Oglądałam zdjęcia kreacji z czerwonych dywanów z ostatnich miesięcy i trafiłam na coś zapierającego dech w piersiach (zdarza mi się to często – na setki zdjęć zazwyczaj trafi się przynajmniej jedno, które wywołuje takie pozytywne odczucia). Piszę konkretnie o tym zdjęciu z premiery filmu Ad Astra. Widzimy tutaj aktorkę Ruth Negga w kreacji Gucci. Sukienka pochodzi z kolekcji Gucci Resort 2020 i przyznam, że gdybym zaczęła od przeglądania zdjęć z kolekcji Gucci, a nie od zdjęcia Ruth, to bym tę sukienkę zwyczajnie przeoczyła. Zresztą sami zobaczcie, jakie przytłaczające jest to fioletowe wdzianko na modelce i dodatki – każdy z innej bajki. Za to na Ruth sukienka gra pierwsze skrzypce i dosłownie rozkwita, bo jak dla mnie suknia wygląda jakby była jakąś magiczną rośliną.

Nie wnikam na ile zostanie wyceniona sukienka, kiedy już trafi do sprzedaży, ale zważywszy na to, że bardziej „zwyczajne” sukienki maxi od Gucci dostępne online zaczynają się od 17000zł mogę się tylko domyślać, że będzie to wielokrotność tej ceny. Sukienka niewątpliwie mi się spodobała i niewątpliwie zrodziła w mojej głowie pytania o ceny produktów tego domu mody. I wtedy wpadłam na dziwną myśl, powstało w mojej głowie pytanie z którego, jak mi się wydaje, każda z nas mogłaby wyciągnąć ciekawe wnioski na przyszłość. Otóż:

Z pewnością przez to wyglądałabym trochę inaczej, lepiej, ale to w dalszym ciągu byłabym ja ze swoimi estetycznymi ciągątami. Miliony na koncie nie sprawiłyby, że nagle spodobałyby mi się różowe frędzle i wydekoltowane sukienki. Pieniądze nie sterują gustem – to tak nie działa, lecz jestem prawie pewna, że dzięki nim możemy intensywniej eksplorować kierunki naszych ekscytacji.

Intensywność i możliwość większej zmienności stylu – pieniądze tutaj pomagają. Jednak wolałabym o wiele bardziej być tą osobą, która teraz pisze te słowa i nagle staje się w posiadaniu nieograniczonego budżetu, niż osobą, która mając nieograniczony budżet, ale nie mając wyobraźni zdaje się na pomoc sztabu ludzi i daje sobie narzucić jakiś styl. Wierzę, że ja bez pieniędzy i z wyobraźnią mam i tak przewagę nad sobą z pieniędzmi, ale bez wyobraźni.

Z tego punktu widzenia chciałabym żebyście wyszły i zastanawiały się nad swoim stylem. Co byście zrobiły, gdyby nagle nie było ograniczonego budżetu. Jak rozwinął by się wtedy Wasz styl? Przemyślałam to u siebie i doszłam do takich wniosków.

Zmiany:

• więcej rzeczy od projektantów, które po prostu mi się podobają, a na które nie wydałabym pieniędzy teraz
• powtarzalność przedmiotów: jeśli podobałaby mi się jakaś rzecz miałabym ją w kilku wersjach kolorystycznych, z różnych materiałów, z różnymi wykończeniami itd.
• nie byłoby kompromisu między ceną, a jakością
• zlecałabym szycie dokładnie takich rzeczy z takich materiałów jakie bym sobie życzyła
• pojawiłoby się w szafie więcej elementów strojnych, trochę więcej wzorów i rzeczy, które nie są wybitnie uniwersalne.

Bez zmian:

• większość szafy stanowiłyby rzeczy w czerni, zieleni, wiśni, niebieskim, szarości, granacie –  czyli w moich typowych kolorach
• rzeczy miałyby kroje, dokładnie takie jak teraz
• dalej kierowałabym się czterema cechami stylówek, jakie uznaję za najważniejsze: naturalność, siła, relaks, ciemność
• nie sądzę bym nabrała większego rozmachu (tu mogę się mylić, bo może coś by mi chwilowo odbiło) i nagle zachciała mieć rzeczy w szafie, które do tej pory mi się nie podobały, a które zaczęłabym kupować dla kaprysu
• dalej kupowałabym z myślą o zasadzie Nie mam nic

Bardzo bym chciała wierzyć, że nieograniczony budżet nie pozbawi mnie rozsądku i wyobraźni, a wpłynie tylko na to, że rzeczy w szafie będą trafniej oddawały gust. Więcej pieniędzy -> większy dostęp do rozwiązań, które są spersonalizowane i trafione w punkt. Ale tak sobie myślę, że właśnie dzięki ograniczonym środkom, bardziej kombinujemy i bardziej zaprawiamy się w bojach. Mamy mocniej wyostrzony wzrok na rzeczy, które do nas pasują i umiemy przełożyć nawet najbardziej nieosiągalną inspirację na swój własny język.

