Witajcie po wakacyjnej przerwie. Spędziłam super piękne dni w Danii i choć był to zaledwie tydzień, nie mogłam nie zauważyć fantastycznych i inspirujących rzeczy, które zostaną ze mną na długo. Nie byłam w Kopenhadze, tylko raczej w małych miasteczkach (Esbjerg było największym z nich), no i oczywiście w Legolandzie, a więc raczej ocierałam się o ludzi nie związanych z modą.

To, że w ogóle wyjechaliśmy na wakacje, świadczy o tym, że to było w końcu normalne lato bez przykrych niespodzianek. Życzę sobie więcej takiej normalności w życiu, bo jak Wam pisałam – do tej pory w każde lato u mnie jakieś dramy, choroby, wypadki i niezbyt szczęśliwy czas…

Myśli w punktach, żeby lepiej się czytało:

• kobiety się bardzo mało malują, chodzą sobie tak naturalne i się niczym nie przejmują, że ja w tych swoich kreskach na oczach i matowych ustach czułam się umalowana mocno. A w Polsce czuję się umalowana słabo w swoim codziennym makijażu :)
• zauważalny uniform latem – czarna sukienka i sportowe buty i to u kobiet w każdym wieku, wszędzie dużo czarnego koloru, ale zauważyłam też sporo drobnych łączek na sukienkach
• sporo ludzi w koszulkach do uprawiania sportu, tak jakby zawsze szli gdzieś na kort, na boisko, na siłownię albo stamtąd wracali. Starsi i młodzi. Ludzie są w bardzo dobrej kondycji fizycznej.
• gdziekolwiek się nie pójdzie, można spędzić tam cały dzień – wszystkie atrakcje są świetnie zorganizowane i ciekawie zaaranżowane.

To tylko moje spostrzeżenia, proszę tego nie brać tak całkowicie poważnie, bo może gdybym pomieszkała tam co najmniej rok, miałabym spostrzeżenia całkowicie odmienne.

Z estetycznego punktu widzenia, czuję się tym wyjazdem bardzo ukontentowana. To co wiedziałam o duńskim designie pokryło się w stu procentach z rzeczywistością. Tam gdzie nie trzeba udziwniać, tam nie udziwniają. Od takich prozaicznych rzeczy jak kurek w umywalce, do takich z większych rozmachem jak widok z okna restauracji – wszystko nastawione na prostotę i funkcjonalność, żadnego przerostu formy nad treścią, żadnego zakłamywania, że coś jest większe, bardziej kolorowe i imponujące niż w rzeczywistości. Proste domki, zadbane trawniki, przytulność wśród białych ścian i ograniczonej liczby mebli. Wszystko to mi bardzo imponuje. Czuję się jakbym tylko liznęła tego stylu życia i postaram się tam wrócić, gdy nazbiera się kilka luźnych, wolnych dni, bo mi tego wszystkiego za mało jeszcze.

Tymczasem mam jeszcze jedno małe ogłoszenie. Wpisy znowu będą się pojawiać nieregularnie, ponieważ intensywniej pracuję teraz nad e-bookiem o kolorach, który obiecałam sobie puścić w świat jeszcze w tym roku. Zajawki do nowych wpisów będą pojawiać się jak zwykle na facebooku, zwiększę również aktywność na instagramie.

E-book będzie traktował o budowaniu swojej własnej palety kolorystycznej i mam wrażenie, że pomoże mi postawić kropkę nad i nad tą częścią bloga, która mówi o kolorach właśnie. Mam nadzieję wyczerpać ten temat i zaprezentować Wam poradnik, dzięki któremu można będzie samodzielnie ułożyć paletę dla swojej garderoby.

Chętnie dowiem się w jakie rejony Wy udaliście się na wakacje i jak Wam się tam podobało.

Z mojej strony taka mała refleksja. Bardzo lubię tworzyć wishlisty lub zbierać inspiracje w formie zdjęć na pintereście, kolaży czy wszelkiego rodzaju ręcznie sporządzanych notatek. Nie robię tego wyłącznie w odniesieniu do mody, ale zbieram również pomysły dotyczące wnętrz, wakacji, dekoracji, przepisów, bardzo wielu rzeczy…

I tak jak na pierwszy rzut oka wydaje się, że tworzenie takich list z zachciewajkami to pochwała konsumpcjonizmu czy wieczne tylko napędzanie się na nowe przedmioty, tak muszę powiedzieć, że u mnie jest dokładnie na odwrót. Zrobienie listy z tym czego chcę, wręcz w 80% przypadków, powstrzymuje mnie przed zakupami i dopinguje do kombinowania z tym, co mam.

