1. Marynarka Mango, więcej marynarek https://mybaze.com/pl/marynarki-i-zakiety-damskie/_czarny/
2. Trencz Mango, więcej trenczów https://mybaze.com/pl/trencze-damskie/
3. Koszula Mango, więcej białych koszul https://mybaze.com/pl/koszule-damskie/mango_bialy/
4. Top na ramiączkach Born2be, więcej topów https://mybaze.com/pl/topy-damskie/_czarny/
5. Biały T-shirt Reserved, więcej koszulek https://mybaze.com/pl/t-shirty-damskie/reserved_bialy/
6. Cygaretki Mohito, więcej cygaretek https://mybaze.com/pl/spodnie-cygaretki-damskie/
7. Jeansy Reserved, więcej jeansów https://mybaze.com/pl/proste-jeansy-damskie/_niebieski/
8. Torebka Answear Lab, więcej torebek https://mybaze.com/pl/torebki-damskie/answear-lab_czarny/
9. Sneakersy Duffy, więcej białych butów https://mybaze.com/pl/sneakersy-damskie/_bialy/
10. Wsuwane buty Vagabond, więcej butów https://mybaze.com/pl/mokasyny-damskie/_czarny/

Wpis Od czego zacząć budowanie garderoby pochodzi ze strony Ubieraj się klasycznie.

Dziewczyny, ostatnio opracowałam dla Domodi dwa hasła do Słownika Mody: analiza kolorystyczna i capsule wardrobe. Jeśli jesteście zainteresowane poczytaniem moich haseł, a także haseł innych twórców, zachęcam do klikania na obrazek obok.

Wpis Poszukiwanie własnego stylu – styl od nowa pochodzi ze strony Ubieraj się klasycznie.

Pokażę Wam teraz dwa ubrania, które ostatnio odrzuciłam. Po pierwsze moja zielona sukienka z Zary, która kiedyś wydawała mi się bardzo w moim stylu. Jest śliczna, wygodna, przechodziłam w niej cały dzień, ale za każdym razem jak mijałam jakieś lustro, to widziałam że coś mi nie gra, że to już nie jest to.

Ja nie chcę już wyglądać w taki „skromny” sposób. Zdaje mi się, że jestem w tej sukience zbyt zabudowana i jakaś taka smutna. Najbardziej podobają mi się w niej te rękawy zawiązywane na kokardę i może kiedyś powtórzę jeszcze ten motyw na jakimś innym elemencie garderoby, ale póki co, góra sukienki jest zbyt zasłonięta i zaczęło mi to przeszkadzać.

Aczkolwiek muszę przyznać, że ona zwraca na siebie uwagę i jest to miłe odczucie. Większość ludzi na co dzień chodzi w spodniach, a mnie odpowiada taki poziom starania się na co dzień.

Druga rzecz to szara bluzka z Answear. Kompletnie nie wiem co mną kierowało przy zakupie, wydawał mi się to dobry wybór, ale uważam, że wyglądam w tej bluzce po prostu OKROPNIE. Kolor jest nieświeży, krój pokazuje jakieś tam moje fałdki, mina na tym zdjęciu chyba wyraża więcej niż tysiąc słów. Bluzka robi kategoryczny OUT :)

Gdyby ona była czarna to prawdopodobnie byłoby inaczej. Materiał jest przyjemny, dekolt wygląda korzystnie i to taki „no brainer” do jeansów. Ale ta melanżowa szarość zupełnie niepotrzebnie dzieli mi sylwetkę i efekt jest mizerny. A dzieli ją w taki niezdecydowany sposób, co jest o wiele gorsze od kontrastowej góry i dołu. No nie mogę przeboleć, że to w ogóle było u mnie w szafie :)

Wpis Jak zrobić porządek w szafie pochodzi ze strony Ubieraj się klasycznie.

Dla kogo jest ten wpis?

|
Dla tych, którzy nie mają myśli przewodniej odnośnie swojego stylu.

Dla tych, którzy chcieliby wyodrębnić konkretne ubrania i mieć plan na zakupy na konkretny sezon.

Dla tych, którzy chcieliby jeszcze bardziej wyostrzyć styl, który już mają.

Zdjęcia w tym wpisie są autorstwa Angelo Penetta i pochodzą z kampanii Mango na wiosnę 2018. Całą kampanię można obejrzeć tutaj.

Wpis Szafa od podstaw – lookbook pochodzi ze strony Ubieraj się klasycznie.

Jeżeli na którekolwiek z tych pytań odpowiedziałaś TAK, czytaj dalej. Jeśli nigdy nie zdarzyło Ci się docenić jakiegoś stylu filmowej postaci albo chociaż zadumać się chwilkę nad nim, to nie wiem… To dziwne. To by znaczyło, że chyba nie oglądałaś żadnego filmu??? W każdym razie nie masz po co czytać tego wpisu, bo będzie on dla Ciebie totalną abstrakcją, żeby nawet nie napisać „głupotą”.

Dlaczego postaci filmowe są tak inspirujące? Co jest takiego w stylu, wykreowanym sztucznie na potrzeby danego filmu, że potrafi na wiele lat wryć się w naszej pamięci? Pamiętam jak ogromne wrażenie zrobił na mnie w moich nastoletnich latach, styl wampirów z filmu Blade. Jak wiele razy oglądałam ten film tylko po to, żeby się poprzyglądać temu, jak były ubrane wampiry

No cóż, ja się nad tym bardzo długo zastanawiałam i doszłam do wniosku, że są trzy cechy, które decydują o tym, że styl postaci filmowych jest tak wyrazisty, zapamiętywalny i wreszcie inspirujący. I że my – zwykłe, niefikcyjne, nudne osoby, mogłybyśmy również nabrać tej wyrazistości i „fajności” stylu, gdybyśmy się tymi cechami kierowały w naszych wyborach.