Dlaczego spodobała mi się ta sukienka Ruth Negga? Call me crazy, ale czy ona nie jest jakimś powidokiem mojej Palmy? Czy ona tak naprawdę nie oddaje tego klimatu, który ja wokół siebie dla samej siebie roztaczam zakładając moją Palmę? Takich sukienek jest pewnie dużo, niektóre są warte mniej niż 200zł, niektóre więcej niż 20000zł, ale to wciąż dla mnie jedna rodzina…

Tak właśnie można rozwijać swój styl. Wybierać sobie inspiracje, niekoniecznie łatwo dostępne, często z wysokiej półki, wręcz nieskrępowane i bezwstydne i wiedząc, że one są tym, czego dla siebie pragniemy, szukać czegoś podobnego, bardziej osiągalnego w naszej „zwyczajnej” rzeczywistości.

Jak wyglądałby Twój styl, gdybyś miała nieograniczony budżet? Co by się zmieniło, a co pozostało by takie jak do tej pory? Czy są jakieś konkretne inspiracje, których nie da się przełożyć na rzeczywistość z powodu budżetu?

Jak zawsze chciałabym Was skłonić do przemyśleń, ale tym razem też dać trochę nadziei tym, którzy myślą, że do znalezienia swojego stylu trzeba się „zabierać”. Dzisiaj będzie o idealnym punkcie startowym do szukania stylu, którego wcale nie trzeba ustalać, bo on po prostu JEST.

Żeby dojść do satysfakcji ze swojego stylu, warto przejść przez kilka etapów i pewne rzeczy sobie gruntownie przemyśleć. Porządkuję to w swojej książce Warsztaty Stylu, gdzie przeprowadzam czytelnika przez te poszczególne etapy – składniki stylu i skłaniam do refleksji nad sobą i tym w jakim stopniu trzeba jeszcze popracować nad danym składnikiem. Ale chcę Ci powiedzieć jasno – tak jak tu siedzisz, stoisz, leżysz – możesz zacząć już teraz, w tym momencie i możesz to zrobić dwojako: na szybko lub z odrobiną wysiłku myślowego :) Co ciekawe, obie te drogi powinny doprowadzić do podobnego rozwiązania kwestii punktu startowego. Przeanalizujmy.

To będzie dobre ćwiczenie również dla tych, którzy są z siebie zadowoleni. Nie ważne na jakim etapie jesteś ze swoim stylem, spróbuj przemyśleć kwestię startu razem ze mną. Twój start różni się od startu osoby, która jeszcze nic ze stylem nie robiła, tylko tym, że będzie prawdopodobnie lepiej dopracowany, na trochę wyższym poziomie, ale pamiętaj, że zawsze może być lepiej, zawsze coś można uatrakcyjnić.

Myślami zagłąb się w swoją szafę i wybierz z niej taki strój, który będziesz na sobie miała najczęściej, ale który nie jest strojem na ściśle wyznaczoną  okazję. Czyli nie chodzi o strój do pracy, o strój po domu, o piżamę, o strój na czyjeś wesele, o strój na randkę itd.

Chodzi o taki strój, który wybierzesz, bo na przykład:

• musisz na szybko wyjść po coś do apteki
• musisz się przebrać na 5 minut przed wyjściem, bo zaczęło padać
• musisz wyjść z domu wiedząc, że czeka Cię bardzo intensywny dzień, dużo chodzenia, autobus, szybkie spotkanie z kimś, lekarz itd.
• musisz wyjść z domu bardzo wcześnie rano, jeszcze wcześniej niż zazwyczaj do pracy czy do szkoły
• musisz wyjść z domu już teraz, ktoś czeka na Ciebie przed domem.

Jaki wymyślisz sobie zestaw i jakie kryterium będzie tu dla Ciebie najistotniejsze?

Ja mogę bez wahania powiedzieć, że to, co ja bym wybrała, musiałoby być wygodne, ciepłe, czarne, proste i dające się łatwo przekształcić za pomocą dodatków. Na pewno byłaby to czarna dopasowana bluzka, czarne spodnie, moje najwygodniejsze botki, czarny płaszcz, pojemna torebka i jakiś element biżuterii. Myślenie o tym nie zajęłoby mi dużo czasu, ponieważ te kryteria wyboru, które wymieniłam są jakby obecne ze mną przez lata i dla mnie bardzo ważne. Ale pewnie ktoś, kto nad stylem się nie zastanawia, musiałby poświęcić więcej czasu na ułożenie sobie takiego teoretycznego zestawu.

Krótsza droga jest praktycznie identyczna, ale musisz tu być bardziej ze sobą szczera, nie możesz się oszukiwać. Odpowiedz na pytanie: co masz na sobie najczęściej, kiedy nie jesteś w pracy, ale nie jesteś też  w domu i nie szykujesz się na żadną konkretną okazję? Co założyłaś ostatnio:

• gdy na szybko wyszłaś po coś do apteki
• gdy przebrałaś się na 5 minut przed wyjściem, bo zaczęło padać
• gdy wychodziłaś z domu wiedząc, że czeka cię bardzo intensywny dzień, dużo chodzenia, autobus, szybkie spotkanie z kimś, lekarz itd.
• gdy wychodziłaś z domu bardzo wcześnie rano, jeszcze wcześniej niż zazwyczaj do pracy czy do szkoły
• gdy wychodziłaś z domu na szybko, bo ktoś czekał na Ciebie?

