Hej dziewczyny. Witajcie po długiej przerwie. Nie planowałam takiego przestoju, ale okazało się, że był mi on potrzebny pod względem psychicznym i że tak to ujmę – strategicznym. Potrzebuję zmian, oddechu, zwarcia sił, żeby tchnąć w bloga nową dobrą energię. Nie planowałam tego, zdarzyło się coś niezbyt miłego, co było impulsem do „transformacji”, z czego mam nadzieję za rok będę się już tylko śmiała.

Na blogu wdrażam już zmiany. Zastanawiałam się czy nie robić nowego otwarcia. Rzucić ubierajsieklasycznie i pisać od nowa, nawet jako anonim, ale po długim namyśle uznałam to za zbyt spontaniczne, bezsensowne, pretensjonalne, lekceważące, męczące i tchórzliwe. Kuszące, ale jednak niepoważne. Nie jestem nowa, nie muszę mieć nowego bloga, nie chcę porzucać ludzi. Choć już i tak czuję się, jakbym kogoś i coś porzuciła przez tak długą rozłąkę z pisaniem na komputerze.

Przez wakacje pisałam tylko na kartkach. Miałam dostęp do internetu, ale bardzo unikałam facebooka i instagrama, nie śledziłam też ulubionych blogów. Skupiłam się na zainteresowaniach i przyjemnościach, które mogłam realizować z córką.

Nie będę nic obiecywać, muszę robić. Pisać i nie rozmyślać. Przepraszam wszystkich, którzy wchodzili tu z nadzieją na nowe treści i nic nie widzieli, nawet słów wyjaśnienia. Im więcej dni się nie odzywałam, tym było mi łatwiej bez bloga (pozorne uczucie), ale niestety z każdym dniem coraz trudniej, by chociażby dać znać co się dzieje.

Głupio mi jest pisać enigmatycznie, nie chciałabym tak, więc po prostu wrócę i będę wprowadzać zmiany, jakie czuję, że są niezbędne. Wydaje mi się, że od razu wyczujecie moje intencje i to jak zmieni się blog i charakter postów, ale na pewno nie popełnię błędu nadawania blogowi nowej nazwy i doganianiu treściami tej nazwy. Działanie nad myślą. Nie mam innego wyboru, jeśli chcę jeszcze kiedykolwiek cokolwiek napisać.

Ograniczenie internetu przyniosło dobry efekt, bo teraz widzę doskonale, bez czego można „higienicznie” funkcjonować. Pamiętam taki film w którym dziewczyna robiła eksperyment i przestała się malować. Mówiła potem, że po pewnym czasie wszystkie twarze z makijażem wydawały jej się nierealne, jakby były maskami, chyba nawet użyła słowa klaun. Bardzo to do mnie przemawia. Nie sam fakt malowania czy niemalowania, tylko, że im większa przerwa na oddech, tym większego dystansu można nabrać i dostrzegać rzeczy z zupełnie innej perspektywy niż będąc tak bardzo blisko nich. Przychodzi mi na myśl paradoksalne porównanie. Można być jednocześnie właścicielem firmy i jej zewnętrznym konsultantem. Stanąć sobie z boku i obserwować swoją działalność.

Tak się właśnie czuję nie będąc na bieżąco z instagramem. Wracam na niego i widzę, czego już nie potrzebuję i z czym się nie utożsamiam. Myślę że można takie działanie wprowadzić do wszystkiego, co przybiera znamiona nałogu, ale rzecz jasna niezbędna jest silna wola, by po poście nie wrócić do starych nawyków.

Byłam przez wakacje powściągliwa nie tylko wobec internetu, ale również wobec zakupów. Nie kupiłam nic  do ubrania (dwóch nabytków z second handów nie licząc). Nie chwalę się tym, tylko stwierdzam fakt. Nie robiłam tego na skutek jakiegoś postanowienia, tylko po prostu nie czułam zupełnie takiej potrzeby – gdybym czegoś chciała, zrobiłabym zakupy.