Bezkompromisowość

W kostiumie filmowym nie ma miejsca na: może, a gdyby tak, trochę, mniej więcej. Nie ma, bo trzeba iść na całość. Jest jakaś myśl przewodnia, dana postać ma określony charakter, a inni odbierają ją w określony sposób, więc trzeba to pokazać również stylem tej postaci. To wcale nie oznacza, że kostium nie może być mdły, bez wyrazu i niekrzykliwy. Wręcz przeciwnie. Taki kostium zostanie dobrany do postaci nierzucającej się w oczy, z której zdaniem nikt się nie liczy. No dobrze, to było duże uproszczenie, ale doskonale wiecie, że chodzi o to, by nie było rozdźwięku między osobowością, a stylem (jeśli jest taki rozdźwięk to prawdopodobnie też coś ma symbolizować).

Co więcej, trzeba tak umiejętnie dobrać ubranie do postaci, by widz mógł sobie bez trudu wyobrazić to, czego nie ma na ekranie i snuć w swojej głowie wizje: jak wyglądałaby Vesper Lynd w sukni ślubnej, gdyby doszło do ślubu z Bondem. Przecież wiadomo, że nie wybrała sukni bezy, prawda?

Monica Bellucci w filmie Malena (źródło zdjęcia)

Konsekwencja, powtarzalność, oczywistość

Te trzy cechy zlewają się w jedną. Styl postaci filmowych jest konsekwentny, powtarzalny i oczywisty do tego stopnia, że najbardziej radykalny odłam tych postaci, mianowicie te z kreskówek, zawsze mają taki sam strój. Ubranie jest jakby przedłużeniem charakteru danej postaci, integralną jej częścią.

Jakiekolwiek zaburzenie stylu, który zdążył się już ugruntować w głowie widza, jest oznaką, że coś się w życiu danej osoby zmienia – coś zrozumiała, ma odmienne zdanie niż dotychczas, otoczenie wpłynęło na jej pojmowanie pewnych kwestii itd.

Najwyrazistszym przykładem takich zmian stylu są wszelkie transformacje w filmach na zasadzie: z brzydkiego kaczątka zmieniam się w pięknego łabędzia. Anne Hathaway w „Diabeł ubiera się u Prady” zmieniła styl, bo dostała pracę związaną z branżą modową, a nie ot tak sobie, bo kostiumograf uznał, że może ubierać się raz tak, raz tak.

To nas uczy tego, jak ogromną rolę ma wypracowywanie sobie standardów. Nasze standardy nas definiują, sprawiają, że trzymamy nasz osobisty poziom, który dla nas po czasie staje się oczywistością, a który w oczach innych może stanowić o naszej wyjątkowości. [Mój tekst o wyznaczaniu standardów jest tutaj]. Styl ma być „nudny”, by w tej nudzie inni obserwowali nas i kiwali z podziwem głową: ta to ma swój styl.

Prostota przekazu

Einstein powiedział: „Jeśli nie potrafisz wytłumaczyć czegoś w prosty sposób, to znaczy, że tak naprawdę tego nie rozumiesz”. Można to z powodzeniem przełożyć na styl postaci filmowych. On musi być na tyle mocny i dobitny, by mógł być zrozumiany przez każdego. Tutaj nie ma miejsca na niedopowiedzenia, widz ma w mig pojąć, co dana postać sobą reprezentuje.

Postaci filmowe ubierają się dla widzów, a raczej są ubierane dla widzów. Monica Bellucci w filmie Malena ma być erotycznym marzeniem mężczyzn i chłopców, symbolem kobiecości, zakazanym owocem, więc siłą rzeczy nie można kostiumem zaburzać tego przekazu i na przykład przyodziać aktorki w spodnie i obciąć jej bardzo krótko włosów.

My, w przeciwieństwie do postaci, ubieramy się głównie dla siebie, a reakcja innych na nasz styl jest mniej ważna od naszego samopoczucia. Nieprzejmowanie się tym, co inni sądzą o naszym stylu jest oczywiście flagowym założeniem każdego, kto promuje pozytywny stosunek do ciała i samoakceptację, jednakże wyrazistość stylu odczytujemy w oczach patrzącego. Jakkolwiek brutalnie to brzmi: umiejętność przedstawienia naszej wizji stylu ma wyższość nad samą tylko dobrą intencją. Intencja to zamysł stylu, a nam rozchodzi się o to, żeby styl był zauważony, odebrany po naszej myśli i zapisany w pamięci tego, kto obserwuje.

Czekam na Wasze przemyślenia dotyczące stylu filmowych postaci. Czy macie jakieś wspomnienia dotyczące wyrazistych postaci, które ciągną się za Wami przez lata, tak jak za mną te wampiry? Czy zwracacie uwagę na to jak wyglądają postaci w filmie? A może macie takie filmy, które są beznadziejne, jednak odświeżacie je sobie często właśnie przez fajne kostiumy?

Wpis Szafa od podstaw – Jak filmowa postać pochodzi ze strony Ubieraj się klasycznie.