Surprise, surprise. Ja mam tu bardzo podobną odpowiedź do tej z dłuższej drogi. Wczoraj na pięć minut przed wyjazdem nad morze się przebrałam, bo zaczęło padać. I instynktownie sięgnęłam po czarną bluzkę i spodnie, a na grzbiet założyłam płaszczyk z kapturem do którego nie pałam miłością, ale akurat nie chciałam brać czapki i parasolki, bo było ciepło. I surprise, surprise, jak odprowadzam Zosię do przedszkola to wyglądam też tak, zmieniam tylko płaszcze i czasem chustkę na wełniany szalik.

I to jest moje życie, to jest moja baza do tego, żeby zmieniać tylko biżuterię i dodawać sobie punktów makijażem – to jest mój prawdziwy punkt startowy. I Twój również. Jeśli masz od czegokolwiek zaczynać to od tego właśnie. Tutaj możesz rozbić sobie każdy z elementów stroju na czynniki pierwsze i zacząć myśleć o najlepszej możliwie jego wersji.

Ja ze swoich elementów jestem zadowolona, ale tylko ten płaszcz mnie niepokoi, bo nie podoba mi się zbytnio :) Mam tyle płaszczy, ale tylko jeden z kapturem i to oczywiście ten najgorszy. Więc to jest do poprawki. Ale reszta super.

To jest Twój start. Ten najwygodniejszy, ten najbezpieczniejszy, ten najczęstszy strój po który sięgasz na szybko! Pracuj na tym i pracuj nad tym. Pracuj, żeby to był nie tylko uniform, ale również i standard. To jest najważniejsze, to się liczy bardziej niż sukienka na koncert, koszula do pracy, strój po domu czy piżama. Ten jeden najmniej wyjściowy, ale zarazem najczęściej wyjściowy komplet to jesteś Ty.

Proszę Cię zaakceptuj to, że w takim najszybszym wyborze odbija się cały Twój styl. Nie dołuj się tym, tylko od tego zacznij. Jeśli coś Ci się nie podoba, zacznij zmieniać, ale pilnuj tego, by najważniejsze dla Ciebie kryterium wyboru było na niezmiennym poziomie – sądzę, że dla większości z nas tym kryterium przy szybkim ubieraniu się jest po prostu wygoda.

A więc Wasze zadanie w komentarzach. Opisać jak wygląda Wasz punkt startowy, co widzicie w nim do poprawy (przynajmniej jedną rzecz).

Wielokrotnie pisałam o wyodrębnianiu swoich klasyków i o znaczeniu takich działań. Moja książka jest poświęcona odnajdywaniu własnego stylu, a nie da się z tym ruszyć, jeśli nie zna się swoich klasyków.

Przypomnę najważniejsze wpisy na temat klasyków:

Co to są klasyki i dlaczego każdy ma swoje klasyki
Klasyki sformułowane w oparciu o samopoczucie
Jak odsiewać niepasujące klasyki
Spokojne i szalone klasyki
Moja aktualna lista klasyków

Klasyki można definiować na wiele sposobów. To niekoniecznie muszą być ubrania, kroje i kolory, które nam się podobają i które się powtarzają, to mogą być też nasze odczucia, klimaty jakie nas pociągają – chodzi zawsze o wyodrębnienie powtarzalnych elementów.

Chciałam Wam przedstawić kolejną metodę na to, w jaki sposób wyodrębnić swoje klasyki i zapisać je w formie gotowej, bardzo już nastawionej na robienie zakupów, listy. Świąteczny klimat mi się udziela i ta metoda nie powstałaby, gdybym nie myślała już o prezentach. Nazwałam tę metodę: LISTA PREZENTÓW. Przedstawiam Wam zatem cały proces myślowy jaki jest niezbędny do wprowadzenie jej w życie.

Oto nastawienie z jakim będziesz robić listę:

1. Wyobraź sobie, że 5 osób, które znają się na modzie i znają dobrze wszystkie Twoje wymiary i rozmiary, będą Ci robić na święta, urodziny, imieniny i inne szczególne dni, prezenty.
2. Te prezenty mają być związane wyłącznie z modą i urodą – wszystkim, co znajdzie się na Twojej liście klasyków. Będą to bluzki, spodnie, pomadki, zegarki, jakaś biżuteria, coś do ozdabiania włosów, buty – co tylko wpiszesz na swoją listę klasyków.
3. Każda z tych osób będzie się kierowała Twoimi wytycznymi przy robieniu prezentów. Jedyna rzecz, której te osoby nie znają to Twój gust, więc wskazówki muszą być klarowne, ale zwięzłe. Jeśli napiszesz po prostu – czarne spodnie, przygotuj się na to, że dostaniesz czarne spodnie o dowolnym kroju, niekoniecznie takie, jak sobie idealnie wyobrażałaś.
4. Te osoby kupują Ci na jedną okazję, prezenty wg jednej wskazówki – takiej samej dla pięciu osób. A więc dajesz jedną wskazówkę, dotyczącą np. zegarków i otrzymujesz na urodziny 5 różnych zegarków (5 interpretacji Twojej wskazówki co do zegarka).