Nosiłam trzy sukienki: w groszki, w stokrotki oraz tę którą widzicie na zdjęciu. Jest to stara sukienka z H&M, której już miałam się pozbyć, ale coś mnie tknęło i założyłam ją tyłem na przód – okazała się moim ulubionym wakacyjnym strojem. Kiedyś na instagramie pokazałam ją w wersji przodem na przód, o tutaj. Ten wycięty dekolt przy tej długości sukienki zaczął mi przeszkadzać, więc nosiłam ją coraz rzadziej. Aż tu właśnie przyszło olśnienie i chodzę z dekoltem na plecach :)

Pomimo braku zakupów, do szafy trafiły nowe rzeczy. Dostałam dwa miłe prezenty od polskich marek. Pierwszy prezent to kolczyki od Rett Fremm (noszę je praktycznie codziennie jakby były przyrośnięte do uszu). A drugi to dwie bazowe koszulki od The Basic T-shirt (biała i czarna). Testowałam je w wakacje, po praniu nic się z nimi nie stało, więc mogę je śmiało polecić. Chodziłam raczej w sukienkach, jak było chłodniej nosiłam te koszulki do spodni, więc nie było to bardzo częste użytkowanie, ale myślę że na jesień zacznę nosić je z rozpiętą marynarką czy kremowym kardiganem z lumpeksu. Mogę z ręką na sercu polecić, bo pytania o dobre t-shirty pojawiają się często. Bawełna jest dość gruba – pod białą koszulkę można założyć kolorowy biustonosz i nic nie prześwituje. Dziewczyny dobrze to wymyśliły. Jak wiadomo, proste pomysły są najlepsze.

Zaczęłam częściej chodzić do lumpeksów, ale zachowując przy tym ostrożność. Jestem bardzo wybredna i dzięki temu nie przychodzę do domu z siatami ubrań, co wydaje się zawsze bardzo kuszące zważywszy na ceny. Nie mam zbyt imponujących nabytków – przez wakacje znalazłam dla siebie tylko wiśniową jedwabną bluzkę, którą „pokochałam” i białe jeansy, które przez moje gapiostwo przegrały w pralce nierówną batalię z legionem różowych skarpetek i czerwoną koszulką. Nie zliczę, ile rzeczy już poległo w mojej pralce. Totalne roztargnienie w kwestii prania.

Planuję kilka zakupów jesiennych. Umieszczam rzeczy, które mi się podobają na Wishliście i zaznaczam na niebiesko to, co już mam. Chcę być bardziej wybredna, kupować mniej, ale jednocześnie lepiej i w pewnym sensie rozpływać się nad rzeczami – tak bardzo lubić wszystko, co trafia do szafy i każdą rzecz szanować. A może nawet traktować ją jako mini dzieło sztuki. Być kuratorem swojej własnej szafy :)

Nie kupowałam ubrań, ale uzupełniłam już wszystko, co tylko chciałam w swojej pielęgnacji twarzy. Tu poszłam na całość i mam już ustaloną całą rutynę poranną i wieczorną i teraz będę tylko je optymalizować – ustalać co powinnam robić częściej/rzadziej, co działa znacząco/minimalnie, co jest warte swojej ceny/można kupić taniej, co nowego mogłabym wprowadzić/co się zupełnie nie sprawdziło. Przez wakacje nie używałam podkładu (z małymi wyjątkami), więc poznałam swoją skórę jeszcze lepiej niż dotychczas.

Jeszcze raz, bardzo przepraszam wszystkich, którzy byli sfrustrowani wchodząc na bloga. Sama wiem, jakie to uczucie, kiedy na ulubionych stronach nie ma nowych treści. Zrobię wszystko, by nie dopuścić już do takiej sytuacji. Na blogu jest już z grubsza posprzątane. Brakuje wielu artykułów, ale część z nich wróci w zaktualizowanej formie. Zamierzam zwłaszcza dopieścić dział o analizie kolorystycznej, tak żeby wszystko dla każdego stało się jaśniejsze. Będą na sto procent duże zmiany w kategoriach i trochę w wyglądzie bloga – to się z czasem samo naturalnie wyklaruje.

