Jak w sytuacji, kiedy ma się świadomość, że za chwilę nie będziemy niczego pamiętać, wiedzieć kto jest zły, kto jest dobry, kto może nas skrzywdzić, kto jest naszym powiernikiem…? Ano można sobie samemu zostawić wiadomość. Tak robi Leonard – całe jego ciało pokrywają tatuaże, przypominające mu o jego misji, a każda napotkana osoba jest fotografowana i opisywana. „Wystarczy” przeczytać swoje uwagi na temat danej osoby i można przybrać odpowiednie nastawienie do niej. Tylko żeby taka notatka mogła być wykorzystana, trzeba spełnić jeden warunek – trzeba sobie bezgranicznie ufać.

kadr z filmu Memento, reż. Christopher Nolan, źródło zdjęcia

Chodzi o to, by zerkając na wiadomość pozostawioną samemu sobie, być w stu procentach pewnym, że to, co tam zostało napisane jest prawdą. Nie mieć wobec siebie żadnych wątpliwości. Czy Ty masz takie zaufanie do siebie? Czy jesteś siebie tak pewna, że stosujesz się do rad, jakie dawałaś sobie po popełnieniu błędu w przeszłości? Czy w kółko popełniasz te same błędy i tylko powtarzasz sobie potem, że następnym razem zachowasz się inaczej?

Pod tym względem, muszę Wam powiedzieć, że jestem szczęściarą. Owszem, zdarza mi się nie posłuchać głosu rozsądku i popełnić ten sam błąd z pełną świadomością, tego jak to się skończy, ale są to sprawy tak małego kalibru, że nawet nie ma co ich porównywać z przypadkami typu toksyczne związki czy zaprzepaszczone szanse. U mnie chodzi o błahostki. Raz na jakiś czas pragnę grzywki i ją sobie robię, mimo że zawsze pamiętam jak się czuję na drugi dzień po wizycie u fryzjera (fatalnie, gdyby ktoś się nie domyślał). Raz na jakiś czas chce mi się fastfooda, chociaż zawsze kończy się to nieprzyjemnym samopoczuciem. Raz na jakiś czas dochodzę do wniosku, że trzeba pomalować paznokcie na jakiś kolor i lecę do drogerii po lakier, żeby potem po dosłownie trzydziestu minutach go zmyć. I nie chodzi o to, że nie pamiętam jak siebie za każdym razem ostrzegam, żeby na przyszłość tego nie robić. Chodzi o to, że ignoruję z premedytacją te odczucia i wmawiam sobie, że teraz będzie inaczej. Że będę super się czuła z grzywką, cheeseburgerem i czerwonymi paznokciami.

Na szczęście ostatnio, idzie mi budowanie zaufania do samej siebie coraz lepiej. Potrafię się opierać pewnym rzeczom, które wiem, że nie są w moim stylu i których będę potem żałować. I nawet muszę powiedzieć, że po takim nie uleganiu sobie w słabostkach, człowiek jest z siebie naprawdę dumny. To o czym ja mówię, to oczywiście są pierdoły. Ale to nie znaczy, że mamy takie pierdoły ignorować. Bo jeżeli nie jesteś się w stanie oprzeć jakiejś błahostce, to jak możesz oprzeć się popełnieniu naprawdę poważnego życiowego błędu?

Prawda, że garderoba jest idealnym narzędziem do ćwiczenia charakteru? Można sobie samemu wysłać wiadomość w postaci listy ubrań, stylów, klimatów itd. w których nie czujemy się sobą (moja lista to post 10 ubrań nie dla mnie) i po prostu trzymać się od zawartości tej listy z daleka. Trzeba zaufać sobie z przeszłości – tej sobie, która była niezadowolona po zakupie danej rzeczy.

Jakie błędy popełniasz najczęściej, mimo że doskonale zdajesz sobie sprawę z tego, że będziesz tego żałować? Oczywiście nie muszą to być tylko błędy urodowe i ubraniowe, jeśli chcesz się podzielić czymś bardziej hardkorowym to śmiało! Serdecznie polecam film Memento – to jeden z moich ukochanych filmów.

Wpis Ucz się na błędach pochodzi ze strony Ubieraj się klasycznie.