Gdy umieszczę przedmiot na swojej liście, czuję się już praktycznie tak, jakbym to miała. To tylko taka mała wskazówka, że coś mi się podoba, ale nie musi to wcale prowadzić do zakupu.

Choć ostatnio poprowadziło mnie to do satysfakcjonującego zakupu, bo kupiłam bluzkę kopertową z ostatniego kolażu. I super. Bo teraz mam dwie bluzki tego rodzaju i będę często się nosić w tak dość oryginalny, jak na mnie, sposób. Ale to tak na marginesie.

Mam wrażenie, że byłoby to dziwnym, żeby nawet przy nieograniczonym budżecie, kupować wszystko, czego się zachce. Wolę dać ujście – zapisać czy stworzyć kolaż, a potem spojrzeć do własnej szafy i sprawdzić czy tam nie ma czegoś, co nawiązuje do pierwotnej zachcianki.

Albo zrobić zamianę. Bardzo podobają mi się bordowe torebki. Nie jest to jednak kwestia ostatniego miesiąca, ale raczej mogę tu pisać o wieloletnim horyzoncie czasowym :) Czuję że mogłabym zajrzeć do szafy i wyeliminować z niej kilka rzeczy, z którymi mój styl się rozmija i umieścić tam zamiast nich taką torebkę.

Czy robicie wishlisty, kolaże albo zbieracie inspiracje do folderów czy na pintereście? W jakim stopniu przekłada się to na zakupy?

Przed Wami pięć problemów, jakie kobiety popełniają przy budowaniu stylu. Nic tu nie jest wyssane z palca – samo życie, tysiące komentarzy i wiadomości. A liczę też, że komentarze pojawią się pod tym wpisem. Problemy znam, akceptuję, reaguję – napisałam książkę, która je rozwiązuje: Ćwiczenia ze stylu. I już nie będę owijać w bawełnę: lepiej kupić sobie tę książkę, przepracować i wprowadzić zmiany, niż dołożyć do szafy kolejną szmatkę z sieciówki. Piszę już tak wprost, bo po prostu mam odzew od pierwszych czytelników, że to się kalkuluje. Do środy książka będzie dostępna w promocyjnej cenie.

Inspiracje są znakomite i jestem wielkim orędownikiem obserwacji dosłownie wszystkiego, żeby się inspirować – natury, sztuki, ludzi… Jednak jeśli tego jest za dużo, zaczynamy chcieć za wielu rzeczy na raz i iść w zbyt wielu kierunkach ze swoich stylem. Obraz zaczyna się rozmywać, a styl powinien przede wszystkim się wyostrzać. Im będzie klarowniejszy, tym łatwiej będzie na zakupach, tym łatwiej będzie tworzyć stylówki i trzymać porządek w szafie.

Rozwiązanie: skupienie na wybranych zadaniach. Zadawanie sobie niejako tematów do pracy i odrabianie lekcji. W książce opisuję, w jaki sposób można działać na polach wielu estetyk i nie rozmywać przy okazji swojej estetyki. Nauczysz się jak podchodzić do inspiracji we właściwy sposób.

Gdy zabieramy się za pracę nad stylem, pojawia się praktycznie zawsze oczywista pokusa, wyrzucenia z szafy wszystkiego jak leci i dokonania na sobie efektownej metamorfozy. To wszystko na początku jest takie energiczne, z zacięciem, błyskawiczne i nerwowe. A potem zapał opada, wracamy do starych schematów i realizujemy je w formie o wiele gorszej niż ta, która jeszcze przed chwilą miała się poddawać metamorfozie. Szybkie rozwiązania są po prostu mało skuteczne. Radykalizm w pracy nad stylem nie popłaca. Kończy się to stratą pieniędzy i frustracją.

Rozwiązanie: metody małych kroków i wyrobienie w sobie dobrych nawyków przynosi najlepsze efekty, bo one są po prostu długotrwałe i satysfakcjonujące. Owszem, coś może się po drodze nie udać. Wtedy cofasz się o krok, myślisz, zmieniasz, ulepszasz i jedziesz dalej. W książce daję dwadzieścia takich kroków. Każdy przybliża Cię do celu. Nie musisz robić wszystkiego, ale warto przemyśleć każdy z nich.

Jakie to smutne, kiedy kobieta zakłada ubranie, źle się w nim czuje i uważa, że źle wygląda i winę na to zgania na swoje ciało. Jeśli źle wyglądasz w ubraniu, to z ubraniem jest coś nie tak, nie z Tobą. Poszukaj takiego ubrania, w którym będziesz wyglądać i czuć się świetnie, a nie modyfikuj swojego ciała. Nie musisz czekać z budowaniem stylu na efekty diety. Nie wyznaczaj sobie terminów – jak się wyprowadzę, to się za siebie wezmę. Jak dostanę tę pracę, zmienię styl. Nie czekamy, pracujemy.