W cyklu Szafa od podstaw, staram się przybliżyć Wam różne podejścia do budowania garderoby. Zazwyczaj bazuję na podstawach, zakładając, że Ci którzy czytają, pragną dostać prosty, czytelny i w miarę łatwy do realizacji sposób, na ogarnięcie swojej garderoby. Ale dzisiaj chciałabym wyjść na przeciwko osobom, które dobrze siebie znają albo które mają tak dużą pewność siebie, że są w stanie obrać sobie nie tylko kierunek w którym będą szły ze swoim stylem, lecz również postawić sobie jasny cel. Do tego trzeba właśnie znajomości i pewności siebie. Bo wybrać takie cele i kierunki to jedno, ale się ich trzymać, pomimo presji otoczenia czy mediów to drugie. Zatem, do rzeczy.

1) Wizja -> 2) Cele -> 3) Plan działania

Taki schemat działania jest powszechnie znany i można go kojarzyć z różnymi dziedzinami życia. Ja go nie wymyśliłam, ale jest on tak sensowny i logiczny, że postanowiłam przełożyć go na nasze potrzeby. Oczywiście, skupmy się na budowaniu garderoby, lecz korzystajmy z tego schematu również w odniesieniu do życia rodzinnego, kariery, zdrowia itd. Jesteśmy w stanie osiągnąć, co tylko chcemy, jeżeli dobrze się ukierunkujemy i skupimy wszystkie nasze siły w dążeniu do konkretu.

1) Zaczynamy od nakreślenia wizji. Wizja jest pewnym marzeniem, dotyczącym tego, jak chciałybyśmy wyglądać i jak chciałybyśmy być postrzegane. Wizja wybiega w przyszłość i kreuje nowych nas. Nie myślimy o tym, jak ma wyglądać nasza garderoba, tylko o tym, jak MY mamy wyglądać i jak MY mamy się czuć w swoim ciele. Tworzymy obraz nas, który jest idealny, który teraz może się wydawać tak dobry, że aż nierealny. Staramy się oddać klimat, jaki chcielibyśmy roztaczać wokół nas.

Wizją może być na przykład poniższy obraz. Jest to moodboard dla kobiety, która marzy o Paryżu, kocha wszystko, co z nim związane, uważa atmosferę Paryża za niesamowitą. Ta kobieta chciałaby swoim wyglądem, zachowaniem i sposobem bycia nawiązywać do swoich fascynacji, a pewnie widzi też siebie przechadzającą się ulicami Paryża, czy czytającą gazetę w klimatycznej kawiarence na rogu. Źródła zdjęć: Clemence Poesy, kamienica, pokój z widokiem na wieżę Eiffla, kawiarnia, zestaw ubrań, modelka, perfumy

2) Z wizji wyodrębniamy konkretne cele. Czyli: marzenia zamieniamy na coś realnego. Tutaj jest czas na wypisanie swoich klasyków, w oparciu o nakreśloną ogólnie wizję; tutaj możemy określić swoją paletę kolorów. Również tutaj warto zbierać inspiracje: spisać ulubione blogi, czasopisma, portale, artykuły dobrze oddające estetykę wizji i dopiero kierując się tymi inspiracjami realizować, konkretne działania.

Pytania jakie warto sobie zadać na tym etapie:

1. Jakie kolory zdominują moją szafę?
2. Jakie sylwetki będę najczęściej powtarzała?
3. Jaki będzie mój najprostszy strój codzienny?
4. Jaki będzie mój najelegantszy strój na wyjątkowe okazje?
5. Co będzie moim znakiem rozpoznawczym?
6. Jakie będzie moje minimum, jeśli chodzi o dbanie o urodę – włosy, makijaż, ciało?
7. Gdzie znajdę inspirujące stylizacje, które będę mogła zaaranżować na sobie?
8. Co mogę zrobić, by mój styl miał odzwierciedlenie nie tylko w mojej garderobie?

Przykładowe cele dla kobiety zafascynowanej Paryżem:

• dominujące kolory w garderobie: biel czerń, granat, beż
• akcenty kolorystyczne skupione wokół czerwieni, złota i kolorów wina
• najczęstsze sylwetki: luźne góry, dopasowane doły
• uniform: bluzka w paski + jeansy + baletki + trencz
• kolekcja koronkowej bielizny
• kolekcja minimalistycznej biżuterii w złotym kolorze + złoty zegarek
• uroda: fryzura bob z grzywką, paznokcie i usta na czerwono, zadbane mocne brwi
• inspiracje: blog Garance Dore, książka Ines de la Fressange – Paryski Szyk, francuskie filmy
• zapisanie się na kurs francuskiego
• odkładanie pieniędzy na wycieczki do Paryża

3) Działania mają wynikać z zamierzonych celów. Tutaj zaczynamy tworzyć listy zakupowe, przeglądać oferty sklepowe, buszować po wyprzedażach (pomogą picodi.com), zapisywać się do newsletterów, odszywać rzeczy u krawcowych, odwiedzać pchle targi i sklepy z używaną odzieżą, szukać odpowiedniego rękodzieła, zaznajamiać się z ofertą projektantów. W tym punkcie jesteśmy już zakupowymi terminatorami i nastawiamy się wyłącznie na zakup rzeczy, które pasują do naszych celów, a nie patrzymy zupełnie na rzeczy, które być może nam się podobają, ale odbiegają estetycznie od wybranego stylu.