Nie ukrywam, że najciężej było mi podjąć decyzję o tym gdzie pisać i jak w końcu zdecydowałam, że nie chcę kończyć z tą stroną, nie było możliwym wrócić tak, jakby się nic nie stało. Ale chyba najlepszym rozwiązaniem jest pokorny powrót do pisania i próba nie rozmyślania o tym, że pewne rzeczy się wydarzyły. Jeżeli macie coś pozytywnego, co wyniosłyście z ostatnich dwóch miesięcy, koniecznie podzielcie się tym w komentarzach. To mogą być jakieś ciekawe pomysły, dobre rady, osiągnięcia, inspiracje, super spędzony czas, a nawet coś ciekawego z tv :) Ja mam kilka takich rzeczy i będę o nich pisać w oddzielnych postach.

Tak bardzo, bardzo, bardzo podoba mi się okładka październikowego polskiego Vogue, ponieważ jest taka wesoła, miła, dosłowna, kolorowa, że muszę to wyrazić taką dziecinną konstrukcją tego zdania :) Tak bardzo nie przeszkadza mi, że Pan nie zdążył się wychylić, tak bardzo nie przeszkadza mi, że w tle jest Chicago i tak bardzo doceniam, że ludzie się uśmiechają, a wręcz szczerzą i tak bardzo, bardzo mi miło, że pojawił się folk. A tych, co się tak zawiedli można przecież poklepać po plecach i powiedzieć, że prawdopodobieństwo, że następna okładka będzie przypominać pocztówkę czy jakieś pisemko z programem tv jest bliskie zeru.

Tak już całkiem poważnie rzecz ujmując, ta okładka nie może mi wyjść z głowy. Mam wrażenie, że większości się podoba, choć oczywiście jest też mocno krytykowana. A ja sobie myślę, że fajnie czasem być takim dosłownym. Vogue Polska za każdym razem prezentuje nam nowe podejście do sprawy zdjęcia okładkowego i mnie osobiście większość z tych podejść nie przypadła do gustu, ale za każdym razem czuję się zaskoczona, zmuszona do refleksji i zgadywania, co będzie następne… Nie rozpatruję nigdy tych okładek tak na śmierć i życie jak większość komentatorów, tylko po prostu bardzo powolutku sobie o nich rozmyślam i traktuję je trochę jak lustro. Pytam siebie:

– Jaka była pierwsza myśl, jak zadział instynkt?
– Czy mnie to porusza?
– Czy umiem rozpoznać różnicę między „powinno mi się to nie podobać”, a „nie podoba mi się”?

I dopiero wtedy patrzę sobie na komentarze i odpalam popcorn i zawsze mam jeden i ten sam wniosek, zawsze: że komentarze nie świadczą o klasie okładki, a o klasie komentujących. W dzisiejszych czasach skrajne poglądy są często utożsamiane z charyzmą – mnie osobiście to bardzo bawi. Nie dąży się do harmonii – to mnie tak naprawdę smuci.

Vogue zaskakuje, a ja dzisiejszym strojem chyba nikogo nie zaskoczę. Po mojemu w stu procentach. W stu!

Płaszcz Even and Odd
Sukienka H&M
Naszyjnik H&M
Torebka Lauren Ralph Lauren
Buty Sagan

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Tylko takiej narzutki mi jeszcze brakowało, takiej szmatki – bądźmy szczerzy. Ma być taka niekonkretna, bez podszewki, służąca tylko do narzucania na plecy. Ma się lać, ma być zwiewna, ma być zawsze rozpięta. Takie trochę moje marzenie od dawna, ale jakoś wcześniej się na coś tak banalnego nie natknęłam. A świetne jest takie połączenie długie z krótkim i zwiewnego z obcisłym.