Za chwilę zobaczysz to w praktyce. Chodzi o to, by uzmysłowić sobie, jakie rzeczy nam się podobają, ale również o to, by bardzo bezkompromisowo umieć je opisać. Gdy uzmysławiamy sobie, że jesteśmy o krok od posiadania jakiejś rzeczy, bo ktoś nam za chwilę ją sprezentuje, bardziej się mobilizujemy i chcemy, żeby ona była możliwie najbliższa naszemu wyobrażeniu. Jeśli sami kupujemy, nie ma żadnego problemu – nie trzeba nic pisać, bo bierzemy rzecz do ręki i decydujemy czy nam się podoba. Ale zdanie się na czyjś wybór jest trudniejsze i wymaga od nas sprecyzowania naszych oczekiwań. Tego właśnie chcę – żebyś czarno na białym się określiła – jak ma wyglądać ideał Twojej rzeczy.

Najważniejszą jednak kwestią jest to, że przy jednej okazji, wpada Ci do szafy lub kosmetyczki pięć różnych przedmiotów jednego rodzaju – zaczynasz więc mieć minikolekcję, coś z czego będziesz rozpoznawalna. A więc poniekąd muszą to być przedmioty przez Ciebie „kochane”, takie które zasługują by się tam znaleźć i by zacząć określać Twój styl. Chyba lepszej definicji klasyków być nie może :)

Żeby wszystko było zrozumiałe, omówmy moją listę kilku klasyków – wskazówek dla 5 ludzi, którzy w mojej wyobraźni zrobią mi prezenty. Lista jest autentyczna, ale nie wszystkie punkty są dobrze doprecyzowane.

1. Matowa pomadka o chłodnym odcieniu, ciemna, ale nie bardzo ciemna.
2. Czarna, przylegająca do ciała, basicowa bluzka z długimi rękawami, z wiskozy lub bawełny.
3. Czarne sztruksowe spodnie.
4. Wełniany szal w kratę w chłodnawych i ciemnawych kolorach.
5. Czarny oversizowy sweter nie z akrylu, miękki, gładki, wkładany przez głowę.
6. Zegarek na skórzanym czarnym pasku, z prostokątną kopertą.
7. Lakierowane martensy z 8 dziurkami, w ciemnym kolorze.

Opisy mogłyby być bardziej rozbudowane, jeśli tylko miałabym w głowie konkretne wizje tych przedmiotów. Im bardziej lakoniczny opis, tym więcej pola do manewru dajemy osobie, która kupuje prezent i liczymy się z tym, że jej wizja może być skrajnie różna od naszej, oczywiście w granicach naszych kryteriów.

Ja, po podaniu takiej wskazówki w punkcie pierwszym, mogę tylko siebie winić, jeśli wymarzyłam sobie fiolety na ustach, a dostanę chłodne czerwienie lub róże. Trzeba było to wyraźnie zaznaczyć.

W punkcie trzecim muszę się liczyć z tym, że mogę dostać i dzwony, i rybaczki, i boyfriendy, i nawet jakieś spodnie z fikuśnymi przeszyciami, bo nie zaznaczyłam, że ma być inaczej.

W punkcie czwartym mogą mi się trafić moje ulubione połączenia niebieskiego i fioletu, niebieskiego i zielonego, ale równie dobrze, może mi zostać sprezentowana ciemnoróżowa i niebieska krata, a tego bym nie chciała. Warto więc przy takim zapisie klasyka podać ulubione kolory.

W punkcie piątym jestem otwarta i na swetry z dekoltem w szpic, i na golfy, i na zsuwanie się swetra z ramienia itd.

Punkt szósty nie sugeruje konkretnego koloru cyferblatu i to może być zinterpretowane zupełnie nieoczekiwanie.

Punkty drugi i siódmy są konkretne i nie pozostawiają wielkiego pola do wyboru. Oczywiście jeśli chodzi o martensy akceptowałabym każdy ciemny kolor, dlatego nie zostało to doprecyzowane. Ale już definicja bluzki nie pozostawia wątpliwości i wiem, czego mogłabym się spodziewać.

Wasza kolej. Podajcie przynajmniej jeden swój klasyk, tak konkretnie opisany, że ktoś, kto kupowałby Wam prezent według tej instrukcji, nie zawiódłby Was. I wyobraźcie sobie, że według podanej przez Was instrukcji, wpada Wam od razu do szafy lub kosmetyczki pięć takich rzeczy naraz, a więc siłą rzeczy, musi być to coś, co naprawdę Wam się podoba i co chciałybyście mieć w kilku różnych wariantach.

