Określenie „dzidzia piernik” faktycznie jest perfidne :) Dla mnie nie ma czegoś takiego jak „infantylne” kolory. Jeżeli do czyjegoś typu urody pasuje intensywny róż, albo pastele, to niezależnie od bieżącej metryki będzie wyglądać w nich dobrze, a dziwnie czy kuriozalnie. Tak samo zgaszone, „ponure” kolory – ja może będę wyglądać żałobnie, albo depresyjnie, ale np. moja koleżanka (typ zgaszony, nie jestem pewna czy lato, czy jesień, ale chyba jesień) już nie.
A kicz jest po prostu kiczem :) to prawda, że dziecięcej ubrania często są nim naznaczone, ale jako rodzice (przyszli bądź teraźniejsi) mamy wybór i nie musimy czynić z naszych córek ucieleśnienie złego gustu. Ja np., jak tak patrzę na swoje zdjęcia z podstawówki, to widzę, że moje stroje były wolne od kiczu :)

Lista przed selekcją:
1) dziewczęcość z elementami zalotności, nieprzesłodzona
2) kobiecość nieprzeseksualizowana
3) rock
4) styl „na uczennicę”
5) elegancja
6) mrok
7) retro
8) Peaky Blinders
9) Twin Peaks
10) Alexa Chung
11) Blair Waldorf
12) dopasowane fasony
13) krótkie sukienki i spódnice
14) luz
15) „akcja” w ubiorze
16) monochromatyczność
17) paleta dark winter
18) wzory
19) ciemna szminka
20) bogata biżuteria
21) włosy spięte
22) luźne fale
23) pastelowe lub mocno kolorowe dodatki
24) dodatki w ciemnych kolorach
25) szpilki
26) buty na słupku
27) kapelusze
28) miękkie, miłe materiały
29) duże szaliki
30) bluzki i koszule z długim rękawem
31) koszulki na ramiączkach i koszule bez rękawów
32) dżins
33) koszulki z krótkim rękawem

Sprzeczności:
*Kobieco vs dziewczęco,
Nie umiem wybrać, więc spróbuję balansować między tymi klimatami, by przede wszystkim nie wyglądać za męsko, zbyt słodko, ani przeseksualizowanie w stylu cioci kusicielki na weselu ;)
*Dziewczęco vs rock- bardziej skłaniam się ku dziewczęcemu, ale nie chcę porzucać elementów pomagających wyostrzać wizerunek, kiedy tego potrzebuję. Uważam też, że da się połączyć te dwa klimaty i może to dać ciekawy efekt, ważne są natomiast proporcje 60% dziewczęcości w stylizacji, 40% rocka. Zbytni natłok ostrości mnie przytłacza i postarza.
Elegancja vs luz- w luźnym stylu jest wygodnie, ale nie wyglądam dobrze. Out!
*dopasowane fasony vs luźne- dopasowane są lepsze dla mojej sylwetki, luźne- out!
*akcja i wzory vs monochromatyczność- akcja wygrywa, monochromatyczny minimalizm nie wygląda na mnie dobrze. Jeśli już tak wypadnie, że ubiorę się całą na czarno, mam przełamać to biżuterią/ kolorowym szalikiem/ ciekawym połączeniem faktur materiału.
*paleta dark winter vs pastele i kolorowe dodatki- zazwyczaj noszę tylko czarne ew ciemne/ czerwone dodatki, pstrokatości i anemiczne pastele- out!
*luźne fale vs spięte włosy- luźne fale wygrywają, spięte- od dziś tylko z konieczności
*szpilki vs słupki- w tych pierwszych mi niewygodnie- out!
*dżins vs elegancja- u mnie to nie idzie w parze, a w dżinsach innych niż czarne rurki nie czuję się sobą, więc dżins- out!
*Długi rękaw vs ramiączka vs krótki rękaw- długi rękaw na chłody, ramiączka na lato, krótki rękaw… zazwyczaj jest problematyczny. Nie wyrzucę bluzek z krótkim rękawem, ale nie będę już takich kupować.

4 inspiracje- Alexa, Blair, moda z Twin Peaks i Peaky Blinders się ze sobą nie kłócą. Prezentują kobiecy/ dziewczęcy, nieco filuterny styl z elementami retro.
Mrok łączy się z rockiem, nie koliduje to ani z retro, ani z kobieco- dziewczęcością, ani z elegancją (całość wręcz powinna zachowywać szyk)
Styl na uczennicę łączy się z dziewczęcością i może być zarówno elegancki, z retro sznytem i mroczno-rockową nutką.
Kobiecość poniekąd zawiera się w modzie retro, fajnie podbija ją rock, z nieprzesłodzoną dziewczecością niekoliduje, mrok też można w tym zawrzeć, styl uczenniczkowy w tym się już nie zawiera, ale też nie kłóci się.