Wiecie co, od razu jak się tak ubrałam, to pomyślałam, że to fajny strój na randkę. Niezależnie od tego czy chodziliście na randki, czy nie, czy chodzicie, czy będziecie chodzić: jak wyobrażacie sobie idealny strój na randkę? Mam na myśli kobiecy strój, ale jeśli macie jakieś przemyślenia, co do męskich strojów, też chętnie o tym poczytam :)

Mała czarna to chyba najczęściej wymieniany element na listach rzeczy, które każda kobieta powinna mieć w swojej szafie. Nie uważam, żeby to było jakieś wybitne nadużycie, bo rzeczywiście taka sukienka wydaje się być bardzo uniwersalna i kiedy jest w miarę prosta, można ją stylizować na dziesiątki sposobów: ze szpilami, ze sportowymi butami, z marynarkami, swetrami, no jak tylko chcecie. Jestem więc skłonna przyznać, że raczej dobrze byłoby mieć u siebie taką sukienkę jako rozwiązanie problemu: w co się ubrać.

Ale wiadomo, że nie każdy w czerni czuje się wyjątkowo dobrze. Proponuję zatem spojrzeć na małą czarną bardziej w kategorii idei niż ograniczającego skrawka materiału. Czerń została wyniesiona na piedestał, bo zdaje się być najuniwersalniejsza, ale mała czarna to równie dobrze może być mała CIEMNA, gdzie za wyraz CIEMNA podstawiamy swój ulubiony kolor, swoją optymalną wersję ciemności, swój elegancki odcień ciemnego koloru.

Przyjrzyjmy się ciemnym sukienkom i spróbujmy dopasować je do typów urody. Nie ograniczajmy się wyrazem CZERŃ.

Zimy spokojnie dadzą sobie radę z czernią. Typ, który bazuje na ciemności koloru, czyli intensywna jesień również. Typ, który bazuje na mocnych kolorach, czyli czysta wiosna również. A mi podobają się w czerni także prawdziwe wiosny i stonowane jesienie. Np. ta modelka wygląda bardzo ładnie w czarnej sukience. Ma raczej ciepły i delikatny typ urody, a mimo to jej buzia nie niknie zdominowana przez czerń. Ten kolor wręcz wydobywa ładną opaleniznę i kolor oczu.

Granaty tak naprawdę widzę na każdym. Muszę powiedzieć, że wydają mi się niezwykle plastyczne, bo można je stylizować bardzo delikatnie, spokojnie np. na typach letnich i jesiennych z naturalnym makijażem idącym w róże i brązy (przykład), ale przecież do granatu wspaniale pasują też mocne usta, bardziej kojarzone z wiosnami czy zimami – fuksja lub czerwień (przykład).

Z elegancją kojarzą się raczej czerń i granat, a znalezienie brązowej sukienki w ogóle nie należy do najłatwiejszych zadań, ja jednak broniłabym tego koloru. Osoby z opalenizną są bardziej ocieplone przez brąz, ale jest coś urzekającego w zestawieniu bardzo bladej jasnej skóry z głębokim brązem (Anne albo Angelina jako najlepsze przykłady). Nie wszystkim pasują te najmocniejsze i najciemniejsze odcienie. Na przykład brąz dla lata widzę w ten sposób.

Z tym kolorem mam trochę problem. Widzę go raczej na osobach o spokojnej urodzie, ale nie umiem oprzeć się wrażeniu, że szarość to za mało, że powinien być jeszcze jakiś kolor lub wzór (może to być czerń, niekoniecznie coś „kolorowszego”) do towarzystwa jako dodatek albo jako część makijażu (przykład z wyrazistymi ustami i przykład z wyrazistym wzorem).

Jaką macie alternatywę do małej czarnej? Ja, jak wiecie, nie wyobrażam sobie zamiany takiej sukienki na inną, bo w czerni czuję się najlepiej. Czy w grę wchodzą inne kolory niż te przedstawione tutaj?

Przed kupnem tej jedwabnej chustki od Versace, miałam troszkę inne wyobrażenie na temat tego jak nosi się apaszkę. Myślałam, że po prostu założę na siebie jakąś bluzkę, spodnie, zarzucę na szyję luźno apaszkę, dam kolczyki i wychodzę. Jednak nie – chusta jest tak ozdobna, że absolutnie nie potrzeba żadnej biżuterii i tak ładna, że aż chce się zaaranżować ją troszkę dostojniej.