Przykładowa lista ubrań do skompletowania w ciągu pierwszego roku realizacji wizji:

• mała czarna
• czarne jeansy rurki
• pudełkowy żakiet
• biała koszula
• 2 bluzki w paski „breton”
• beżowy trencz
• baletki
• czarne szpilki
• skórzana torebka
• złoty zegarek
• złoty łańcuszek
• kaszmirowy szal
• perfumy

Najważniejsza w tej metodzie jest indywidualność. Pamiętajcie, że wizja musi być Wasza i czasami przyjdzie jej bronić. Niestety, ludzie lubią się narzucać i czasami w dobrej wierze, będą Wam sugerować jak powinnyście wyglądać, o czym powinnyście marzyć, do czego powinnyście dążyć. Można słuchać podpowiedzi, ale trzeba mieć wewnętrzne przekonanie, że zgadzacie się z takimi radami i że chcecie uwzględnić je w swojej wizji. Jeżeli będziecie coś robić pod presją i bez stuprocentowego przekonania, prędzej czy później Wasza dusza i ciało zaczną odrzucać, narzucony przez kogoś innego, porządek.

Czy myślałyście kiedykolwiek o tym, jak chciałybyście wyglądać w przyszłości? Czy macie ustalone konkretne cele dotyczące Waszego stylu? Czy Wasze garderoby są odzwierciedleniem Waszej wizji siebie?

Partnerem tego wpisu jest serwis picodi.com.

Wpis Szafa od podstaw – wizjonerka pochodzi ze strony Ubieraj się klasycznie.

Wspominam o uniformie już na początku, ponieważ dzisiaj opiszę zagadnienie, które może Wam się lekko z uniformem kojarzyć. A ja tego bym nie chciała. Dzisiaj będzie o standardzie, to jest coś innego niż uniform. Chciałabym żebyście się dobrze wczytały, żeby wyłapać różnicę.

Uniform ułatwia nam codzienne ubieranie się i robienie zakupów. To taki schemat, który najczęściej powtarzamy, gdy się stylizujemy. Uniformem może być na przykład zestaw typu: sweter wkładany przez głowę, spodnie cygaretki i mokasyny. Ustalenie uniformu jest równocześnie ustaleniem naszej najbardziej charakterystycznej sylwetki – możemy powtarzać daną sylwetkę, ale zmieniać kolory, materiały, jakieś inne detale w tej sylwetce, trzymając się jednak ustalonego schematu. Przykłady uniformów znajdziecie we wpisach: Kobieca konsekwencja i Męska konsekwencja.

O uniformie dużo się pisze i ta idea jest szeroko znana. A ja wymyśliłam sobie inną ideę i nazwałam ją standardem. Być może są jakieś artykuły na ten temat i gdzieś nazywane jest to inaczej, ale jak na razie nie mam takiej wiedzy.

Otóż standard to Twoja najgorsza sylwetka, która jest jednocześnie początkiem nowej, lepszej garderoby i Twoim punktem odniesienia. Wprowadzenie standardu ma na celu sprawienie, że od tej pory ubierasz się wyłącznie dobrze, że nikt nigdy nie zobaczy się w wymiętolonym podkoszulku i poplamionych dresach, że nie wstydzisz się nigdy swojego stroju. Standard jest po to, by codziennie walczyć o lepszy wygląd, a po jakimś czasie zaprzestać walki i w naturalny sposób osiągnąć stylową nirwanę. A teraz w punktach:

1. Ustalasz sobie, jakie jest „najgorsze” wydanie w którym ktoś może Cię zobaczyć. Najgorsze z najlepszych. To taki mały paradoks, ale żeby wyglądać zawsze wspaniale, nie powinnaś szukać stylizacji w której będziesz najpiękniejsza, tylko znaleźć tak prostą i osiągalną stylizację, która będzie przez Ciebie wykonana w nawet gorsze dni, że wciąż będzie super (styl to nie są pojedyncze stylizacje, tylko cały proces „noszenia się”). Czyli nie szukasz wyjątkowych kreacji jak na czerwony dywan, tylko czegoś w czym wyskoczysz po bułki albo otworzysz drzwi listonoszowi, ale wciąż będziesz pięknie wyglądać.

Swój standard ustaliłam sobie miesiąc temu, chociaż już od wczesnej wiosny starałam się trochę pozmieniać w kwestiach stylu i wprowadziłam sztywniejsze zasady dotyczące swojego ubioru. Na początku była to dla mnie trudność, teraz te wszystkie zasady są oczywistością. Przywykłam do lepszego po prostu. Oto moja „najgorsza z najlepszych sylwetek”.Źródła zdjęć: bluzka, spodnie, szminka, torebka, półbuty, klapki. Dokładnie zgadzają się tylko buty, reszta jest podobna do moich ubrań, bo nie ma ich już w sklepach internetowych. Moje rurki są z Big Stara, bluzka z Reserved, a torebka z Wittchena.

Ustaliłam sobie, że nawet w takie dni w które mi się już nic nie chce to będzie moje minimum wyglądu. Do tego staram się też mieć zawsze pomalowane usta i oczy. To nie znaczy, że w gorsze dni chodzę tak ubrana. To znaczy, że nie pozwalam sobie wyglądać gorzej niż w tej sylwetce, którą Wam przedstawiłam.

