Koszula Tonno & Panna
Spódnica Patrizia Pepe
Torebka Guess
Buty Furla
Pierścionek W. Kruk

Wpis Film z Anne Hathaway „One Day” pochodzi ze strony Ubieraj się klasycznie.

Jeżeli na którekolwiek z tych pytań odpowiedziałaś TAK, czytaj dalej. Jeśli nigdy nie zdarzyło Ci się docenić jakiegoś stylu filmowej postaci albo chociaż zadumać się chwilkę nad nim, to nie wiem… To dziwne. To by znaczyło, że chyba nie oglądałaś żadnego filmu??? W każdym razie nie masz po co czytać tego wpisu, bo będzie on dla Ciebie totalną abstrakcją, żeby nawet nie napisać „głupotą”.

Dlaczego postaci filmowe są tak inspirujące? Co jest takiego w stylu, wykreowanym sztucznie na potrzeby danego filmu, że potrafi na wiele lat wryć się w naszej pamięci? Pamiętam jak ogromne wrażenie zrobił na mnie w moich nastoletnich latach, styl wampirów z filmu Blade. Jak wiele razy oglądałam ten film tylko po to, żeby się poprzyglądać temu, jak były ubrane wampiry

No cóż, ja się nad tym bardzo długo zastanawiałam i doszłam do wniosku, że są trzy cechy, które decydują o tym, że styl postaci filmowych jest tak wyrazisty, zapamiętywalny i wreszcie inspirujący. I że my – zwykłe, niefikcyjne, nudne osoby, mogłybyśmy również nabrać tej wyrazistości i „fajności” stylu, gdybyśmy się tymi cechami kierowały w naszych wyborach.

Bezkompromisowość

W kostiumie filmowym nie ma miejsca na: może, a gdyby tak, trochę, mniej więcej. Nie ma, bo trzeba iść na całość. Jest jakaś myśl przewodnia, dana postać ma określony charakter, a inni odbierają ją w określony sposób, więc trzeba to pokazać również stylem tej postaci. To wcale nie oznacza, że kostium nie może być mdły, bez wyrazu i niekrzykliwy. Wręcz przeciwnie. Taki kostium zostanie dobrany do postaci nierzucającej się w oczy, z której zdaniem nikt się nie liczy. No dobrze, to było duże uproszczenie, ale doskonale wiecie, że chodzi o to, by nie było rozdźwięku między osobowością, a stylem (jeśli jest taki rozdźwięk to prawdopodobnie też coś ma symbolizować).

Co więcej, trzeba tak umiejętnie dobrać ubranie do postaci, by widz mógł sobie bez trudu wyobrazić to, czego nie ma na ekranie i snuć w swojej głowie wizje: jak wyglądałaby Vesper Lynd w sukni ślubnej, gdyby doszło do ślubu z Bondem. Przecież wiadomo, że nie wybrała sukni bezy, prawda?

Monica Bellucci w filmie Malena (źródło zdjęcia)

Konsekwencja, powtarzalność, oczywistość

Te trzy cechy zlewają się w jedną. Styl postaci filmowych jest konsekwentny, powtarzalny i oczywisty do tego stopnia, że najbardziej radykalny odłam tych postaci, mianowicie te z kreskówek, zawsze mają taki sam strój. Ubranie jest jakby przedłużeniem charakteru danej postaci, integralną jej częścią.

Jakiekolwiek zaburzenie stylu, który zdążył się już ugruntować w głowie widza, jest oznaką, że coś się w życiu danej osoby zmienia – coś zrozumiała, ma odmienne zdanie niż dotychczas, otoczenie wpłynęło na jej pojmowanie pewnych kwestii itd.

Najwyrazistszym przykładem takich zmian stylu są wszelkie transformacje w filmach na zasadzie: z brzydkiego kaczątka zmieniam się w pięknego łabędzia. Anne Hathaway w „Diabeł ubiera się u Prady” zmieniła styl, bo dostała pracę związaną z branżą modową, a nie ot tak sobie, bo kostiumograf uznał, że może ubierać się raz tak, raz tak.