Wykreślam 7 elementów, dwa ujednolicam- próbuję miedzy nimi balansować, zostaje lista:
1) balans między dziewczęcością a kobiecością
2) koszulki na ramiączkach i koszule bez rękawów
3) rock
4) styl „na uczennicę”
5) elegancja
6) mrok
7) retro
8) Peaky Blinders
9) Twin Peaks
10) Alexa Chung
11) Blair Waldorf
12) dopasowane fasony
13) krótkie sukienki i spódnice
14) bluzki i koszule z długim rękawem
15) „akcja” w ubiorze, przełamująca np czarną całość
16) duże szaliki
17) paleta dark winter
18) wzory
19) ciemna szminka
20) bogata biżuteria
21) miękkie, miłe materiały
22) luźne fale
23) kapelusze
24) dodatki w ciemnych kolorach
25) buty na słupku

I tak chyba zostanie :) chyba, że widzicie tu jakieś niejasności?

Te „zasady” stosuję do wszystkich rodzajów ubioru od bardzo formalnego, odświętnego, na codzień do pracy w biurze, domowy relaks, wycieczka/urlop/łażenie po górach.

Pozdrowienia!

Elementy stylu militarnego kontra elementy ekstrawaganckie. Wybór typu: założyć te ciężkie sznurowane buty, czy może kamizelkę-futerko.

Elementy stylu rockowego kontra kobieca elegancja (ale nadal silna, czerwień, skóra). T-shirt ze śmiesznym nadrukiem, czy ołówkowa spódnica i elegancka bluzka.

Siła kontra delikatność. Czerwone paznokcie, czy bezbarwny lakier i delikatna, błyszcząca biżuteria.

I wojowniczość, militarny styl kontra kobiecość. Sznurowane buty i spodnie, czy sukienka i błysk. Sznurek, czy koronka. Plecak, czy torebka z błyszczącymi elementami.

Oczywiście ewidentnie ciągnie mnie do czegoś „silniejszego”, ale jestem stonowanym latem, rysy twarzy też nie są strasznie wyraziste i za dużo „mocy” mnie przytłacza. Przy tym brakuje mi ostatnio, kobiecości na co dzień. No i lubię błysk (którego nie umiem stosować z umiarem)

Irlandzka zieleń – wcześniej też nie znałam tego określenia. Znalazłam je na blogu Marii. Chodzi o kolor zieleni z flagi Irlandii. Choć jak wpisze się w google „Irish green” wychodzi kilka odcieni. Ja lubię taki:
KLIK – jak tej koszulki
Taki mocny typowy zielony, ale raczej chłodniejszy. Szmaragdowy też lubię.

Gratuluję i zazdroszczę świeżej i rozświetlonej cery :) U mnie to niestety strefa problematyczna (choć jest o wiele lepiej niż w czasach nastoletnich) i wiem, że taka będzie raczej zawsze. Lubię różowe usta .

Rzeczywiście, jesteśmy podobne :) Ja również lubię element światła. U mnie są to kryształki w biżuterii (zawsze bezbarwne). Poza tym robiąc makijaż najbardziej zwracam uwagę na to, aby cera była świeża i rozświetlona (nie oznacza to stosowania błyszczących kosmetyków, chodzi raczej o ogólne wrażenie).
U mnie także sprawdza się biżuteria złota i srebrna – lubię połączenie kolorystyczne barw zimnych i ciepłych np. niebieskie kamienie w złotej oprawie.
Co do koronki, to nie wybrałabym drapiącej :)
Zaintrygowałaś mnie określeniem irlandzka zieleń. Nie wiem jaki to kolor. Ja dobrze wyglądam w szmaragdowej zieleni. Róź też lubię (pudrowy i ciemny, brudny róż, ale nie mam wielu strojów w tym kolorze. Natomiast we fiolecie wyglądam bardzo źle , więc przestałam próbować. Pozdrawiam :)

Ja prawdopodobnie (choć nie mam pewności….) też jestem soft summer deep – na typowe soft summer jestem zbyt wyraźna, ale na 100% nie jestem zimą!