A jednak, nie da się uniknąć reakcji między naszym stylem, a opinią innych ludzi. Jesteśmy oceniani na każdym kroku, a nasz wygląd jest świadectwem jakie wystawiamy nam całym: nie tylko warstwie zewnętrznej nas, ale też i wewnętrznej. Bo ludzie lubią chodzić na skróty, lubią upraszczać. Skoro jest ubrany w garnitur to pewnie jest poważnym człowiekiem, skoro ma na sobie krótką spódniczkę to pewnie chce zainteresowania mężczyzn.

Poza tym, ubieranie się dla siebie ma zastosowanie, że się tak wyrażę, raczej w teorii. Bo chyba żadna z nas, mając w perspektywie dzień bez wychodzenia z domu i bez kontaktu z kimkolwiek, nie założy z tej okazji małej czarnej i nie zrobi sobie odświętnego makijażu. No dobrze, nie zrobi sobie jakiegokolwiek makijażu… To jest bardzo znany problem osób pracujących w domu – żeby dobrze zacząć dzień trzeba się zmobilizować i zadbać o swój wygląd już z samego rana. Mimo że się tak naprawdę nie musi, powinno się to zrobić.

Oczywiście można dać taką radę: nie przejmuj się opinią innych ludzi. Ale ja mam zamiar poradzić Wam coś dokładnie odwrotnego: przejmuj się opinią innych ludzi i wykorzystaj siłę jaką daje Ci to przejmowanie się.

Inni ludzie nas mobilizują. To wynika z cechy jaką ma większość z nas: lubimy być podziwiani. Oczywiście uznanie można zyskać w wielu różnych wymiarach, styl jest tylko jednym z nich. Warto rozważyć, jakie wdrożyć zmiany w swoim życiu nie tylko w dziedzinie stylu, chociaż ja, chcę się na blogu skupiać na stylu właśnie.Krocz tak, jakby za Tobą szło trzech mężczyzn Oscar de la Renta

Podam Wam teraz przykłady osób, którym można próbować zaimponować. Twój styl stanie się przynajmniej dwa razy lepszy, atrakcyjniejszy, konsekwentny, zebrany w sobie i doskonalszy, jeżeli każdego dnia będziesz się zachowywać tak, jakbyś miała spotkać tę jedną osobę, której najbardziej chcesz zaimponować. Ty sama musisz rozważyć, która z tych osób jest takim Twoim zapalnikiem, która z nich jest w stanie sprawić, że przed wyjściem na spotkanie z nią zrobisz staranniejszy makijaż i dobierzesz ciuchy i biżuterię w jakiś nadzwyczajny, niebanalny sposób. Idąc na spotkanie z którą z tych osób, przyciągniesz na siebie spojrzenia połowy miasta.

1) Mama

Ale to równie dobrze może być siostra, ciocia. Ktoś z rodziny o nienagannym guście, albo ktoś, kogo ciężko zadowolić. Ktoś, od kogo usłyszeć komplement jest bardzo ciężko. Ktoś, kto Cię bardzo dobrze zna i wie, czego może się po Tobie spodziewać. Moja mama, ze wszystkich osób, które tu wymienię jest chyba osobą z której zdaniem się najbardziej liczę. Pamiętam, że miała w swoim życiu okres w którym nosiła bardzo dużo brązu i czerni i do dzisiaj te kolory kojarzą mi się z klasą. Uważam ją za osobę z niebywałym, odmiennym od mojego gustem i jeśli słyszę od niej komplement to jest mi cholernie miło.

2) Przyjaciółka

Fajnie jest usłyszeć od przyjaciółki, że się fajnie wygląda. Za powszechną i prawdziwą uważam opinię, że kobiety bardziej się stroją dla innych kobiet niż dla mężczyzn. Przyjaciółka jest trochę jak rodzina, ale bardziej szczera. Więc jeśli będziesz wyglądać źle, po prostu usłyszysz, że wyglądasz źle.