To nas uczy tego, jak ogromną rolę ma wypracowywanie sobie standardów. Nasze standardy nas definiują, sprawiają, że trzymamy nasz osobisty poziom, który dla nas po czasie staje się oczywistością, a który w oczach innych może stanowić o naszej wyjątkowości. [Mój tekst o wyznaczaniu standardów jest tutaj]. Styl ma być „nudny”, by w tej nudzie inni obserwowali nas i kiwali z podziwem głową: ta to ma swój styl.

Prostota przekazu

Einstein powiedział: „Jeśli nie potrafisz wytłumaczyć czegoś w prosty sposób, to znaczy, że tak naprawdę tego nie rozumiesz”. Można to z powodzeniem przełożyć na styl postaci filmowych. On musi być na tyle mocny i dobitny, by mógł być zrozumiany przez każdego. Tutaj nie ma miejsca na niedopowiedzenia, widz ma w mig pojąć, co dana postać sobą reprezentuje.

Postaci filmowe ubierają się dla widzów, a raczej są ubierane dla widzów. Monica Bellucci w filmie Malena ma być erotycznym marzeniem mężczyzn i chłopców, symbolem kobiecości, zakazanym owocem, więc siłą rzeczy nie można kostiumem zaburzać tego przekazu i na przykład przyodziać aktorki w spodnie i obciąć jej bardzo krótko włosów.

My, w przeciwieństwie do postaci, ubieramy się głównie dla siebie, a reakcja innych na nasz styl jest mniej ważna od naszego samopoczucia. Nieprzejmowanie się tym, co inni sądzą o naszym stylu jest oczywiście flagowym założeniem każdego, kto promuje pozytywny stosunek do ciała i samoakceptację, jednakże wyrazistość stylu odczytujemy w oczach patrzącego. Jakkolwiek brutalnie to brzmi: umiejętność przedstawienia naszej wizji stylu ma wyższość nad samą tylko dobrą intencją. Intencja to zamysł stylu, a nam rozchodzi się o to, żeby styl był zauważony, odebrany po naszej myśli i zapisany w pamięci tego, kto obserwuje.

Czekam na Wasze przemyślenia dotyczące stylu filmowych postaci. Czy macie jakieś wspomnienia dotyczące wyrazistych postaci, które ciągną się za Wami przez lata, tak jak za mną te wampiry? Czy zwracacie uwagę na to jak wyglądają postaci w filmie? A może macie takie filmy, które są beznadziejne, jednak odświeżacie je sobie często właśnie przez fajne kostiumy?

Wpis Szafa od podstaw – Jak filmowa postać pochodzi ze strony Ubieraj się klasycznie.

Jak w sytuacji, kiedy ma się świadomość, że za chwilę nie będziemy niczego pamiętać, wiedzieć kto jest zły, kto jest dobry, kto może nas skrzywdzić, kto jest naszym powiernikiem…? Ano można sobie samemu zostawić wiadomość. Tak robi Leonard – całe jego ciało pokrywają tatuaże, przypominające mu o jego misji, a każda napotkana osoba jest fotografowana i opisywana. „Wystarczy” przeczytać swoje uwagi na temat danej osoby i można przybrać odpowiednie nastawienie do niej. Tylko żeby taka notatka mogła być wykorzystana, trzeba spełnić jeden warunek – trzeba sobie bezgranicznie ufać.

kadr z filmu Memento, reż. Christopher Nolan, źródło zdjęcia

Chodzi o to, by zerkając na wiadomość pozostawioną samemu sobie, być w stu procentach pewnym, że to, co tam zostało napisane jest prawdą. Nie mieć wobec siebie żadnych wątpliwości. Czy Ty masz takie zaufanie do siebie? Czy jesteś siebie tak pewna, że stosujesz się do rad, jakie dawałaś sobie po popełnieniu błędu w przeszłości? Czy w kółko popełniasz te same błędy i tylko powtarzasz sobie potem, że następnym razem zachowasz się inaczej?