Rozwiązanie: działamy z tym, co mamy. Tylko akceptując rzeczywistość, można ją ulepszyć. Twoja dotychczasowa szafa kryje w sobie potencjał, ale to Twoje ciało jest największym potencjałem. Liczy się wyłącznie to, jak możesz poprawić swój styl tu i teraz, właśnie tego uczę w swojej książce.

Co nam po pięknych torebkach, co nam po ładnej sukience z wyprzedaży, co nam po szpilkach, jeśli pogoda się zmienia, a my nagle nie mamy kurtki przeciwdeszczowej. Co nam po identycznych koszulkach, po ulubionych jeansach, kiedy przychodzi zaproszenie na ślub i nagle trzeba iść na zakupy i się „odwalić”. Styl składa się z tak wielu składników i tak wiele okazji musi uwzględniać, że oczywiście nie jest możliwym żyć w pełni bez zakupów. Ale jest możliwym być realistą i patrzeć na swoje potrzeby: i podkręcać te codzienne stroje, i być otwartym na wyjątkowe okazje, i być przygotowanym na różne pogody, i wyglądać dobrze w pracy, i wyglądać dobrze po domu itd. itp.

Rozwiązanie: opierać styl na codzienności, ale nie ignorować swoich potrzeb i stylu życia. Nauczyć się krystalizować te potrzeby: robić dla siebie formuły, które w naturalny sposób przechodzą w styl. Nie trafiłam nigdzie na opracowania, które tego uczą, więc sama napisałam taką książkę!

Czasami jest w nas taki hura optymizm, że jak kupimy dane ubranie, to uzdrowimy całkowicie nasz styl i dodamy do szafy coś, co jak magiczna różdżka ją odmieni. Nie sądzę, by takie przekonania co do pojedynczych ubrań, kiedykolwiek sprawdziły się w rzeczywistości. Kupowanie to jest ostatnia rzecz, której nasze szafy potrzebują. Jeśli styl nie jest przemyślany, nawet najbardziej satysfakcjonujący zakup w danej chwili, może okazać się totalną klapą już po kilku dniach. Porównałabym spontaniczne i nieprzemyślane zakupy do nakładania makijażu na nieumytą twarz. Kto przy zdrowych zmysłach tak robi?

Rozwiązanie: robienia zakupów można się nauczyć. Wystarczy obrać jakąś linię i konsekwentnie się jej trzymać. W książce opisuję sposoby na kreatywne podejście do zakupów. To jest coś zupełnie innego niż sugerowanie się listami „must have” czy kupowanie tego, co pokazują influencerzy. Zawsze patrz na siebie, swoje potrzeby i na to, co masz do tej pory w szafie. Dla mnie zakupy są od wielu lat przyjemnością i dopełnieniem stylu – nie obowiązkiem, nie głupotą, nie procesem kończącym się załamaniem nerwowym.

Jakie błędy w budowaniu swojego stylu popełniasz lub popełniałaś?

TUTAJ MOŻNA KUPIĆ MOJEGO E-BOOKA

Do środy 13 lipca, e-book będzie dostępny jeszcze w promocyjnej cenie.

Witajcie po długiej przerwie. Wracam do blogowania, ale oczywiście muszę napisać z czego wynikała ta moja letnio-jesienna rozłąka z internetem, bo to jest również punktem wyjścia do mojego troszkę innego spojrzenia na sprawy stylu.

Taka już nasza rodzinna tradycja: jak coś się dzieje, to zawsze latem. Przyjemności, doły, choroby i jeszcze gorzej, zawirowania, euforie – zawsze u nas na lato. Reszta roku spokojna, nudna jak flaki z olejem, a latem kumulacja różnych przedziwnych zdarzeń, wyjazdów i spotkań. O takich kolejach losu nie związanych specjalnie z blogiem (no chyba że liczymy fakt, że odciągały mnie od bloga i social media) nie będę tutaj pisać, ale jednego nie mogę pominąć. Najbardziej odciągały mnie od pisania sprawy mieszkaniowe. Kupiliśmy w końcu mieszkanie, takie dokładnie jakiego dłuuuugo szukaliśmy, wyremontowaliśmy je, a teraz w ślimaczym tempie je urządzamy.