Dawno już nie pisałam na blogu o tym jak znaleźć swój styl. Musicie mnie zrozumieć. Napisałam o tym całą książkę. Dzięki Warsztatom stylu czytelnik może przebyć powoli całą drogę do wymarzonego stylu i oczywiście nie jest to droga na skróty. Ale gdyby ktoś potrzebował szybkich rozwiązań, gdyby naprawdę nie chciałoby mu się nad stylem pracować z książką, może posłużyć się niektórymi metodami opisanymi na blogu. Te metody mają to do siebie, że mogą wyrwać z apatii i rozmemłania, więc to już coś. Tylko od osoby, która z nich korzysta będzie zależało czy skłonią ją one do dalszych poszukiwań, czy będą już po prostu finiszem tychże. Ja już na to nie mam żadnego wpływu.

Ten wpis jest kolejną taką metodą. Resztę metod możecie znaleźć tutaj, zajrzyjcie też do wpisów o budowaniu garderoby, bo te tematy się ze sobą pokrywają.

Tę metodę nazwałabym zgrabnie testowaniem stylów. Przedstawiam możliwie najkrótszy jej opis:

Wybierz dowolny styl i testuj go przez 5 dni.

Bardziej jasno już chyba być nie może. Przeanalizujmy tę ideę etap po etapie, krok po kroku.

Wybierasz jeden styl, który możesz zasymulować używając rzeczy ze swojej szafy. Musisz go jakoś konkretnie nazwać, tak byś wiedziała jaki efekt chcesz osiągnąć. Jest to informacja potrzebna jedynie Tobie. Może to być styl romantyczny, styl rockowy, minimalizm, styl lat 90-tych, styl Emmanuelle Alt itd. Ważne, by nazwa była bardzo precyzyjna i by unikać mieszanki stylów. Staraj się o jak najbardziej konkretną nazwę.

Dwa kluczowe kryteria w wyborze tego stylu to:

Po pierwsze – najwięcej ubrań w Twojej szafie pozwoli na odtworzenie tego stylu.
Po drugie – pociąga Cię myśl o byciu choć przez chwilę osobą, która ma taki styl.

Poszukaj na pintereście inspirujących zdjęć dotyczących wybranego stylu. Nie idź na żywioł. Przygotuj się i podejdź do zadania na poważnie. Są rzeczy o których możesz nawet nie wiedzieć, dlatego „opatrz się” z wybranym stylem. Jak aktor przygotuj się do roli.

Przeglądasz swoją szafę w poszukiwaniu elementów z których ułożysz stylizacje. Wyciągnij wszystkie rzeczy, które dobrze wpasowują się w wybrany styl.

Stwórz pięć stylizacji na pięć dni, które można zakwalifikować jako będące typowo w tym wybranym przez Ciebie stylu. Ubrania mogą się oczywiście powtarzać. Nie rób jednej stylizacji z myślą o tym, że następnego dnia zrobisz drugą. Przygotuj od razu pięć zestawów. W trakcie tych pięciu dni, możesz poczynić zmiany w zestawach, ale ważne by one były z góry przygotowane już pierwszego dnia.

Bądź bardzo bezkompromisowa. Odrzuć swoje dotychczasowe stylowe ja i skup się wyłącznie na jak najwierniejszym odwzorowaniu wybranego przez Ciebie stylu. Zastanów się czy niewielkim nakładem pieniężnym mogłabyś osiągnąć lepszy rezultat. W razie konieczności dokup małe elementy, które sprawią, że będziesz wyglądać wyraziściej.

Odseparuj te pięć zestawów od reszty szafy. Zastanów się nad fryzurą i makijażem i połącz kosmetyki razem ze stylizacjami lub zapisz na kartkach plan na makijaż i fryzurę przy każdym zestawie ubrań. Zestawy miej przygotowane w taki sposób, by rano nie mieć wyboru i musieć założyć konkretny zestaw. Najrozsądniej byłoby się ubierać w pokoju innym niż ten w którym stoi szafa, by nie kusiła możliwość przebrania się w coś znanego i z Twojej strefy komfortu.

Gdy już jesteś wystylizowana, zachowuj się jakby to nie był pierwszy raz, jakbyś miała taki styl od zawsze i jakby on był dla Ciebie naturalny. Jesteś niczym aktor, który wchodzi głęboko w rolę i zapomina o tym, że jest tylko aktorem. Możesz nawet przerysować swój styl, sprowadzić go do ekstremum, żeby zobaczyć czy jesteś w stanie podołać najbardziej wyrazistej wersji tego stylu.

Szukaj luster, przyzwyczajaj się do nowej siebie, sprawdzaj jak reaguje otoczenie, staraj się badać swój poziom komfortu. Jeśli styl mógłby prowadzić naturalnie do jakichś ciekawych zmian w zachowaniu może warto by było się temu poddać? Być przez chwilę nową osobą – sięgnąć po inną niż zawsze książkę, wypić inny napój, użyć innych perfum, wejść do sklepu, który zawsze omijasz szerokim łukiem – bzdurki, ale może warto się przez te pięć dni uelastycznić i potraktować je jak eksperyment?