3) Mężczyzna

Mąż, partner, chłopak. W tym punkcie warto się zastanowić nad stosunkiem do tej osoby. Bo niektórych kobiet raczej nie mobilizuje staranie się dla kogoś, kogo się już zdobyło. Warto również zastanowić się czy kierowanie swoim stylem tak, by trafiać w gusta tej osoby i zbierać od niej komplementy będzie rzeczywiście wpływało na polepszenie tego stylu. Z tym naprawdę może być różnie. Lubię komplementy od swojego męża, ale wiem, że dostanę je tylko w przypadku w miarę standardowego ubrania. Raczej nie mam co liczyć na „ładnie wyglądasz” w boyfriendach.

4) Twój wróg

Słowo wróg jest może troszkę na wyrost, ale chodzi o kogoś, kogo raczej nie lubisz lub rywalkę. Chcesz wywrzeć na tej osobie wrażenie typu: nie lubię tej małpy, ale muszę przyznać, że super wygląda. Podobna rywalizacja rozgrywa się często między sąsiadami: kupowanie większego telewizora, remonty następujące po sobie, urlopy w coraz droższych miejscach itd. O ile rezultatem nie jest rozbuchana konsumpcja, a ulepszanie swojego stylu, jestem za.

5) Ktoś, kto zna się na modzie

To oczywiście jeden z trudniejszych przypadków. Pewnie ciężko byłoby wyjść z domu zadowolonym wiedząc, że idzie się na spotkanie z Emmanuelle Alt :) Ale dobrze sobie wysoko zawiesić poprzeczkę. Nie chodzi o to, by symulować styl tej osoby, ale o to, by tak wyśrubować swój styl, by wydał się on tej osobie atrakcyjny.

6) Ktoś, kto uważa, że Ty się super ubierasz

Tu musisz podtrzymać dobre wrażenie, na osobie, która Cię kiedyś doceniła i która uważa, że masz nienaganny styl. Moim zdaniem imponowanie takiej osobie jest trudniejsze od imponowania osobie z punktu piątego. To trochę taka pułapka, bo ma się dużo do stracenia: jedno zaniedbanie może się wyryć tej osobie w pamięci bardziej niż cała seria najbardziej udanych rozwiązań.

7) Ktoś w sytuacji bardzo podobnej do Twojej

Tu motywacją jest rywalizacja. Chcesz koniecznie pokazać, że w takiej samej sytuacji życiowej wyglądasz lepiej, jesteś bardziej zorganizowana, wyprzedzasz rywalkę w innych dziedzinach. To nie musi być złośliwe współzawodnictwo. Bo nie mówimy o chełpieniu się rezultatami, możemy to przełożyć na motywowanie drugiej osoby i pokazywanie, że da się osiągać zamierzone cele.  Na przykład kobiety ścigają się o to, która szybciej dojdzie do formy po ciąży. Czy ten wyścig będzie równią pochyłą do rozmiaru XS czy też walką o zdrowie to już inna kwestia… W każdym razie, jeśli motywuje Cię, że ktoś w podobnej do Twojej sytuacji radzi sobie ze stylem lepiej niż Ty, nie ma w tym nic złego.

Na pewno moją listę można powiększyć. Komu Wy próbujecie zaimponować? Czy imponowanie innym jest dla Was dobrą motywacją do ulepszania stylu? A może wyczułyście, że ktoś próbuje Wam zaimponować?

Wpis Komu chcesz zaimponować? pochodzi ze strony Ubieraj się klasycznie.

Najpierw zacznę od polecenia dwóch świetnych artykułów, które są inspiracją dla tego wpisu. Na pierwszy artykuł trafiłam dzięki Hatifnatom. Jest to tekst Marka Mansona – Everything you wanted to know about procrastination but were too lazy to figure out. Drugi znalazłam trochę przez przypadek i jest to How to boss yourself around, autorstwa Melissy Dahl. Oba artykuły prezentują ciekawe i powiązane ze sobą podejście do tego, jak zabrać się za robienie czegoś, na co nie mamy w danej chwili ochoty.