Sprawy remontowe bardzo dobitnie pokazały mi, co teraz liczy się dla mnie w stylu i dały mi inspiracje do pisania o stylu już z innej perspektywy niż dotychczas. Być może czytelnikom się ta perspektywa nie spodoba, ale czuję, że dla wielu może być powiewem świeżości. Nie będę owijać w bawełnę i wypunktuję dokładnie co mam na myśli i po prostu pokażę Wam, czego się będzie można spodziewać. Mam wiele przemyśleń i nie chcę z nich robić jakiegoś niepotrzebnego elaboratu i łączyć na siłę odrębnych zagadnień.

1. Choć mieszkanie kupiliśmy latem, to dopiero w listopadzie doczekałam się szafy. Miałam konkretną wizję naszej sypialni, więc nie bawiłam się w stojące wieszaki czy tymczasowe półki i postanowiłam, że na przeprowadzkę spakuję swoje ubrania w worki próżniowe i wyciągnę je z nich dopiero jak będę miała zrobioną szafę. Tak więc przez ponad trzy miesiące chodziłam w jakichś pięciu ubraniach na krzyż. Koszulka, legginsy, trampki to był mój mundurek. Kompletnie nie przejmowałam się ubiorem, bo miałam dużo roboty, niekiedy brudnej :) Może ze dwa razy, z konieczności, sięgnęłam po coś ekstra, ale tak ogólnie, byłam niezłomnie nudna w ubiorze. Ubraniowy detoks nie był dla mnie trudny, ale uświadomiłam sobie, że styl jest dla mnie ważny i że tak być nie może. Uznałam, że fajnie jest mieć ubrania i się nimi cieszyć i że one mają ogromny wpływ na nastrój, a ten wpływ wręcz trzeba wykorzystywać. Na blogu pisałam wiele o ograniczaniu się i rozwadze, ale teraz sama przyjęłam bardziej otwartą postawę i będę się oddalać od tych klimatów. Będzie więcej radości i ekspresji w stylu, aczkolwiek uspokajam, że analityczne opakowanie tego mam zamiar pozostawić:)

2. Przerwa od bloga to była dla mnie również przerwa od przeglądania instagrama i pinteresta (nie taka znowu restrykcyjna, ale przestałam być na bieżąco i nie wiem co się dzieje u innych osób). To dopiero otwiera oczy. Kiedy po kilku tygodniach włączyłam insta i przejrzałam stylówki… Nie, zupełnie tego nie czułam. Rzeczy, które kiedyś mi się podobały, ta powaga, te spokojne kolory, te różne ujęcia minimalu – zlało mi się to wszystko w całość. Chciałam wręcz chwycić instagram i potrząsnąć nim, żeby wyleciało trochę jakiegoś brokatu, szaleństwa albo chociaż przytulności czy może zadziorności, a może siły albo dramatyzmu. Instagram w tej postaci jaką sama uznawałam do niedawna za ciekawą trochę już się dla mnie wyczerpał. Nie wiem tylko czy na stałe i czy mam jeszcze szansę, żeby zakochać się na nowo w tym spokoju.

3.  Zawieszasz żyrandol i lepiej żeby nie był koszmarkiem, bo pierwsze co widzisz po przebudzeniu ma cię pozytywnie nastrajać na cały dzień. Z ubraniem jest oczywiście podobnie. Chyba nastrój jest dla mnie nowym słowem kluczem, jeśli chodzi o styl :) Każdy powinien zaspokajać swoje potrzeby estetyczne swoim stylem i nie patrzeć na innych. Każdy powinien wybrać swój żyrandol, a nie kupować taki, który najczęściej pojawia się na wystylizowanych zdjęciach wnętrzarskich. I jeśli przyjmiemy dwie skrajności: z jednej strony pełna ekspresja, iść odważnie i na całość, patrzeć tylko na siebie, a z drugiej dress code, określone zasady nabywania ubrań, szacunek wyrażany przez ubiór, to ja zawsze myślałam o sobie jako o kimś po środku, natomiast teraz chciałabym iść bardziej zdecydowanie w stronę odwagi.

4.  Czy tak naprawdę moje chodzenie w pięciu ubraniach na krzyż trwało tylko trzy miesiące? Czy nie było bardziej skrajnym przedłużeniem procesu, który trwał trochę mniej niż dwa lata? Uprościłam swoją garderobę, bardzo mocno postawiłam na neutralne kolory i skupiłam się na bazie. Było fajnie, proces był ciekawy, ale mam wrażenie, że to już jest jego koniec. A ta bazowa garderoba jest jedną wielką nagrodą i czymś szalenie pozytywnym, co pozwoli mi się nie martwić, że nie mam się w co ubrać, a jednocześnie popchnie mnie w stronę kreatywniejszych rozwiązań. Tak dużo pisałam o kolorach, że sama ich teraz dla siebie zapragnęłam. I to dosłownie wszystkich, nawet dzikich limonek, nawet zwiędłych ostów, nawet malin niepierwszej świeżości… Byłoby mi miło, móc się tym podzielić z Wami – niezależnie czy te kolory byłyby błędem czy zwycięstwem :)