Powtarzaj przez kolejne cztery dni odtwarzanie klimatu danego stylu.

Po pięciu dniach zadecyduj co dalej. Możliwości decyzyjne:

Główną zaletą tej metody jest to, że mamy oparcie w swojej dotychczasowej garderobie i jest ona dla nas pewnego rodzaju bezpieczeństwem. Punkt wyjścia nie jest oddalony, nie potrzebujemy brnąć finansowo w modę, bazujemy na tym, co mamy. Możemy coś pożyczyć, dokupić jakieś tanie elementy, ale zdajemy się w głównej mierze na swoją kreatywność.

Styl jesteśmy w stanie zweryfikować bardzo szybko. W zasadzie decyzję podejmujemy sercem. Nie teoretyzujemy, tylko działamy, a przecież w trakcie tego przedsięwzięcia wiemy jak się czujemy.

Gdybym miała teraz spojrzeć na swoją szafę z łatwością mogłabym spróbować dla siebie przez pięć dni stylu skandynawskiego, bo widzę sporo ubrań, które można zaaranżować w takim klimacie. Gdybyś Ty miała przetestować przez pięć dni jakiś styl, który styl naturalnie wyniknąłby z zawartości Twojej szafy?

Ten tytuł nie jest żadną prowokacją. Jest raczej wynikiem przekonania, że jeżeli ja zauważam u siebie pewne zachowania, to istnieje spora szansa, że takie zachowania są też właściwe Tobie. Bo rozmawiam ze znajomymi kobietami – z rodziną, przyjaciółkami, koleżankami, a nawet dopiero co poznanymi osobami, które mam wielką ochotę przepytać. I one też przyznają mi się, że są leniwe.

Jeśli chodzi o ubieranie się, o styl, o dbanie o siebie, o makijaż – jestem leniwa w około 50 procentach. Gdy mam wenę to dopieszczam siebie i swój wygląd. Gdy mam dołek, wychodzi ze mnie mój śmierdzący leń. Dzisiaj nie będę pisać o wenie, bo o tym piszę najczęściej. Dzisiaj będę pisać o leniu i o tym, jak można go wykorzystać do wyśrubowania naszego stylu. Co ciekawe, u mnie raczej nie ma niczego pośrodku. Choć nie lubię skrajności, to jeśli chodzi o styl, albo idę na całość, albo się totalnie wycofuję.

To znaczy obudzić się rano, podejść do szafy i wybrać z niej takie ubranie, które:

• jest na wyciągnięcie ręki (nie chce mi się przewalać tej góry koszulek, wezmę bluzkę, która leży na samej górze sterty)
• jest wygodne (gryzący sweter jest ładny, ale założę go jutro, dzisiaj wezmę tę bawełnianą koszulkę z długimi rękawami)
• jest wyprasowane (no cóż, wszystko pogniecione, ale to jest czarne, prawie nic nie widać, zresztą się na mnie rozprostuje)
• jest luźne (brzuch mi wystaje, nie mam ochoty się stroić, założę ten mój ołwersajzik co zawsze)
• było założone wczoraj (jeszcze świeże, nikt nie zauważy, zresztą mam to gdzieś, rebel)

Być leniwym to zgodzić się na wybór ubrania według kryteriów wymienionych wyżej. Wybór jak widzisz jest przeciętny i trochę przypadkowy, a przecież wyglądem mogłabyś coś świadomie komunikować światu i jednocześnie poprawiać swoje samopoczucie. No ale wygodniej, szybciej i łatwiej wybiera się przeciętność, powtarzalność i komfort.

Ja też tam byłam, jeszcze czasami jestem, bo trochę okłamałam, że u mnie to 50 procent przypadków. Tak rzeczywiście było kiedyś, ale teraz na szczęście rzadko już mam takiego lenia, bo zaczęłam odczuwać lekkie motyle w brzuchu w związku z tym, że muszę wymyślić, co ubiorę następnego dnia. Ale do rzeczy. Nie mam zamiaru  Ci dzisiaj pisać, jak się wyleczyć z tego lenia, bo zrobiłam to już tutaj. Mam zamiar Ci dzisiaj uświadomić, że możesz go wykorzystać i zamiast zmieniać metodę wyboru ubrań, zmienić… ubrania.

Zostań takim leniem jak do tej pory. Idź na łatwiznę, ale pozbądź się tego, co do tej pory najczęściej wybierałaś. To chyba jest pierwszy wpis w którym będę postulować o wyrzucanie czegokolwiek z szafy. Zostałam radykałem :) Wyrzuć te ubrania, które najczęściej nosisz i zmuś się do ogrywania tego, co zostało!