Teraz już zaczynam rozumieć, że im więcej takich pięknych rzeczy w szafie, tym naturalniej przychodzi podwyższenie standardu. Chcesz mocniej, wyraźniej i lepiej. Chcesz się tak czuć, chcesz tak wyglądać i chcesz tak „być”.

A co do sukienki z Simple, to kiedyś wiele z Was pisało mi, że nie jesteście zadowolone z tej marki. Muszę powiedzieć, że to jest moja druga sukienka stamtąd i na razie nie umiem się do niczego przyczepić. To prawdopodobnie kwestia konkretnych modeli ubrań. Póki co jestem zachęcona, żeby szukać tam dalej, bo wzornictwo w większości mi się podoba.

Chusta Versace
Sukienka Simple
Buty Gino Rossi (podobne)
Torebka vintage

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

O tym, że chciałabym apaszkę Versace, pisałam Wam w jednym z postów. A chustę kupiłam dzięki czujności czytelniczek, które wiedząc o tym, że na Zaladno Lounge są zapowiedzi kampanii Versace, napisały mi o tym na fejsbuku. A więc bardzo dziękuję. Będę Wam na pewno dawać znać co jeszcze chciałabym kupić i może znów podszepniecie :)

Na pewno zrobię wpis o wiązaniu apaszek. Myślę tylko o tym czy nie byłoby fajnie pokazać tego w formie filmu!

Dajcie znać czy Wam się podobam w takim wydaniu, które jak do tej pory jest najwierniejszym odzwierciedleniem mojej listy klasyków. Czy planujecie zaopatrzenie się w jakieś rzeczy, które można uznać za takie z wyższej półki cenowej? Jakie to są rzeczy?

Jedna sukienka  i różne wersje dodatków dla jesieni i lat tym razem. Jest o wiele spokojniej niż w poprzednim wpisie. Ciekawa jestem, które kolaże podobały Wam się bardziej, patrząc na wpisy całościowo.

Pierwsza część wpisu, z dodatkami dla zim i wiosen znajduje się tutaj. Sukienka, która jest moim odniesieniem, to ta mała czarna z Simple.

Jak ktoś mi mówi, że nie powinno się łączyć czarnego z ciemnym brązem lub granatem, chce mi się śmiać. Ja lubię i ja łączę. A właśnie czekolada i czerń jest w mojej ocenie najpiękniejsza, jeszcze urozmaicona jakimś bordem i delikatnym błyskiem złota… Na to można zarzucić skórzany płaszczyk, dobrać grube rajstopy i mamy stylówkę na chłodniejsze dni.

Brąz wolę co prawda bardziej ze srebrem, ale nie mogę zaprzeczyć, że brąz i złoto to swego rodzaju oczywistość. Wydaje mi się to całkiem fajne, by nosić złote buty na co dzień. Na tym przykładzie widać, że brązy nie muszą być tylko miękkie i matowe, mogą mieć połyskujące wykończenie, być takie bardziej śliskie niż potulne i to też może być fajne, a na pewno bardziej eleganckie.

Beż podbity czymś mocniejszym podoba mi się dla stonowanej jesieni. Temu typowi zalecałabym wcale nie takie spokojne usta, a raczej stawianie na mocniejsze kolory pomadek (raczej ciepłe, ale mocniejsze). Buty i torebka niby z czarnymi elementami, ale ten kontrast wcale nie jest w przypadku beżu jakiś wybitnie mocny. Elegancko, bez nadmiaru różnych kolorów, może nawet minimalistycznie – tak najczęściej myślę o tym typie.

Dla stonowanego lata każdy kolor może być cielistością nawet fiolet. Wiem, że dla niektórych prawię od rzeczy, ale chodzi mi o zasadę wyboru kolorów. One zawsze powinny być jakby za mgłą, bliskie skórze. Tak jakby wziąć każdy kolor, „uspokoić go”, potem zestawić z resztą. Wyszłoby na to, że spokojne róże pasują do spokojnej zieleni, do spokojnej żółci, że to się wcale ze sobą nie gryzie, tak to jest zharmonizowane. Torebka piękna, bardzo oryginalny kolor.