Nie wiem, czy mogę dużo o swoim stylu napisać, bo zawsze działałam intuicyjnie i w sumie dopiero pod wpływem bloga Marii zaczynam bardziej świadomie ten styl kreować. Priorytet to wygoda, miękkość, kobiecość, gładkość (choć lubię też wzory – ale te drobne, jakby rozmyte) :) Chciałabym jednak unikać efektu rozmemłania. Miękka, wygodna i kolorowa elegancja (z daleka od stylu biurowego:)) Mam wrażliwe ciało, więc najważniejsze są dla mnie materiały – jeśli chodzi o bluzki to tylko bawełna lub wiskoza, ewentualnie mieszanki, ale z przewagą bawełny lub wiskozy. Nic drapiącego (NIE dla wełny – zadrapałabym się; toleruję ją tylko w płaszczu), stąd nie lubię koronek, choć na spódnicy bym zaakceptowała, bo nie stykają się z ciałem. Lubię rozpinane sweterki i materiałowe spodnie (dżinsy często drapią :))

Twoje neutrale to również i moje! Szary i granat dominują. Ale ostatnio odkrywam, że lepiej się czuję, gdy zestawiam je z czymś żywszym- jeśli chodzi o pozostałe lubiane przeze mnie kolory to idę w róże (dostaję zawsze komplementy za łososiowy, malinowy i pudrowy róż:)), brzoskwiniowy, fiolety, zielenie (zwłaszcza zieleń irlandzka, wyrazista-kocham) – po prostu jakoś do mnie pasują, do osobowości, ale urody pewnie też. Za czerwony (taki mocny, ale chłodniejszy) też zawsze zbieram komplementy, ale żeby tak się ubrać muszę mieć odpowiedni dzień i nie mam w szafie wielu czerwonych rzeczy.

O! Ja również ostatnio usuwam z szafy czarne rzeczy, choć dwie ładne sukienki w tym kolorze zostają :) Podobnie jak biurowa czarna marynarka (mam ją okropnie długo, ale jest w bardzo dobrym stanie i rzadko, bo rzadko, ale czasem potrzeba ją założyć)

Z biżuterii pasuje mi zarówno srebro, jak i złoto. Lubię naturalne kamienie, np. bursztyny, ametysty w kolczykach (jeszcze jakieś zielone kamienie by się przydały – uwielbiam).

Lubię też lekkie kontrasty typu: rozpuszczone włosy i pełen makijaż (choć u mnie on nigdy nie jest bardzo mocny) oraz srebrne kolczyki i łańcuszek do zwykłego, jednokolorowego T-shirta i materiałowych spodni, albo odwrotnie: minimum makijażu i tylko skromne kolczyki i wysoki koński ogon do elegantszej sukienki.

Idąc wskazówkami Marii, pomyślałam, że moim klimatem/inspiracją jest (na przykład) niebo o wschodzie słońca nad szarym miastem. (to szare miasto też jest tu bardzo ważne:)) I stwierdziłam, że lubię też mieć na sobie jakieś światło – mały, błyszczący element.

A poza tym, tak jak Ty, podczas zakupów od razu myślę, co z czym połączyć. Tak więc najważniejsze kryteria to: materiał, użyteczność danej rzeczy (jeśli mam coś ubrać tylko raz czy 2 razy w roku-nie kupię tego), wykonanie (zwracam uwagę na odstające nitki), wygoda (na tym etapie już na pewno nigdy nie kupię czegoś, co jest bardzo ładne, ale niewygodne).

Właśnie w sobie to odkrywam, siłę do powiedzenia, że rzecz jest ładna, ale nie jest „moja”, jest dla kogoś innego i nie muszę tego mieć żeby poczuć się pewnie, ładnie. Jeszcze błądzę, łapię się na trendy, szukam w chaosie tego co mi się podoba, czegoś co będzie mnie odzwierciedlało itp. ale mam też już swoje małe sukcesy w dążeniu do celu. Z dnia na dzień spojrzenie do szafy przeraża mnie mniej i czuję się dzięki temu, co może być dziwne, bardziej kobieco! Pozdrawiam ciepło!

Dziękuję serdecznie. Natalia, u mnie było tak, że najpierw się zachłysnęłam nadmierną ilością inspiracji, a potem przyszedł odwrót – zaczęłam odcinać, szukać prawdziwej siebie i robić po swojemu. Czuję się teraz znacznie pewniej niż na początku istnienia bloga. I nawet nie przeraża mnie, że bodźców jest dookoła tak dużo, tylko potrafię się czymś zachwycić i jednocześnie przyznać, że to nie dla mnie. Kumasz o co mi chodzi? To jest chyba najbardziej satysfakcjonujące uczucie świata nic nie musieć :)