Tak, szmatek. Tych wytartych, milutkich, znoszonych rozciągniętych przy szyi bawełenek. Tych wiskozowych bluzeczek, które po każdym praniu wyglądają inaczej. Tych basiców wygniecionych, tych tuniczek poszarzałych, bo już nie czarnych, tych „do ludzi nie bardzo, ale po domu luks” łaszków kochanieńkich, dresików szarych i bluzeczek z plamką w miejscu w którym w zasadzie nikt nie zauważy i z dziurką, która jest tyci tyci. Ale jednocześnie…

Zauważ, że te szmatki o czymś świadczą – o Twoim przywiązaniu do komfortu. Nie pozbywaj się go, jeśli nie chcesz, lecz zdefiniuj go na nowo. Zmień stare bawełenki na nowe, ale uwaga: zamiast je szmacić, rozwieś od razu na wieszakach. Znajdź takie, które są lepszej jakości i zamiast dziesięciu szmat za 19,90, na modelce już wyglądających jak psu z gardła wyjęte, kup jedną, dwie porządne bluzki. I niech będą drogie, to się nauczysz nie rozwieszać po krzesłach, nie wrzucać bez składania do szafy, a może nawet zechce Ci się zrobić pranie ręczne!

Kojarzycie takie sytuacje w filmach sensacyjnych, w których główny bohater zostaje postrzelony i nie chce iść do szpitala, bo boi się, że zostanie złapany? Udaje mu się zazwyczaj nawiązać kontakt z jakimś lekarzem lub weterynarzem, a ten przekonuje go, że musi koniecznie być hospitalizowany. W końcu lekarz ulega i daje mocne substancje przeciwbólowe i oczyszcza ranę albo nawet operuje w warunkach domowych, a bohater jest dzięki temu postawiony na nogi i może dalej działać, czyli uciekać.

No to jeżeli kojarzycie, to przełożę Wam to teraz na styl. Normalnie powinnyśmy się nad własnym stylem zastanowić i dojść na podstawie naszych preferencji do jakichś wniosków, zbudować garderobę i żyć zadowolone i zorientowane na cel. Niestety, czasem po prostu się nie da. Są takie osoby, którym po prostu nie po drodze jest z myśleniem o fatałaszkach, które się męczą przez to, że muszą wybierać, nie potrafią zawalczyć o styl, szybko się zniechęcają… Po prostu – ręce im już opadają jak mają pomyśleć o skrystalizowaniu własnego stylu. I właśnie dla nich jest dzisiejszy wpis.

Podaję Wam metodę, taką jaką stosują lekarze w filmach sensacyjnych – nie jest ona najlepsza, ale jest ostatnią deską ratunku i sprawdzi się, gdy wszystko inne zawiodło. Gdy już jesteśmy w desperacji i gdy chcemy w końcu przerwać tę beznadziejność i zakończyć męki związane z poszukiwaniem stylu. Bohater w filmie jest poinstruowany przez lekarza, by udać się do szpitala. Nie może tego zrobić, więc wybiera drogę na skróty. Ja też polecam dłuższą drogę na znalezienie stylu. Ale jeśli już naprawdę nie masz siły, możesz polegać na tej metodzie, którą Ci tu przedstawię i wcielić ją w życie. Nie jest ona idealna, jest pewnego rodzaju pójściem na łatwiznę i na pewno ma wiele minusów, ale przynajmniej działa szybko i jest skuteczna nawet dla osób, które modą się raczej nie interesują. Oto metoda.

Wyobraź sobie, że jesteś podziwianą przez siebie w zakresie stylu osobą i dokonuj takich wyborów, jakich ona by dokonała.

A teraz wyjaśnię jak się za to zabrać. Rozbiję to na etapy, a żeby było łatwiej zilustruję cały proces na przykładzie Dity Von Teese, która ma bardzo wyrazisty styl.

1. Wybierasz sobie osobę do naśladowania. Musi to być ktoś, kogo podziwiasz pod względem stylu. To może być jakaś słynna osoba, ale również ktoś z Twojego otoczenia (chociaż to jest troszkę ryzykowne, bo możesz być szybko rozszyfrowana). Styl tej osoby powinien być dla Ciebie inspiracją, ale z racji tego, że będziesz się starała postrzegać styl tak jak ona, powinnaś tę osobę choć trochę lubić i już na etapie jej wyboru trochę się z nią identyfikować. To oznacza tyle, że misja nie powiedzie się, jeżeli znajdziesz sobie swój wzór tego samego dnia, którego zdecydujesz się na naśladownictwo. Lepiej już coś wiedzieć o swoim wzorze, a na pewno mieć świadomość tego, że jego styl bardzo ci odpowiada. Na potrzeby wpisu, wybierzmy jako wzór Ditę Von Teese.

2. Izolujesz się od informacji na temat jakichkolwiek innych osób. Od teraz odcinasz się od wszystkich osób, które nie są Ditą Von Teese. To znaczy, że na pintereście czy w wyszukiwarce wpisujesz tylko – Dita Von Teese i przeglądasz tylko jej zdjęcia. Ma to na celu nie danie sobie możliwości zmiany zdania. Znasz na pewno takie sytuacje w których decydowałaś się na jakiś konkretny styl, ale potem zobaczyłaś jakieś zdjęcie osadzone w kompletnie innej estetyce i zapragnęłaś tego samego co na zdjęciu dla siebie. Warto więc ograniczyć sobie pole manewru.