Błękity i srebro, Ameryki nie odkrywam. Jak dla mnie chyba najbardziej urzekający kolaż, bo lubię taką konkretną romantyczność. Piękny pierścionek, na który bym chyba cały czas zerkała. Bardzo podobają mi się takie buty ozdobione jakby biżuterią. Wiatr we włosach, granatowy płaszczyk na jesień, delikatna niebieska kreska na oku…

Trochę połysku, trochę pasteli. Delikatniejsze lato to taka subtelniejsza siostra czystej zimy. I te typy mogłyby się również zamienić. Będąc delikatnym latem warto postawić na jakąś jasną torebkę w szafie, nawet białą, to zupełnie zmienia postać wszystkich stylówek. Kształt butów, wzorki na apaszce nadają całości troszkę orientalnego charakteru.

Które rzeczy tym razem podobały Wam się najbardziej? Dla mnie pierścionek prawdziwego lata i torebka stonowanego są the best :)

Niedawno w komentarzach padł bardzo fajny pomysł, który przypomniał mi o postach zgromadzonych pod tagiem formuła. Otóż robiłam tam bardzo prosty obrazek, przedstawiający najzwyklejszy zestaw ubrań w czarnym kolorze: bluzka, spodnie, buty i torebka, a do tego dodawałam dwanaście narzutek w tym samym kolorze, ale w różnym odcieniu w zależności od typu urody dla jakiego miała być ta narzutka. Teraz wracam z podobnym pomysłem. Do jednej małej czarnej, dobieram po pięć dodatków: biżuterię, apaszkę, szminkę, torbę i buty, dla każdego typu urody inny zestaw takich dodatków.

Punktem odniesienia jest tu ta mała czarna z Simple. A dodatki się oczywiście zmieniają. Zaczynam od typów wiosennych i zimowych. W drugiej części zrobię zestawienia dla lat i jesieni.

Bardzo lubię połączenie srebra z turkusem, które jeszcze pewnie jakoś sama bym dała radę nosić, ale podoba mi się również złoto i turkus, a w tym wyglądałabym już nieszczególnie. Tylko ktoś o jaśniejszej i żywszej urodzie jest w stanie to udźwignąć. Ostatnio bardzo usilnie próbuję znaleźć dla siebie jakąś w szminkę w pięknym opakowaniu, ten błyszczyk do takich się zalicza. Torebka na złotym łańcuchu sama w sobie wygląda jak biżuteria, więc bransoletka jest delikatna.

Prawdziwa wiosna kojarzy się bardzo ze słonecznymi żółcieniami, ale sądzę, że dałaby radę również spokojniejszemu żółtemu, gdyby miała go na sobie naprawdę dużo. Takiemu żółtemu wchodzącemu już na miodowe terytorium i takiemu, dla którego naturalnym będzie połączenie z bursztynem. Szłabym tu w bardziej sportowe klimaty, bo bursztyn nie podoba mi się w poważniejszych aranżach, mam wrażenie, że wtedy postarza. Do tego wyraźne usta.

Czerwień i złoto, ale też biel i czerń – a i to nie jest wcale za dużo dla czystej wiosny. Żywe kolory jako dopełnienie czerni, wkrada się tam nawet róż na szalu. Jeśli mówię o pięknych opakowaniach szminek, to to nie ma sobie równych. Idea czarnej sukienki i plecaka w mocnym kolorze nie jest absolutnie niczym niezwykłym, a wręcz jest młodzieńcza i daje stylówce lekkość. Mocno bym tutaj jeszcze podkreślała oko czarną kreską!

Robi się bardzo chłodno kolorystycznie, więc można dać nutkę ciepła. Kto jak nie czysta zima może miksować srebro ze złotem? Dużo błysku, nie tylko w wykończeniu skóry na butach,  w biżuterii czy w okuciach torebki, ale też na ustach i na szyi. Ta pora toleruje na co dzień największy „połysk”. Widziałabym go jeszcze w rozświetlaczu na twarzy. Niby mało koloru, ale jednak blask może go godnie zastępować.

