Jak w sytuacji, kiedy ma się świadomość, że za chwilę nie będziemy niczego pamiętać, wiedzieć kto jest zły, kto jest dobry, kto może nas skrzywdzić, kto jest naszym powiernikiem…? Ano można sobie samemu zostawić wiadomość. Tak robi Leonard – całe jego ciało pokrywają tatuaże, przypominające mu o jego misji, a każda napotkana osoba jest fotografowana i opisywana. „Wystarczy” przeczytać swoje uwagi na temat danej osoby i można przybrać odpowiednie nastawienie do niej. Tylko żeby taka notatka mogła być wykorzystana, trzeba spełnić jeden warunek – trzeba sobie bezgranicznie ufać.

kadr z filmu Memento, reż. Christopher Nolan, źródło zdjęcia

Chodzi o to, by zerkając na wiadomość pozostawioną samemu sobie, być w stu procentach pewnym, że to, co tam zostało napisane jest prawdą. Nie mieć wobec siebie żadnych wątpliwości. Czy Ty masz takie zaufanie do siebie? Czy jesteś siebie tak pewna, że stosujesz się do rad, jakie dawałaś sobie po popełnieniu błędu w przeszłości? Czy w kółko popełniasz te same błędy i tylko powtarzasz sobie potem, że następnym razem zachowasz się inaczej?

Pod tym względem, muszę Wam powiedzieć, że jestem szczęściarą. Owszem, zdarza mi się nie posłuchać głosu rozsądku i popełnić ten sam błąd z pełną świadomością, tego jak to się skończy, ale są to sprawy tak małego kalibru, że nawet nie ma co ich porównywać z przypadkami typu toksyczne związki czy zaprzepaszczone szanse. U mnie chodzi o błahostki. Raz na jakiś czas pragnę grzywki i ją sobie robię, mimo że zawsze pamiętam jak się czuję na drugi dzień po wizycie u fryzjera (fatalnie, gdyby ktoś się nie domyślał). Raz na jakiś czas chce mi się fastfooda, chociaż zawsze kończy się to nieprzyjemnym samopoczuciem. Raz na jakiś czas dochodzę do wniosku, że trzeba pomalować paznokcie na jakiś kolor i lecę do drogerii po lakier, żeby potem po dosłownie trzydziestu minutach go zmyć. I nie chodzi o to, że nie pamiętam jak siebie za każdym razem ostrzegam, żeby na przyszłość tego nie robić. Chodzi o to, że ignoruję z premedytacją te odczucia i wmawiam sobie, że teraz będzie inaczej. Że będę super się czuła z grzywką, cheeseburgerem i czerwonymi paznokciami.

Na szczęście ostatnio, idzie mi budowanie zaufania do samej siebie coraz lepiej. Potrafię się opierać pewnym rzeczom, które wiem, że nie są w moim stylu i których będę potem żałować. I nawet muszę powiedzieć, że po takim nie uleganiu sobie w słabostkach, człowiek jest z siebie naprawdę dumny. To o czym ja mówię, to oczywiście są pierdoły. Ale to nie znaczy, że mamy takie pierdoły ignorować. Bo jeżeli nie jesteś się w stanie oprzeć jakiejś błahostce, to jak możesz oprzeć się popełnieniu naprawdę poważnego życiowego błędu?

Prawda, że garderoba jest idealnym narzędziem do ćwiczenia charakteru? Można sobie samemu wysłać wiadomość w postaci listy ubrań, stylów, klimatów itd. w których nie czujemy się sobą (moja lista to post 10 ubrań nie dla mnie) i po prostu trzymać się od zawartości tej listy z daleka. Trzeba zaufać sobie z przeszłości – tej sobie, która była niezadowolona po zakupie danej rzeczy.

Jakie błędy popełniasz najczęściej, mimo że doskonale zdajesz sobie sprawę z tego, że będziesz tego żałować? Oczywiście nie muszą to być tylko błędy urodowe i ubraniowe, jeśli chcesz się podzielić czymś bardziej hardkorowym to śmiało! Serdecznie polecam film Memento – to jeden z moich ukochanych filmów.

Wpis Ucz się na błędach pochodzi ze strony Ubieraj się klasycznie.

Na studiach zainteresowałam się niezwykłym człowiekiem, który osiągnął w życiu tak dużo, że chciałabym sama osiągnąć choć połowę tego, co on. Mowa o jednym z ojców założycieli USA – Benjaminie Franklinie. Rzecz jasna nie zamierzam pisać o jego działalności naukowej czy politycznej, bo o tym można poczytać chociażby tutaj. Mnie bardziej interesuje jego tryb życia, wzorzec do którego inni odnoszą się po przeszło trzystu latach. Nie jest to chyba dla nikogo zaskoczeniem, że żeby zrealizować postawione sobie cele, trzeba się sporo napracować. Franklin jako jedną z trzynastu cnót wymienia właśnie pracowitość. Jego dzień był bardzo produktywny, a strata czasu była wyeliminowana dzięki konkretnemu planowi dnia. Świetny wpis na ten temat i grafik Franklina możecie znaleźć tutaj.