3. Skupiasz się na wybranej osobie. Zbierasz materiały – potrzebujesz jak największej ilości zdjęć z ubiorami tej osoby. Przeglądasz wywiady. Starasz się dowiedzieć jak najwięcej o tej osobie, abyś mogła się maksymalnie w nią wczuć. Oczywiście w przypadku Dity Von Teese to będzie bardzo łatwe, bo materiałów z nią jest bardzo dużo. W przypadku osoby, która nie jest słynna jest o tyle trudniej, że będziesz musiała posiłkować się pamięcią i spisywać jak najdokładniej wszystko, co na niej zobaczyłaś.

4. Analizujesz zebrany materiał. Musisz w logiczny sposób wyróżnić elementy, które powtarzają się w stylu danej osoby. Zwracaj uwagę na najczęściej wybierane wzory i kolory, powtarzające się fasony, rodzaje materiałów, biżuterię.

5. Analizujesz swoją szafę pod kątem ubrań tej osoby. Wyciągasz wszystkie ubrania i każde z nich próbujesz osadzić w stylu danej osoby. Jeżeli ubranie wprost nie pasuje do danej osoby powinnaś z niego zrezygnować. Ciężko będzie wpasować w styl Dity bojówki albo t-shirt z nadrukowanym wizerunkiem jakiejś kapeli. Ale już skórzana spódnica będzie jak najbardziej odpowiednia.

6. Planujesz zakupy. Na podstawie punktu czwartego musisz zrobić swoją listę zakupów. Te elementy, które najczęściej się powtarzają muszą znaleźć się w Twojej szafie. Na początek oczywiście po jednym z elementów. Tak więc na Twojej liście, jeśli decydujesz się na Ditę umieszczasz: strojną bieliznę, spódnicę w kształcie litery A, spódnicę ołówkową, sukienkę o dopasowanym kroju, dopasowany w talii żakiet, koszulkę i bluzkę przylegającą do ciała, buty na obcasie. Ograniczasz na początku paletę do najpopularniejszych kolorów w szafie tej osoby: czerni, czerwieni w naszym przypadku, tak by zachować spójność i żeby względnie dużo elementów dobrze się ze sobą zestawiało.

7. Gdy podejmujesz decyzję co do kompletowania garderoby powinnaś zadawać sobie pytania tego typu:

-> Czy to jest w stylu Dity?
-> Czy Dita by to założyła?
-> Co zrobiła by Dita?
-> Jak Dita zaaranżowała by dany element?

Musisz się przestawić na myślenie w taki sam sposób jak Twój wzór. Musisz więc zaangażować się maksymalnie, nawet do tego stopnia, żeby wieczorem przed snem rozmyślać o tym, jak to jest być taką osobą. Potrzebne jest głębokie wczucie się. Okres od przygotowania się z analizą stylu danej osoby do faktycznych zakupów powinien trwać przynajmniej miesiąc. Robienie tego z dnia na dzień może szybko zniechęcić do starania się. Jeżeli wejdzie Ci w nawyk myślenie jak dana osoba jest szansa, że początkowy entuzjazm zostanie z Tobą na dłużej.

Jeśli już chcesz wejść w tę metodę to przestrzegam przed upodabnianiem się w zakresie urody, wypowiadania się – jest ryzyko, że można stać się dosyć oczywistą karykaturą swojego wzoru. Metoda nie polega na kopiowaniu stylu, tylko na jego przejęciu jako pewnika. Gdyby chodziło o kopiowanie, musiałabyś starać się o dokładnie takie same ubrania jakie ma Dita, co jest oczywiście niewykonalne. Ty musisz zrobić coś tak naprawdę trudniejszego – odtworzyć styl danej osoby (najczęściej bardzo bogatej) uwzględniając swoje warunki fizyczne i finansowe. Dobrze więc wybierać takie osoby, które w jakiś sposób są do nas podobne. Ich figury są w miarę zbliżone do nas, pasują nam podobne kolory, możemy się domyślać podobieństwa naszych temperamentów.

Opcja dla osób, które czują się troszkę pewniej w temacie: nie trzeba koniecznie wybierać konkretnej osoby. Można poczynić sobie takie założenie typu: będę się nosić tak jak gwiazda z Hollywood, będę się zachowywać tak jak pierwsza dama, czy jak żona słynnego piłkarza. Można wymyślić sobie jakąś postać i dopiero wtedy wykreować jej styl.

Uff, słuchajcie, wiem jak temat jest kontrowersyjny i jak dziwnie brzmi porada, by przejmować cudzy styl, ale wiem, że czasami nie ma już pomysłów, a pozostałe metody czy opcje są już po prosu zbyt męczące. Dlatego proszę byście potraktowały ten post jak zachowanie tego lekarza w filmie, który nie może przekonać swojego pacjenta do szpitala, ale jednak chce mu pomóc :)

Podobny wpis:

Uniwersalna metoda na bycie stylowym

Gdybyście już absolutnie nie miały wyjścia i musiały zastosować tę metodę to kogo obrałybyście sobie jako swój wzór?