Ja akurat mam ochotę na ćwiczenia, tylko tak się dziwnie składa, że jak mam się już za nie zabrać to pojawiają się dziesiątki innych czynności, które trzeba w danej chwili zrobić. Jedną z tych czynności jest chociażby przejrzenie facebooka, więc to chyba jasne, o jakiego rodzaju czynnościach mówimy. Ludzkość nazywa to prokrastynacją. Dla mnie ważniejsze od nazewnictwa są przyczyny tego zjawiska i walka z nim. A dzięki, między innymi tym dwóm artykułom, możemy się dowiedzieć, że odwlekamy nasze plany i rzeczy do zrobienia, po prostu ze strachu. Zrobienie czegoś istotnego, w moim przypadku są to ćwiczenia, sprawia, że kształtujemy naszą przyszłość, zmieniamy naszą wizję siebie w przyszłości. W moim przypadku będzie to cherlawa Maria, zmieniona na wysportowaną Marię. A ludzie boją się zmian. Ja też chyba boję się tej nowej Marii, nie dlatego, że ona będzie jakimś potworem, ale dlatego, że jej jeszcze nie znam. Znam tę cherlawą Marię, znam ją na tyle, że wiem czego się po niej spodziewać, jak chce być ubierana, jak chce być karmiona. Natomiast z nową Marią przyjdą zmiany – może będzie trzeba kupować ubrania w mniejszym rozmiarze (to by było coś), może nogi będą się same rwały do biegania i trzeba będzie wygospodarować więcej czasu na tę czynność, może to, może tamto… Jest jeszcze strach o to, czy dana czynność będzie wykonana dobrze. Niektórych perfekcjonizm tak paraliżuje, że po prostu nic nie robią. Wolą zrezygnować z działania niż zrobić cokolwiek w sposób niedostatecznie dobry.„Dyscyplina to wybór między tym czego chcesz teraz, a tym czego chcesz najbardziej”. Natrafiłam na te słowa na pintereście, tam przypisane są Lincolnowi, ale nie jestem do końca pewna czy słusznie. W każdym razie to zdanie jest bezcenne.

I tutaj do akcji wkraczają te dwa wspomniane wyżej artykuły, bo z nich można wyłuskać dość ciekawe sposoby na rozwiązanie problemu prokrastynacji. Przynajmniej w moim przypadku te dwa podejścia się sprawdzają.

1) Należy zabić siebie. W sensie: pozbyć się oczekiwań i zrezygnować z wyobrażenia siebie w sposób, który jest zagrożeniem dla obecnego status quo. Maria, która ma ćwiczyć, ma być tylko zwykłą Marią, białą kartką papieru, Marią, która ma ochotę na odrobinę ruchu, a nie Marią, której nadrzędnym celem jest wyrzeźbienie ciała i która boi się, że tego celu nie osiągnie. Maria powinna wyzbyć się planów, które ją paraliżują, bo być może nic z nich nie wyjdzie (nie powinna nadaremnie myśleć o ubraniach w mniejszym rozmiarze lub problemach z organizacją czasu). Powinna skupiać się tylko na wykonywanej czynności.

2) Należy rozmawiać ze sobą w trzeciej osobie i nakazywać sobie zrobienia czegoś. W ten sposób oddalamy się od osoby, która ma rozterki typu „ćwiczenia czy facebok?” i podejmujemy w jej imieniu decyzję. Zdystansowanie się od tej leniwej czy strachliwej Marii i po prostu rozkaz płynący od logicznie myślącej Marii jest głosem rozsądku, który w moim przypadku w 90% jest wysłuchany.

Dochodzi do tego jeszcze kwestia motywacji z którą niektórzy ludzie mają duży problem. To znaczy nie mają motywacji i uważają, że to jest właśnie problem. Tymczasem warto sobie po prostu zdać sprawę z tego, że rzeczy mogą być zrobione nie tylko w momencie, w którym czujemy chęć na zrobienie ich. To jest aż tak proste. Wystarczy się zmusić do zaczęcia robienia czegoś, odizolować się od rozpraszaczy i po prostu to robić, z pełną świadomością tego, że nam się nie chce. Robić regularnie, robić codziennie, nie odpuszczać, zmuszać się. To się nazywa dyscyplina i to jest o niebo lepsze od motywacji. Motywacja jest super na początku, to ona rozwija zalążek, ale dopiero dyscyplina jest realizacją, nawykiem, a z czasem przyjemnością i satysfakcją.

Czy ulegacie pokusom, gdy macie coś do zrobienia? Jak walczycie z prokrastynacją?

Podobny wpis: Dyscyplina ratuje życie

Wpis Prokrastynacja precz pochodzi ze strony Ubieraj się klasycznie.