Pod tym względem, muszę Wam powiedzieć, że jestem szczęściarą. Owszem, zdarza mi się nie posłuchać głosu rozsądku i popełnić ten sam błąd z pełną świadomością, tego jak to się skończy, ale są to sprawy tak małego kalibru, że nawet nie ma co ich porównywać z przypadkami typu toksyczne związki czy zaprzepaszczone szanse. U mnie chodzi o błahostki. Raz na jakiś czas pragnę grzywki i ją sobie robię, mimo że zawsze pamiętam jak się czuję na drugi dzień po wizycie u fryzjera (fatalnie, gdyby ktoś się nie domyślał). Raz na jakiś czas chce mi się fastfooda, chociaż zawsze kończy się to nieprzyjemnym samopoczuciem. Raz na jakiś czas dochodzę do wniosku, że trzeba pomalować paznokcie na jakiś kolor i lecę do drogerii po lakier, żeby potem po dosłownie trzydziestu minutach go zmyć. I nie chodzi o to, że nie pamiętam jak siebie za każdym razem ostrzegam, żeby na przyszłość tego nie robić. Chodzi o to, że ignoruję z premedytacją te odczucia i wmawiam sobie, że teraz będzie inaczej. Że będę super się czuła z grzywką, cheeseburgerem i czerwonymi paznokciami.

Na szczęście ostatnio, idzie mi budowanie zaufania do samej siebie coraz lepiej. Potrafię się opierać pewnym rzeczom, które wiem, że nie są w moim stylu i których będę potem żałować. I nawet muszę powiedzieć, że po takim nie uleganiu sobie w słabostkach, człowiek jest z siebie naprawdę dumny. To o czym ja mówię, to oczywiście są pierdoły. Ale to nie znaczy, że mamy takie pierdoły ignorować. Bo jeżeli nie jesteś się w stanie oprzeć jakiejś błahostce, to jak możesz oprzeć się popełnieniu naprawdę poważnego życiowego błędu?

Prawda, że garderoba jest idealnym narzędziem do ćwiczenia charakteru? Można sobie samemu wysłać wiadomość w postaci listy ubrań, stylów, klimatów itd. w których nie czujemy się sobą (moja lista to post 10 ubrań nie dla mnie) i po prostu trzymać się od zawartości tej listy z daleka. Trzeba zaufać sobie z przeszłości – tej sobie, która była niezadowolona po zakupie danej rzeczy.

Jakie błędy popełniasz najczęściej, mimo że doskonale zdajesz sobie sprawę z tego, że będziesz tego żałować? Oczywiście nie muszą to być tylko błędy urodowe i ubraniowe, jeśli chcesz się podzielić czymś bardziej hardkorowym to śmiało! Serdecznie polecam film Memento – to jeden z moich ukochanych filmów.

Wpis Ucz się na błędach pochodzi ze strony Ubieraj się klasycznie.

Może masz jakieś wspomnienia z dzieciństwa, szukasz jakiejś sielskości, albo interesuje Cię jakiś szczególny rodzaj napięcia między ludźmi, jest dla Ciebie ważnym któryś z aspektów sztuki, może w naturze odnajdujesz najwięcej inspiracji. Warto zastanowić się jak postrzegasz to kluczowe dla Ciebie pojęcie – w jaki sposób możesz je zilustrować i jak możesz to przełożyć na swój styl.

Mrok (tak umownie nazywam mój klimat, ja sama wiem, że jest to, coś ciut głębszego) ma wiele odmian i nie jest dla mnie oczywisty, choć przyznaję, że zbyt mocno zdominowało moją szafę to ujęcie ciemne, spowite w czerni. Mimo, że tak zawsze podkreślam jak ważna jest zasada nabywania ubrań głównie w trzech kolorach: bieli, czerni i szarym to realia są takie,  że ograniczyłam się praktycznie całkowicie do czerni. O zgrozo, narzucenie zasady spowodowało coś o wiele bardziej drastycznego niż dyscyplinę -> radykalizm. Może więc uratuje mnie jeszcze kierowanie się bardziej uczuciem niż kolorem :)

Oto jak ja mrok postrzegam, proszę byście starały się wczuć, nie skreślały niczego tylko dlatego, że wydaje się kolorowe. Wszystko ma według mnie drugie dno i to właśnie wpływa na niepowtarzalny, nostalgiczny, wytęskniony wręcz klimat. Jestem ciekawa jak Wy byście namalowały słowami taki klimat. Dużo tu filmów, bo one są dla mnie najwspanialszym narzędziem do oddania specyfiki jakiejkolwiek estetyki.

