfery w naszym życiu i opisuje jak w każdej z nich można osiągnąć upragnioną prostotę.

Wiem, że wiele osób tutaj liczy się z moim zdaniem, dlatego serdecznie polecam Wam tę książkę. Ja byłam bardzo zadowolona z zakupu – kupiłam ją w Matrasie, kosztowała 34,90. Opłacałoby się dać za nią wiele więcej :)

Wpis Minimalizm po polsku pochodzi ze strony Ubieraj się klasycznie.