5.  Zmiany nie będą może gwałtowne, ale będą wyczuwalne. Nie wiem czy nazwa bloga będzie się jeszcze w jakiś sposób bronić, choć przyznam, że ja ją lubię i lubię swoją interpretację pojęcia klasyki w ubieraniu.  Zobaczymy w trakcie… Teraz mam mocne zakochanie w granacie, więc jeszcze kolorystycznie jest spokojnie. Pokażę to w przyszłym tygodniu! Ale później już może nie być tak statycznie. Co się jednak w dalszym ciągu nie zmieniło, to moja awersja do wzorów. Wzory to już chyba jest zacementowany w mojej głowie antyklasyk :)

6.  No i wreszcie, najważniejsze. Chciałabym dla siebie większej spontaniczności, więc będę publikować różne rzeczy częściej. Czasem wpisy będą rozbudowane, ale czasami będą tylko skrawkiem – czymś co mnie zainspirowało. Ostatnio przeżyłam coś takiego patrząc na zdjęcie pewnej piosenkarki i przełożyło się to na cudownie satysfakcjonujące zakupy – tak błahymi rzeczami też chciałabym się podzielić, a nie zawsze byłam gotowa na puszczanie takich myśli w świat.

Jestem w dalszym ciągu zorientowana na pisanie o stylu, modzie, estetyce, sztuce, czasem kinie i literaturze i nie zamierzam zmieniać tematyki bloga. Moja działalność na tych polach będzie intensywniejsza i że tak to ujmę „szersza”. Na blogu nie było i nie będzie miejsca na politykę, toksyczne komentarze i ploty. Piszę to już na zapas, bo zamierzam często podpierać się konkretnymi osobami jako inspiracjami i chcę tylko rozprawiać o pojedynczych zdjęciach. Z nowym otwarciem chcę Was uprzedzić, że będę bez skrupułów usuwać uwagi typu: jak możesz opisywać styl tej osoby, ona w życiu prywatnym zrobiła to i to…, jak możesz nosić skórzane rzeczy, jak możesz używać kosmetyków tej firmy itd. Każdy musi mieć swój rozum i decydować za siebie. Ja już nie będę tolerować protekcjonalnego tonu (byłam naprawdę za miękka swego czasu i to też wpłynęło na moją apatię względem pisania), więc liczę się z tym, że niektórzy po prostu przestaną komentować, bo czytać takie osoby na pewno nie przestaną :)

Wiem, że tego jest sporo, ale ja jestem bardzo spragniona pisania i spragniona nowego startu i poniekąd musiałam to z siebie wyrzucić :) W przyszłym tygodniu planuję kilka wpisów. Buziaki, Maria.

Wpuszczać czy nie wpuszczać do naszego stylu elementy, które nam nie pasują, ale które lubimy? Oto jest pytanie. Oto jest zagadnienie, które interesuje mnie praktycznie od zawsze. Oto jest zagwozdka z którą każda z nas musi się zmierzyć samodzielnie. I wreszcie: oto jest problem, na który nie ma jednego dobrego rozwiązania. Okazuje się, że nawet w obrębie jednego umysłu i wielu takich elementów stylu, odpowiedzi mogą być diametralnie różne. Wniknijmy zatem w mój umysł i zobaczmy jak to się wszystko kształtuje i rozkłada – gdzie idę na kompromisy, gdzie ulegam swoim zachwytom, a gdzie odpuszczam w imię „nie pasuje mi to”.

Gdybym za każdym razem, gdy dostaję pytanie Czy można nosić kolory, które lubimy, a które nam nie pasują? wkładała monetę do wielkiego słoika, miałabym wielki słoik pełen monet :) Najłatwiej odnieść to zagadnienie właśnie do kolorów, ale często też mówimy o krojach, jakichś konkretnych kosmetykach, czasami o wzorach, fakturach, czasami nawet o ciężarze danej rzeczy, wszystkich tych cechach, niuansach ubraniowo-obuwniczo-biżuteryjno-kosmetycznych, o których wiemy, że coś jest nie tak, coś nas odrzuca, coś nie do końca gra, gdy patrzymy w lustro… Ale jednak ta dana cecha strasznie kusi, strasznie w teorii pasuje, strasznie współgra z charakterem, jest wymarzona…