2. W standardzie chodzi nie tyle o konkretne ubranie, co o odczucie z nim związane. Trzeba znaleźć świetną sylwetkę w której wygląda się super, jednocześnie osiągalną najmniejszym nakładem pracy. Musisz się czuć w takim ubraniu znakomicie, ale jednak mieć świadomość, że może być tylko lepiej. To nie jest łatwe zadanie, bo znalezienie punktu odniesienia jest zawsze najtrudniejsze. Standard musi być prosty, komfortowy, a przy tym dość uniwersalny – tak byś mogła czuć się w nim dobrze niezależnie od otoczenia.

3. Ten standard to jest od teraz schemat do którego równasz w swoje gorsze dni. Wiadomo, że takie się pojawiają i czasem tak mocno dobijają, że nie chce się nawet wstać z łóżka. W tym sensie będzie to na początku walką. Trzeba się odbijać od dna i dążyć do osiągnięcia efektu ze standardu. To nie znaczy, że trzeba ubrać się dokładnie tak jak w standardowej sylwetce. To znaczy ubrać się w taki sposób, by poziom satysfakcji z ubioru był przynajmniej taki jak przy noszeniu standardu. Czyli możesz stworzyć kilka różnych stylizacji i porównywać je do standardu. Jeżeli w którejkolwiek z nich czujesz się gorzej niż w tej standardowej to musisz ją odrzucić.

4. W lepsze dni staraj się przewyższać standard. Wyśrubuj swój styl. Wyzwij siebie na pojedynek. Podnoś poprzeczkę, bo od tej pory najniżej, gdzie możesz spaść to do standardu. On w pewnym sensie jest Twoim materacem. Będziesz wyglądać gorzej, gdy nie zdołasz wyglądać tak jak sobie wymarzysz, ale dzięki porównaniu do standardu, będzie to tylko „stosunkowo gorzej”. Bo pamiętaj, że nie możesz wyjść z domu w czymś, co jest gorsze od standardu.

5. Standard jest tylko dla Ciebie. Ścigasz się tylko z jedną osobą, ze sobą. Nieważne więc jakie inni mają standardy i nie ważne co sądzą o Tobie. To Ty ustalasz swoją najgorszą (z najlepszych) sylwetkę i nikomu nic do tego. Nie możesz krytykować mojego standardu, bo on nie ma nic wspólnego z Tobą, a ja nie mogę wpływać na Twój standard, bo nie znam Twojego toku rozumowania, trybu życia czy innych czynników od których uzależniasz swój wygląd. Dla jednego w standardzie mogą się znaleźć trampki, a dla kogoś innego buty na słupku. Wszystko rozpatrujemy indywidualnie.

6. Standard wymusza kupowanie ubrań tylko dobrej jakości i porównywalnych lub lepszych od niego. Nie kupujesz od tej pory rzeczy, które są gorsze od jakiegokolwiek elementu z Twojego standardu. Twoja garderoba powoli zapełnia się takimi ubraniami z których możesz formować coraz ładniejsze zestawy. Naturalną koleją rzeczy zaczynasz dostrzegać, że niektóre ubrania są już dla Ciebie niewystarczająco dobre: zbyt niechlujne, zbyt marnej jakości, zbyt zużyte lub bezkształtne, zbyt oddalone od Twojego stylu.

Dobra, Wasza kolej. Proszę Was o opisanie swojej standardowej sylwetki. Czyli: gdybyście miały od teraz się ogarnąć i starać się mocniej, by wyglądać super, jaka byłaby Wasza najgorsza z najlepszych stylizacji?

Wpis Szafa od podstaw – standard pochodzi ze strony Ubieraj się klasycznie.

Każda kobieta ma w swojej szafie przynajmniej jedną rzecz, którą lubi. Taką perełkę, którą albo nosi non stop, albo która wisi i czeka na specjalne okazje. Może to być jedna, może to być kilka rzeczy. To są takie przedmioty, które pasują Ci idealnie. Po prostu nic byś w nich nie zmieniła. Jesteś zadowolona z ich jakości, są świetnie dopasowane do Twojego stylu, a w swojej kategorii (ubrania, akcesoria) nie mają sobie równych. Gdy ich używasz dostajesz komplementy albo czujesz się na tyle komfortowo, że w ogóle zapominasz, że trzeba się trochę postarać, żeby dobrze wyglądać. W pełni wierzysz, że taka rzecz spełnia swoje zadanie. Jedynym Twoim zmartwieniem może być tylko fakt, że nic nie trwa wiecznie, wszystkie rzeczy mają swoją wytrzymałość i kiedyś trzeba będzie znaleźć dla tych perełek godne zastępstwo.

To właśnie taki satysfakcjonujący zakup powinien być Twoim drogowskazem. Jeżeli poszłaś w danym kierunku i jesteś z tego w pełni zadowolona nie powinnaś się wycofywać. Wręcz przeciwnie, pozwól by taka perełka naprowadziła Cię na odpowiedni kurs.

Jeżeli więc chcesz kupić jakąkolwiek rzecz do swojej szafy pomyśl o swej perełce i postaraj się tę nową rzecz dopasować do niej oraz zastosować do kupna takie standardy jak przy zakupie perełki. Chodzi mi o kupowanie nowości przez pryzmat tej wybranej perełki. Już tłumaczę na swoim przykładzie.