To był wielki człowiek, który dokonywał wielkich rzeczy. Ale w dalszym ciągu to jednak człowiek, tak jak my wszyscy. Możemy się równać z najlepszymi i wkładać we wszystko, co robimy tyle trudu i serca, co ludzie sukcesu. Rezultaty może nie będą takie jak u nich, ale na pewno będą satysfakcjonujące i większe niż dla osób, które w ogóle się nie przykładają, do tego, co robią. Pocieszające jest właśnie to, że nie ma w tym żadnej tajemnicy, żadnego niepojętego środka do osiągania celów. Wystarczy zwykła dyscyplina. Wystarczy mierzyć się tylko z jedną osobą – sobą i wymagać od siebie coraz więcej. Rozleniwienie, stres i załamka jaką przeżyłam w szpitalu odeszły dzięki dyscyplinie. Od momentu otwarcia zeszytu i napisania pierwszego zdania z pomysłem na wpis poczułam przypływ siły i motywacji. Zapragnęłam nie tracić żadnej sekundy tak jak Franklin :)

Pobyt w szpitalu jest pewnego rodzaju nauką. Można sobie świetnie poobserwować jak regularność i schemat utrzymują porządek w dobrze działającej machinie. Każde działanie ma z góry ustalone ramy czasowe. O konkretnych godzinach przychodzą salowe, odbywają się wizytacje lekarzy, pielęgniarki podają leki, wydawane są posiłki. Dzień w dzień to samo i być może dla jednych ta rutyna jest monotonna, dla mnie jednak kojarzy się z bezpieczeństwem i tworzy szkielet do zaplanowania czegokolwiek. W pewnym sensie jest również inspiracją do wprowadzania większej regularności również w domu.

Nie wiem jak to jest u Was, ale ja akurat mam problem nawet z ogarnięciem czasu na odpoczynek. Ten czas mi ucieka na bzdurach typu przeglądanie bezwartościowych stron internetowych. Potrafię skupić się na czymś i potrafię pochłonąć się w jakimś działaniu, ale jestem rozbita, jeśli wiem, że mam chwilę czasu dla siebie i pozwalam, żeby ta chwila przeciekała mi między palcami. To jest główny mój problem – narzucenie sobie dyscypliny odpoczywania i robienia dla siebie czegoś miłego.

Napiszcie, co sądzicie o grafiku dnia. Czy Wasz dzień wygląda zawsze podobnie do innych? Czy schematy Wam służą, czy wolicie iść na żywioł? Czy uważacie się za produktywnych, a jeśli tak to jakie narzędzia pomogły Wam w osiągnięciu takiego efektu.

Wpis Dyscyplina ratuje życie pochodzi ze strony Ubieraj się klasycznie.

Jakimi zasadami kierować się w życiu? Jak doznać spełnienia? Co jest dla nas najważniejsze? Oczywiście nie udzielę Ci odpowiedzi na te pytania, bo odpowiedź jest znana tylko jednej osobie – Tobie. Zastanów się więc nad słowami jakie mogłyby wyznaczać Twoją ścieżkę, zastanów się nad najważniejszymi słowami Twojego życia.

Ogólnie nie jestem fanką tatuaży, nigdy bym sobie tatuażu nie zrobiła. Ale pomyślałam, że takie słowo lub sentencja, która byłaby naprawdę dla mnie ważna mogłaby być jedyną rzeczą, jaką dałabym sobie wytatuować. Jeżeli więc już byłabym postawiona pod ścianę i musiałabym coś wytatuować byłyby to najważniejsze dla mnie słowa w życiu.

Ja takie słowa dla siebie znalazłam. Właściwie jest to jedno słowo: JOYFEAR. Słowo, które wymyślił mój ulubiony bloger – Leo Babauta. Oznacza ono specyficzną mieszankę dwóch uczuć: radości oraz strachu. Wtedy kiedy odczuwamy naraz te dwie rzeczy, wtedy żyjemy najpełniej. Całego posta możecie przeczytać tutaj. Leo jako przykład podał narodziny jego dzieci. Kiedy to przeczytałam, wiedziałam, że to jestem ja, że to słowo trafia do mnie jak żadne inne. Od tamtego czasu mam małą obsesję na punkcie zbierania sentencji dotyczących strachu.