Kiedyś zwykłam pisać, że gdybym lubiła jakiś kolor, kochała go wręcz, to żadna siła by mnie z tym kolorem nie mogła rozdzielić. Ale to nie jest takie proste. Prawda jest taka, że nie byłam nigdy w sytuacji, w której jakiś kolor śnił mi się po nocach i miałam tak wielkie na niego parcie, że musiałam sobie natychmiast coś w tym kolorze kupić. Po pierwsze lubię te kolory, które do mnie pasują. A po drugie, kolory nie wywołują u mnie aż tak skrajnych uczuć. W sensie chwytają mnie za serce, ale nie mam zupełnie potrzeby, by przenosić je bezpośrednio na swoje ciało. Mogę się delektować danym, ukochanym kolorem na jakiejś rzeczy w naturze, w domu, nawet na ekranie komputera. Co więcej porównałabym swój stosunek do kochania kolorów, do stosunku do kwiatów. Wiem, że często jak ktoś widzi piękny kwiat na łące czy w ogrodzie, to pierwszym impulsem jest „zerwać go i wziąć do domu”. Nie pamiętam siebie takiej. Nie chcę powiedzieć, że nigdy tak nie miałam, ale po prostu nie pamiętam. Zawsze wystarczało mi popatrzeć i chyba wlałby się we mnie jakiś smutek, gdybym miała ten kwiat zerwać. W tym sensie, dystans do kolorów mam naprawdę duży i gdy mi kolor nie pasuje, ale go lubię, nie wprowadzam go do szafy. Jest dużo pięknych brązowych, beżowych, oliwkowych ubrań, ale czuję, że one nijak by do mnie pasowały. Moje lubienie tych kolorów nie jest na tyle silne, by mogło mi zrekompensować widok bladego lica w odbiciu lustrzanym…

A z kolorami jest też jeszcze jedna kwestia do rozważenia. Czy nie uważacie, że zawsze można tu użyć słowa klucza? Mam na myśli magiczne ZAMIAST. Co takiego dałby mi beż, brąz, oliwka? Jaka jest podstawa tego uwielbienia? Dlaczego Mario te kolory zdecydowałaś się wymienić jako przykładowe? Pomyślmy: są neutralne, eleganckie i  pasują do większości innych kolorów, są również cały czas w trendzie, dzielnie się trzymają jako wiodące neutrale, uzupełniające jesienne szafy. Dotarcie do źródła swojego lubienia może być o tyle pomocne, że łatwiej będzie znaleźć zamienny kolor, który w moim przypadku będzie neutralny, elegancki i pasujący do większości innych kolorów. I dokładnie wszystkie te rzeczy, ale z pożytkiem dla mojej twarzy załatwiają mi szarości i to one mogą być moim ZAMIAST.

Nie mogę Ci powiedzieć, co masz zrobić kiedy kochasz pomarańczowy, ale nie chcesz go nosić, bo wyglądasz w nim słabo. Ale mogę spytać, dlaczego lubisz pomarańczowy, co on Ci daje i poszukać czegoś, co spełnia te kryteria, poszukać Twojego zamiast. Może kochasz jego ekspresywność, wtedy szukałabym zamiennika w fuksjach. Może kochasz jego świeżość, więc czemu nie spojrzeć na niektóre zielenie? Może podoba Ci się łączenie go z jakimś konkretnym kolorem, więc czemu nie poszukać innych, równie efektownych par kolorów…

Podzielmy zatem elementy stylu na dwie grupy. Przy każdej z nich napiszę swoje własne przykłady.

W pierwszej grupie znajdą się elementy które lubimy, ale w których nam niekorzystnie, a mimo to korzystamy z nich i wprowadzamy je do stylu. W drugiej grupie znajdą się elementy które lubimy, ale w których nam niekorzystnie i dlatego nie wprowadzamy ich do stylu.

To mogą być poważne rzeczy, ale to mogą być również malutkie szczególiki. Spójrzcie na moją wymieniankę.

• błyszczące usta, błyszczyki, balsamy, niematowe konsystencje [wyglądam lepiej w matowych ustach, jestem wtedy taka silniejsza wizerunkowo, ale ostatnio przekonuję się też do błysku]
• oversize [nie jest to optimum dla mojej figury, ale ja lubię za duże marynarki, ogromne męskie swetry i bluzy, luźne sukienki worki]
• ubrania o lejącej strukturze [jedwabna koszula lub bluzka wciągnięta do spodni nie wygląda na mnie tak fajnie jak koszula z grubszej bawełny i fajnie zaprasowana, ale czasem mam ochotę na taki bardziej spływający po ciele materiał]
• zabudowane loafersy [moje nogi wyglądają o wiele lepiej w takich butach, niż takich, ale ja już myślę o kolejnych zabudowanych loafersach, tym razem czarnych]