W mojej szafie mogłabym wyodrębnić dwie rzeczy których zakupu nigdy nie żałowałam i które w stu procentach są odpowiedzią na moje potrzeby. Są to sukienka od Natalii Siebuły oraz prosta, skórzana torba firmy Verso, którą noszę na co dzień już ponad pięć lat. Sukienka jest dla mnie synonimem elegancji, tak ja pojmuję bycie eleganckim. To jest rzecz, która absolutnie nie podkreśla figury, ale przez swoją bezkompromisową formę, sprawia, że nosząca ją osoba czuje się silna i nie ogląda się na innych. Torba natomiast nie mogła być bardziej prosta. Wyobraź sobie najprostszą torbę na pasku i wierz mi, że to będzie właśnie moja torba :)

Budowanie garderoby wokół tych dwóch rzeczy jest bardzo łatwe i sprawdza się znakomicie. Kiedy kupuję eleganckie buty zastanawiam się czy będą pasowały do mojej sukienki albo czy przynajmniej będą się z nią zamykały w tym samym estetycznym zbiorze. Ostatnio zachwyciłam się pięknymi lakierkami z Clarksa i muszę Wam powiedzieć, że nie zastanawiałam się długo. Pozwoliłam sobie na wydatek, bo wiedziałam, że buciki będą idealnie pasowały do sukienki i że one też wkrótce staną się moją perełką. Dawno sobie niczego nie kupowałam, więc taki w pełni przemyślany i dopasowany do potrzeb zakup jest świetny.Tak samo robię przy zakupie rzeczy, które mają mi służyć na co dzień. Jako, że moja skórzana torba tak wspaniale do mnie pasuje staram się, żeby jeżeli coś do niej nie pasuje znikało z mojego pola widzenia. I gdybym miała kupować trampki, jeansy, płaszcz to zastanowiłabym się czy te rzeczy współgrałyby z torebką. Natomiast do zakupu innych skórzanych akcesoriów staram się stosować te same standardy co do torby: te rzeczy powinny być proste, jednokolorowe i nastawione po pierwsze na funkcjonalność, po drugie na wygląd. I powiem Wam szczerze, że przez te pięć lat od kiedy mam tę torebkę nic nowego w dziale galanterii skórzanej mi się nie trafiło. Wcale z tego powodu nie rozpaczam. Wręcz przeciwnie, jestem przekonana, że następny zakup będzie równie udany co ten pierwszy.

Napiszcie co myślicie o tej metodzie? Jakie perełki macie w swoich szafach?

Wpis Szafa od podstaw: wokół jednej rzeczy pochodzi ze strony Ubieraj się klasycznie.

Prawdziwa jesień jest bogata i to jest słowo klucz dla wszelkich jej kolorów. Zdecydowanie i bez wątpliwości ten typ powinien otaczać się złotem. Trudno by złoto było neutralem, ale spokojnie może pełnić funkcję uniwersalnego dodatku. Neutrale dobrze byłoby wybrać tak, by były znakomitym tłem do najpiękniejszych kolorów prawdziwej jesieni czyli czerwieni i rudości, a jednocześnie by pięknie obramowywały urodę tego typu. Cera musi promienieć przy dobranym neutralu.

Jako najoczywistszy kolor bazowy pojawi się nam nasycony, bogaty brąz. Taki wręcz wpadający w czekoladę. Smakowity brąz. I od razu kojarzą się z nim najbardziej jesienne faktury, czyli skóry i zamsze. Ten kolor jest tak korzystny, że można iść na całość. To jest prawdziwa czerń ciepłej jesieni. W razie jakichkolwiek wątpliwości tej barwie można zaufać. Preferowane jest łączenie jej ze złotem, ale szczerze mówiąc oziębiona srebrem też wygląda elegancko.

Dopełniającym kolorem lub neutralem samodzielnym może być też oliwkowa zieleń. Ten kolor bardzo korzystnie wygląda przy karnacji, która ma ciepły odcień. Jego dodatkową zaletą jest wszechstronność – to on ze wszystkich kolorów z jesiennej paletki będzie najlepiej wyglądał z chłodnymi barwami. Jeżeli prawdziwa jesień chciałaby założyć białą bluzkę, idealnym zestawieniem będą do niej ciemnozielone materiałowe spodnie i złota biżuteria, ponieważ całość i tak będzie sprawiała ciepłe wrażenie, mimo bezkompromisowości bieli. Najważniejszą zasadą przy komponowaniu garderoby dla tego typu jest uzyskanie przewagi ubrań w bogatych kolorach. Jeżeli jest taka możliwość dobrze by było trzymać takie barwy jak najbliżej twarzy, mówimy więc o górach stroju. Dół może jak najbardziej pozostać w kolorach, które nie należą do palety (czerń, biel, jeans), choć jak zawsze spójność osiągnie się dzięki podobnej palecie zarówno góry, jak i dołu stroju.

Jak Wam się podobają kolory bazowe dla tego typu? Czy widzicie jakieś możliwości rozwinięcia neutrali dla prawdziwej jesieni?

Wpis Jak stworzyć bazę dla ciepłej jesieni? pochodzi ze strony Ubieraj się klasycznie.

Zdaję sobie sprawę z tego, że w porównaniu z innymi typami to jest sytuacja godna pozazdroszczenia, ponieważ biel i czerń jest najłatwiej zestawiać z pozostałymi kolorami. W takim zestawieniu zawsze wygląda się elegancko, a zarazem schludnie (bardzo przepraszam, ale nie potrafię znaleźć innego odpowiednika dla angielskiego „put together”, które chodzi mi teraz po głowie:( ).