Bardzo do mnie przemawia idea oswajania strachu. Spojrzenie na niego trochę z innej strony. Bo przecież strach jest pożyteczny. Bez niego nie byłoby możliwym przekraczanie swoich granic. Na każdej płaszczyźnie życia jesteśmy w stanie tym strachem się upajać i dostrzegać to, co on nam przesłania. Zwłaszcza w kontekście wydawania na świat przyszłego potomka wydaje mi się to tak istotne. Bowiem nie jest najważniejszym to, że będzie bolało w trakcie procesu, ale to jak ten proces się zakończy, jak wielkie będzie zwycięstwo po nim. Nie wyobrażam sobie poddać się strachowi. On ma być przy mnie, ale to co ja z nim zrobię, to już kwestia wyłącznie mojego podejścia. A tym podejściem będzie radość i mobilizacja.

Dla mnie szczęście, które jest na wyciągnięcie ręki, to nie szczęście… Bo radość życia musi być okupiona pracą lub cierpieniem, by mogła być stuprocentowa. Zawsze trzeba się starać, by negatywne aspekty życia traktować jako wyznacznik dobra i przeciwstawiając sobie zło i dobro doceniać dobro i zawsze znajdować się po tej stronie mocy.

Gdybyście miały wytatuować sobie słowo lub sentencję określającą najlepiej Wasze podejście do życia, co by to było?

Wpis Jakie słowa określają sens Twojego życia? pochodzi ze strony Ubieraj się klasycznie.

Otóż: Niesprzyjające warunki są najlepszą okazją do pokazania prawdziwej siebie.

Zrozumieć ten prosty fakt, to tak jak odkryć największą życiową mądrość. Jak wiele razy ktoś Cię zaskakiwał, wpadał na Ciebie bez uprzedzenia, a Ty wstydziłaś się, bo coś było nie tak? Bo starszy człowiek, którego szanujesz zobaczył Cię w cholernie krótkiej kiecce i wymalowaną jak nastolatka, bo przyszły szef zobaczył Cię przypadkiem zapoconą w dresie, bo chłopak na którym Ci zależy natknął się na Ciebie jak akurat zasmarkana wracałaś od lekarza, bo na sylwestrowej imprezie na wejście puściło Ci oczko… itd. itp. Same dopiszcie sobie różne dziwne, krępujące sytuacje.

Najgorsze co można wtedy zrobić to przepraszać i się tłumaczyć. Bo usprawiedliwianie się wysyła taki oto sygnał: świat kręci się wokół mnie, nie ważne, że się spotkaliśmy, ważne jak wyglądam. Puste, prawda? Zamiast skupić się na życzliwej duszy, którą widzisz, Ty zajmujesz swoją głowę kimś z kim jesteś 24 godziny na dobę – sobą. Zresztą jeżeli Twojego rozmówcę interesują te tłumaczenia, jeżeli naprawdę czujesz się wobec niego zobowiązana do wyjaśnień, to wierz mi, nie jest on wart bycia Twoim rozmówcą.

Lepiej przyjąć inną taktykę. Być zawsze sobą. Niezależnie od zewnętrznej otoczki nie zmieniać swojego wnętrza. Promienieć i wierzyć, że ta druga osoba jest tu dla Ciebie choćby nie wiem co, nie zważając na wszelkie przeciwności. W takich sytuacjach trzeba pozwolić sobie na niezważanie na swój wygląd. Trzeba nie dać po sobie poznać przejęcia, które z czasem w podobnych momentach będzie mijać. Trzeba zachowywać się jak zawsze. Tłumaczenia typu: to nie jestem prawdziwa ja są śmieszne. Bo to jesteś prawdziwa Ty, tylko że znalazłaś się w dziwnej sytuacji. Twoja reakcja na nią pokaże Ciebie.

Dyskomfort jest znakomitym trenerem osobowości. Bardzo łatwo być duszą towarzystwa, kiedy przygotowywałaś się do tego przez pół dnia, pindrzyłaś, stroiłaś itd. Ale gdy wszyscy są w galowych kreacjach, a Ty wchodzisz w jeansach… Jaka jesteś wtedy? Onieśmielona, poniżona? Dla mnie jesteś tylko i wyłącznie inaczej ubrana, Twój charakter nie zmienił się przecież z powodu kawałka materiału. Jeżeli popatrzysz na tę sytuację z mojego punktu widzenia, będziesz chciała sama wystawiać się na podobne próby. Będziesz świadomie dążyła do dyskomfortu i sprawdzała swoje możliwości, swoją siłę. Z czasem będziesz ten dyskomfort zmniejszać i staniesz się odporna na wszelkie niewygody i niezręczności.

Dajmy ludziom szansę i uwierzmy w nich. Uwierzmy, że nie oceniają nas wyłącznie po naszym wyglądzie, że widzą coś jeszcze, że słuchają co się do nich mówi i że patrząc nam w oczy, widzą prawdziwych nas, mimo czerwonej plamy na naszej białej koszuli czy ogromnego pryszcza na nosie.

Czy macie podobne zdanie na temat dyskomfortu? Jak radzicie sobie w niezręcznych sytuacjach?

Wpis Dyskomfort to przyjaciel pochodzi ze strony Ubieraj się klasycznie.