Jest prawdziwa zima, więc siłą rzeczy wchodzi bardzo mocny bohater -> jeden kolor. Gdzieś tam w tle toczą walkę biel i czerń, ale na pierwszy plan zawsze wychodzi coś mocnego: jakaś czerwień, mocny fiolet, może ciemny róż albo fuksja. Już bym tu unikała mieszania złota i srebra i postawiła na srebro plus perły. Kwiaty na ciemnym tle są idealne dla tego typu. Usta mocne, raczej nie błyszczyk.

Tu już jest jakby barokowo :) Ale wszystko zaczęło się od tych super pięknych butów, nad którymi się teraz zastanawiam. Są jeszcze czarne, ale to właśnie te bordowe jakoś tak do mnie mówią: bierz nas! Takie buciki widziałabym z czarnymi, bardzo grubymi rajstopami. Efektownie wyglądałyby jesienią do krótkiej grubej sukienki. Cała na czarno i tylko takie bordo na stopach. A torebki od Tory Burch już od kilku sezonów podglądam i niezmiennie mi się podobają.

Które z tych typów Wam się podobają? A może są jakieś poszczególne elementy, które widziałybyście u siebie? Dla mnie są to buty z ostatniego kolażu oraz szminka czystej wiosny.

W tak odważnej odsłonie jeszcze mnie nie widziałyście. Ta stylizacja jest dalszą próbą przełamywania się i nabierania siły w sferze wizualnej. Szukam tej odwagi w kolorach, ale mam również potrzebę, by pokazać się z bardziej kobiecej niż zwykle strony.

Co mam na sobie?

Przede wszystkim małą czarną z dekoltem w serek i o długości, jaką bardzo ostatnio lubię i z materiału o którym myślałam już kilka miesięcy temu w kontekście stroju wieczorowego. Sukienka kończy się przed kolanem i wydłuża mi nogę, ale nie jest na tyle krótka, by w jakikolwiek sposób martwić się o siadanie, schylanie czy komfort chodzenia. Czuję się bardzo pewnie, kiedy mam ją na sobie – nic nie odstaje, nie zawiewa, ale też nie obciska. I nie ukrywam też, że patrząc w lustro widzę szczuplejszą niż w swetrze i jeansach Marię.

Buty, których fason dawno mi się marzył. Uznałam, że muszę w końcu zrealizować swoją wizję niebotycznie wysokiego obcasa, odsłoniętej pięty i lakierowanej skóry i udało mi się znaleźć model buta, który jest zgodny w stu procentach z tą wizją. Tak jak myślałam są to buty jedynie do taksówki i to w obie strony. Nie ujdę w nich na ulicy więcej jak sto metrów, ale już w normalnym pomieszczeniu jest lepiej. I wcale nie chodzi o wysokość obcasa. Ona jest całkowicie do zaakceptowania. Chodzi bardziej o to, że przez brak platformy z przodu, odczuwasz boleśnie twardość powierzchni po której się poruszasz. Wiecie, w domu to ja w tych butach tańcuję po dywanie do Single Ladies i jest spoko, ale już chodnik jest nie na moje nerwy… Żeby była jasność – wiedziałam, że tak będzie, przy wyborze tych butów decydowały względy wizualne.

Sukienka – Bee Collection
Buty – Gino Rossi
Torebka – vintage
Na ustach – Golden Rose

Kiedy pokazywałam się w czerwonej sukience, wiele z Was wspominało, że chciałoby mnie zobaczyć w czymś bardziej dopasowanym. Miałam już wtedy tę małą czarną, ale można powiedzieć, że to wywróżyłyście. Ostatnio naprawdę lubię siebie samą zaskakiwać – miłość do róż, czerwieni, kobiecego wyglądu to nie jest coś, z czym sama siebie do niedawna kojarzyłam, a jednak teraz wydaje mi się to bardzo spójne z moim wizerunkiem.

Z racji tego, że nie robię już moodboardów przed stylizacjami, postaram się pokazywać częściej na blogu. Myślę, że będzie to szczególnie ciekawe w kontekście podsumowania rocznego i wybierania najlepszej stylizacji.