Wybór bieli i czerni oczywiście nie oznacza pozbycia się innych kolorów. On bardziej ułatwia nam w przypadku, kiedy nie możemy się zdecydować. A z kolorów swoją drogą można śmiało czerpać. Czemu by nie miała prawdziwa zima korzystać ze swoich asów w rękawie, czyli mocnej czerwieni i czystego niebieskiego?

W garderobie prawdziwej zimy powinien się dla bezpieczeństwa znaleźć czarny płaszcz, czarne zimowe obuwie i czarne szpilki. Wskazane są też czarna kopertówka i czarna codzienna torebka. Biel natomiast będzie znakomita jako kolor podstawowych t-shirtów, koszul czy najprostszej w formie sukienki. Do tego jeansy, które zawsze są neutralne i nie należy się zbytnio przejmować ich kolorem.

Oczywiście to do Ciebie prawdziwa zimo należy wybór: czy Twoje mocne kolory będziesz przemycała tylko w dodatkach, czy zdecydujesz się na bardziej bazowe rozwiązania. Sądzę, że kurtka w mocnym kolorze, sportowe obuwie, czy torebka mogą zrobić piorunujące wrażenie, zwłaszcza, gdy pozostała część garderoby będzie utrzymana w surowym klimacie. Podsumowując, prawdziwej zimie przyda się większość ubrań w kolorze czerni i bieli. To są neutrale dla tego typu, co oznacza, że możesz do nich dodawać bezkarnie kolory z Twojej paletki, ponieważ biały i czarny będą dla nich idealnym tłem.

Wpis Jak stworzyć bazę dla chłodnej zimy? pochodzi ze strony Ubieraj się klasycznie.

Wiadomość od Kingi skłoniła mnie do opracowania postów na temat neutralnych kolorów dla każdej pory roku. Neutralny kolor to taki, który czuje się dobrze w towarzystwie innych, nawet najbardziej pstrokatych kolorów. Skoro można go łączyć z innymi barwami, może być świetną podstawą do budowania garderoby. Wystarczy obrać swój neutral i jeśli kiedykolwiek pojawia się wątpliwość, co do wyboru danego koloru, możemy śmiało zdecydować się na nasz neutral.

Już za tydzień pierwszy post w którym pokażę neutrale dla połowy typów urody. Zajmijmy się jednak dzisiaj wyłącznie ciepłą wiosną. Kinga pisała o granacie, który faktycznie ma w sobie pewne znamiona niebieskiego i może być traktowany zarówno jako neutral, jak i regularny kolor. Tak naprawdę gdybym miała wymienić jeden, najbardziej uniwersalny kolor, który pasuje wszystkim typom urody postawiłabym właśnie na granat. Temu kolorowi mogłyby zaufać te typy, dla których czerń jest zbyt wyraźna. Jeśli więc chciałabyś poczuć się elegancko, a przy okazji zachować zdrowy koloryt skóry, możesz zostać przy granacie.

Idealnymi neutralami dla ciepłych wiosen są natomiast średnie brązy i beże. Kolor zwany powszechnie camelem będzie idealny jako tło do wyrazistych i energicznych barw wiosny. Co w tym kolorze jest najfajniejsze to to, że skórzane buty i torebki wyglądają w nim najnaturalniej. Pozornie ten kolor ma w sobie duży ładunek ciepła, jednak jego podobieństwo do naszej skóry sprawia, że jest jeszcze mniej inwazyjny w szafie niż agresywna czerń. Camel pasuje do każdego koloru, a już najbardziej do mocnych i ciepłych odcieni pomarańczy i tu trochę prywaty, do mojego ukochanego odcienia niebieskiego – maryjnego.

Wokół takiego koloru można zbudować spójną szafę. Pewnego rodzaju odstępstwem od camelowych dodatków (choć bardzo blisko leżącym) może być wzór panterki, który jest szczególnie mile widziany jako dodatek w stylu french chic. Nie ma dla mnie elegantszego połączenia, niż granatowa prosta sukienka i delikatne szpilki w panterkę. Każdy typ urody jest w stanie to świetnie nosić, ale ciepła wiosna w szczególności. Przy wyborze najistotniejszych filarów szafy, czyli: płaszcza, torebki i butów ciepła wiosna powinna spojrzeć łaskawym okiem na ciepły, średni brąz. Można swobodnie robić małe kroczki w bok, na przykład na zimę kupić sobie ciemnobrązowe kozaki, a na lato beżowe sandałki. Jeżeli baza będzie dobrze zaopatrzona bardzo łatwe stanie się dobieranie dodatków, bo przy dobrze dobranym neutralu, będą świetnie wyglądały kolory również z poza naszych paletek kolorystycznych. Przy skórzanym żakiecie w kolorze brązu wiośnie będzie się świetnie nosiło białą koszulę lub czarny golf.

Jakie są Wasze bazowe kolory? Który kolor wybieracie zawsze w razie wątpliwości?

Wpis Jak stworzyć bazę dla ciepłej wiosny? pochodzi ze strony Ubieraj się klasycznie.

Co bierzemy pod uwagę przy wyborze uniformu?

– nasze ciało. W czym wyglądamy najlepiej? Czy lubimy, gdy ubrania leżą na nas luźno, czy gdy przylegają do skóry? Czy dobrze czujemy się w spodniach jeansowych, czy preferujemy spódnicę? Nosimy najczęściej trampki, czy botki? I tak dalej…

– tryb życia. Czy często potrzebuję się stroić? Czy muszę rozdzielać strój domowy od tego, którego używam w pracy? Czy mój uniform musi być elegancki? Czy mogę sobie pozwolić na luźny strój? Czy większość czasu spędzam aktywnie? I tak dalej…

Gdybym ja miała się decydować na uniform, sądzę, że wyglądałby on mniej więcej tak:) Przeanalizujmy zatem ten przykład.