• jasne cienie do powiek [moje cienie do powiek zaczynają się od średniego brązu i może być tylko ciemniej, w białych, jasnoróżowych, beżowych etc. wyglądam trupio, nawet z mocną kreską]
• dużo biżuterii [bardzo podobają mi się cienkie łańcuszki, kolczyki, pierścionki – wszystko razem w jednej stylówce i choć wiele razy próbowałam tego na sobie, za każdym razem czułam się obco i zdejmowałam]
• wzory [lubię szczególnie liście, ale dałam sobie już z tym spokój, bo czułam, że coś odbierają urodzie, za każdym razem jak je zakładałam]
• brązy, oliwki [na kimś spoko, przy mojej twarzy wyolbrzymiają każdą kolorystyczną nierówność, przebarwienie, plamkę, otarcie]
• ekstrawaganckie skarpetki [w teorii podobają mi się skarpetki wyróżniające się na tle stroju, u siebie zawsze miałam poczucie, że to kompletnie do mnie nie pasuje]
• włosy uczesane do góry [nawet nie chodzi o to, że wyglądam niekorzystnie, czuję się w messy bunach i wysokich kitkach tandetnie, na innych kobietach mi się te fryzury zazwyczaj podobają]

Chyba jasno tu widać, że zawsze toczy się walka między lubię, a źle wyglądam i w zależności od tego, które z nich jest silniejsze, wprowadzam daną rzecz do stylu lub pauzuję. I to też nie jest lista na zasadzie: no ale noś kolorowe skarpetki, co ci szkodzi, masz jedno życie. No tak, ale to zupełnie nie o to chodzi. Czasem po prostu widzisz coś na kimś, a gdy masz to sama, to czujesz że coś jest nie tak. Że już w praktyce czegoś się nie czuje tak, jak w teorii :) Mowa tu o dobrym samopoczuciu, o chęciach, a nie zmuszaniu się do czegoś. Nie jesteśmy dziećmi – w dorosłym świecie LUBIĘ, nie jest tożsame z MUSZĘ TO MIEĆ. Oczywiście większość marek odzieżowych życzyłaby sobie takiego stanu rzeczy, ale my bądźmy ponad to i kontrolujmy impulsy.

Dodam tylko, że są pewne elementy, które „rosną w moich oczach”, a lista jest płynna. Jest taka jedna rzecz, która stoi między tymi dwiema grupami i której chyba dam szansę. Mam na myśli bieliźniane topy. Podobały mi się od jakiegoś czasu, ale nie widziałam ich na sobie. Teraz mam jednak pomysły na połączenie Maria i bieliźniany top :)

Każda z nas ma takie niuanse, wychwytuje je u siebie i choć one mogą być niezauważalne dla innych, to są one dla nas istotne. Co u Ciebie jest na tyle lubiane i jednocześnie niekorzystne, że decydujesz się to mieć, stosować, nosić? A co jest na tyle niekorzystne, choć lubiane, że z tego rezygnujesz?

Partnerem tego wpisu jest sklep z ubraniami z kaszmiru i wełny Mahogany.pl

Moje rozważania na temat kupowania mniej, kompletowania spójnej szafy i budowania solidnego stylu musiały mnie w końcu doprowadzić do pochylenia się nad tym, czym jest luksus. A on nierozerwalnie kojarzy mi się z najwyższą jakością. Wydaje mi się, że to dość naturalne, że nie kupując byle czego, gdy już masz się zabrać za kupienie czegoś, chcesz żeby to coś było optymalne :) Tak jakby niekupowanie miało być solidną bazą do kupowania. Tak jakby nie kupić, to również podjąć decyzję i kupić zero. Pisałam o tym w tym wpisie.

Każdy zapewne ma swoją definicję luksusu i myślę, że należy to uszanować. Wielu ludzi ma alergię na to słowo, bo jest ono niesłusznie moim zdaniem wiązane ze snobizmem. Dla mnie o luksusie świadczą:

pomysł

W internecie łatwo znaleźć zestawienia z pokazów mody, gdzie wyraźnie widać, którzy projektanci kopiują których. Gdybym zapłaciła za coś ogromne pieniądze, po czym okazałoby się, że pomysł jest kopią czyjegoś pomysłu, przestałabym uważać kupioną rzecz za luksusową. Stałaby się dla mnie smutnym przypomnieniem braku kreatywności. Dlatego też, gdybym miała częściej kupować luksusowe przedmioty, celowałabym w pierwszej kolejności w prostotę – rzeczy, które każdy dobrze zna i które można wywyższyć nad inne za pomocą różnicy w detalach.