-> wrzosowiska, pozbawiona soczystych barw sceneria, Szkocja, padający nieustannie deszcz, drink w małym pubie, intensywny zapach bzu po deszczu

-> Japońskie miasto nocą, teledysk zespołu Black Eyed Peas do Just Can’t Get Enough (najlepiej bez dźwięku), film Między Słowami

-> klimat filmów sci-fi z lat 80-tych, filmy takie jak Terminator 2 czy Drive, muzyka synthwave, teledysk do piosenki It’s No Good Depeche Mode

-> napięcie seksualne między bohaterami, które jest osadzone w surowej, szarawej scenerii, filmy 9 i pół tygodnia, Niewierna

-> życie po apokalipsie, film Mad Max w pierwszej wersji, serial Walking Dead, sztuka przetrwania

-> mieszkania w starych kamienicach z ogromnymi drzwiami i wysoko osadzonymi sufitami, filmy Haneke, stare francuskie kino

-> ciemność opery, filmy z nasyconymi barwami spowitymi mrokiem jak Mulholland Drive i Oczy Szeroko Zamknięte – klimat tych filmów, aura tajemniczości, niesamowita muzyka, atmosfera snu

źródło zdjęć: kadr z filmu Oczy Szeroko Zamknięte, kadr z filmu Mulholland Drive, opera Garnier w Paryżu

-> filmy Almodovara, życie bohemy: prozaiczne za dnia, natomiast ekstrawaganckie nocą

-> specyfika kasyna, sposób w jaki bawi się mafia w filmach Scorsese, Sharon Stone w filmie Kasyno

-> nostalgia związana z latami 90-tymi, filmy z Winoną Ryder, teledyski Lany Del Rey

-> południowo amerykańska prowincja w XIX wieku, powieść Sto Lat Samotności, filmy takie jak Dom dusz i Grzeszna Miłość

-> film noir i neonoir, twórczość Polańskiego, kino w rodzaju: Memento, Czarna Dalia, Chinatown

-> powieść gotycka, sztuka średniowiecza, film i powieść Imię Róży

-> społeczność włoskiej prowincji, filmy Malena, Ojciec Chrzestny dwie pierwsze części

-> twórczość Sofii Coppoli, mroczna dusza młodej kobiety, inne filmy takie jak Blue Betty, Lolita

-> surowy krajobraz Skandynawii, serial The Killing, klimat filmów Dom Zły, fargo

-> tajemniczość orientu i trudność w zrozumieniu tamtejszej kultury, dychotomia Indii: filmy Bollywood z jednej strony i pokazujące realia dokumentalne filmy z drugiej

-> nomadowie, pustynia, safari, filmy związane z podróżami w celu rozwikłania zagadki,

-> morze, samotność na morzu, cisza przed burzą, filmy takie jak Martwa Cisza, Trójkąt

-> rozpasanie, grzech, życie w blichtrze i ciągła hulanka, ale równoległa samotność, filmy takie jak Showgirls, Requiem Dla Snu,Gia

-> przyjęcie Vanity Fair po rozdaniu Oscarów, film Great Gatsby, sztuka art deco,

-> cygara, biblioteczka i gabinet ze skórzanymi kanapami, filmy w typie Meet Joe Black

Mrok to dla mnie nie tylko czarny kolor, ale też wszystkie te wymienione podpunkty, nie wiedzieć czemu one jakoś definiują obszar moich zainteresowań. Nie tylko estetycznie, ale merytorycznie lubię się zagłębiać w kwestie, które tu opisałam.

Warto czasami wyjść poza schemat i nie łączyć pojęć stereotypowo np.  sielskości wyłącznie z naiwnymi obrazkami słoneczników i wiejskiej zagrody, albo seksowności wyłącznie z koronkową bielizną i nagością. Bo klimat jest czymś więcej niż tylko obrazem. To w dużej mierze okoliczności w jakich doświadczamy i wspomnienia, które mimo zniekształcenia pielęgnujemy w sobie.

Umieram z ciekawości – jaki jest Twój klimat? Czy możesz opisać go tak obrazowo, żeby można było się w niego wczuć?  Czy możesz podać jakieś kierunki w sztuce, filmy, artystów, a może zdarzenia z Twojego życia, jakieś konkretne przedmioty martwe lub będące częścią natury, które naprowadzą mnie na Twój klimat?

Wpis Jaki klimat jest Twoim klimatem? pochodzi ze strony Ubieraj się klasycznie.