Uwielbiam wygodę. Nie wyobrażam sobie, by chodzić pod kołnierzykiem. Muszę mieć luźno przy szyi. Góra sylwetki musi być luźna. Nie znoszę opiętego brzucha, dlatego wybrałam cienkie i luźne koszulki na ramiączkach. Można je nosić luźno albo wkładać do spodni. Na to idzie kardigan z przyjemnej przędzy, żadnych drapaków. Spodnie rurki, mogą być jeansowe, mogą być bawełniane. Na nogi ukochane botki. Raczej na obcasie, ale nie za dużym. Mam ten komfort, że nie muszę się stroić do pracy, więc uniform jaki wybieram może mi służyć cały dzień.

Zauważcie, że trzymam się w dalszym ciągu swoich ulubionych kolorów. Jednak staram się też trochę grać wzorem i fakturą materiału, żeby urozmaicić te samą zawsze sylwetkę. Dzięki spójnej palecie barw każdy element pasuje do każdego. Mogłabym założyć dowolną koszulkę, do dowolnych rurek i kardigana. Już przy pięciu elementach, zauważcie jak wiele możliwości kombinacji jest osiągniętych.

Niesłychana korzyść, jaką daje nam to rozwiązanie, jest widoczna przy zakupach. Nasze oczy w sklepie zachowują się, jakby nie widziały nic poza tym, co jest elementem naszej sylwetki. Nie interesują już mnie koszulki na krótki rękaw, czy spódnice za kolano. Jestem jak terminator. Mam cel, a raczej cztery cele: kardigan, top na ramiączkach, rurki i botki. Reszta nie istnieje. W dalszym ciągu, rzecz jasna, mogę grać dodatkami: szalami, biżuterią, czy torebką. Ale bazą dla mnie jest sylwetka, którą sobie wybrałam.

Co myślicie o takim rozwiązaniu?

Wpis Szafa od podstaw – uniform pochodzi ze strony Ubieraj się klasycznie.

Moja metoda opiera się na kolorach. Wiem, w jakich kolorach wyglądam dobrze i dlatego nie ciągnie mnie do półek sklepowych z kolorami w których mi nie do twarzy. Zrobiłam zatem już pierwszy krok i wyeliminowałam z mojej listy, barwy, które do mnie nie pasują.

Kolejny krok to wybór od dwóch do trzech neutrali, które będą stanowić podstawę garderoby. Do neutralnych kolorów zaliczamy: czerń, biel, beż, szarość, khaki, militarną zieleń, granat i brązy. Neutrale, jak sama nazwa wskazuje, nie rzucają się w oczy i można je ze sobą spokojnie miksować. Moimi neutralami są czerń i grafit. Dół piramidy jest więc zapełniony różnego rodzaju ubraniami, które nie wychodzą spoza tej palety. Najczęściej kupuję więc rzeczy w tych dwóch kolorach.

Następnie wybieramy swoje ulubione kolory, którymi będziemy urozmaicać neutralną podstawę garderoby. Nazwijmy je akcentami. Te kolory będą się objawiać głównie w dodatkach i sporadycznie w „poważniejszym” ubraniu. Ich zadaniem jest przełamywanie i zarazem uzupełnianie neutrali. Moimi akcentami są srebro, niebieski oraz fuksja, bo nie dość, że uwielbiam te kolory, to zdaję sobie sprawę, że najlepiej w nich wyglądam.

Szczyt piramidy zajmują „odstępstwa”, czyli coś na co pozwalasz sobie najrzadziej, ale co stanowi o twoim stylu. U mnie odstępstwem jest brązowa skóra. Osobiście mam słabość do jasnej skóry, dlatego wkomponowałam ją w mój system postrzegania budowy garderoby. Przejawia się to  w moim przypadku w galanterii – portfel, pasek, zegarek, plecak, a nawet buty mogą być u mnie ze skóry w odcieniach brązu.

Metoda nie jest restrykcyjna, ale bardzo ułatwia zakupy i kształtuje własną estetykę. To, że pozornie ograniczam się do kilku kolorów daje mi dwie korzyści. Po pierwsze, mogę eksplorować te wybrane kolory, skupić się wyłącznie na nich i być postrzegana przez innych jako konsekwentna, nosząc wyłącznie rzeczy w których mi najlepiej. Po drugie, większe znaczenie przywiązuję do formy, dzięki czemu mogę eksperymentować z różnymi sylwetkami, a mimo to czuć się zawsze bezpiecznie, dzięki kolorom.

Mam w mojej paletce też inne kolory w których czuję się dobrze: fiolet, świerkową zieleń czy krwistą czerwień. Gdybym znalazła odpowiedni element w którymś z tych kolorów na pewno bym go kupiła. Jednakże zawsze wychodzę od kolorów, które opisałam wcześniej, to one mają priorytet. Kwintesencję tej metody stanowi poznanie barw w których jest ci najkorzystniej. Proponuję skorzystać w tym celu z analizy kolorystycznej.

Wpis Szafa od podstaw – neutrale plus akcent pochodzi ze strony Ubieraj się klasycznie.