dobry materiał

Kaszmir, jedwab, wełna merino – te materiały są stosunkowo trwałe i często na rzeczach z drugiej ręki wyglądają porządnie, więc luksus nie musi być powiązany z wysoką ceną. Z drugiej strony, wolę kupić jeden kaszmirowy sweter na lata, niż co roku kupować nowy akryl. Dojście do tego punktu trochę czasu mi zajęło, przyznaję, ale teraz widzę, że to jedyne sensowne rozwiązanie.

historia (vintage)

Lusterko z lat 60. kupione na etsy za niewielkie pieniądze, z rysami i przebarwieniem jest o tyle cenne, że nieidealne, że ma swoją historię i że ja od teraz też w niej uczestniczę. Być częścią jakiejś historii – luksus. Zrozumie ten, kto zacznie swoją przygodę z wyszukiwaniem perełek vintage.

przekazanie komuś innemu

Chcę, żeby jeszcze ktoś poza mną cieszył się moimi rzeczami. Nie chcę po sobie zostawiać śmieci. Wierzę, że nie tylko ja będę nosiła ten sweter, który mam na zdjęciach. Jeśli coś przetrwa mnie i jeśli przyniesie radość komuś innemu będzie luksusem.

funkcjonalność

Dla mnie szpilki z czerwoną podeszwą, na których nie ujdę dwudziestu metrów nie są luksusem. Są zagracaniem szafy i głowy, wyrzutem sumienia i bezużytecznym przedmiotem – przeciwieństwem luksusu. Luksus jest u mnie nierozerwalnie związany z potrzebą, choć zdaję sobie sprawę, że większość ludzi uważa za luksusowe przedmioty, które są zbędne, wynikające z nadmiaru środków, kupowane jako kaprys.

uczucie

W jaki sposób sama się nakręcę, jaką radość sprawi mi dana rzecz, czy realny jej kształt przewyższy mojej oczekiwania, czy nie będę mogła wypuścić jej z rąk, czy przesłoni mi wszystkie inne rzeczy, czy będę ją chciała ocalić z pożaru – głupotki, ale czy można luksusem określić coś, co nie wzbudza takich głupotek :)

Golf z kaszmiru Mahogany czarny w rozmiarze XL
Jeansy Lee
Torebka Przywara Strzałka
Pierścionek Rett Frem
Buty Vagabond

 

z kodem MARIA
zniżka 10%
do 30.11.2019
w sklepie Mahogany.pl

1. Produkty kaszmirowe oferowane w sklepie Mahogany są wyrabiane ręcznie w Nepalu. Magazyn znajduje się na Słowacji, więc czas przesyłki do Polski to ok. 4 dni.
2. Kaszmir użyty do wyrobu swetrów pochodzi od kóz kaszmirskich, które żyją na terenie płaskowyżów himalajskich.
3. Delikatny i gęsty puch kóz chroni je przed temperaturą dochodzącą do -40°C.  Puch wyczesywany jest w okresie wiosenno-letnim.
4. Im więcej warstw przędzy (ply), tym sweter cieplejszy. Mój sweter ma 4 ply, a będąc bez płaszcza i nie mając pod spodem nic oprócz bielizny, było mi ciepło nad morzem w październikowy poranek.
5. Tutaj można zamówić do domu bezpłatny katalog z produktami.

Ja na swojej wishliście miałam czarny wełniany golf. Oczywiście przyszło mi do głowy, by szukać takiego swetra w lumpeksach, ale zawsze gdy sobie coś takiego założę, nie dochodzi do realizacji planu. Ostatnio natknęłam się na fantastyczny wełniany i bardzo prosty w formie sweter z wełny, ale w kolorze pomarańczowym… Takie najprostsze w formie rzeczy są ciężko dostępne, więc cieszę się, że marka Mahogany się do mnie zgłosiła i teraz mam, nie wełniany, a kaszmirowy sweter. Jak wiecie, nie patrzę nigdy na to, czy coś jest męskie czy damskie, a rozmiar z metki jest dla mnie „płynny”. Jestem jedną z tych osób, która potrzebując boyfriendów, poszłaby do sklepu i poprosiła o męskie jeansy w swoim rozmiarze. Chciałabym doradzić Wam dokładnie to samo. Żebyście patrzyły na rzecz od strony Waszych potrzeb, a nie od strony producenta, który mówi Wam, dla kogo przeznacza daną rzecz.

W jakich kategoriach Wy postrzegacie luksus? Jakie kryteria musi spełniać dana rzecz, byście uznały ją za luksusową?

Hej dziewczyny. Witajcie po długiej przerwie. Nie planowałam takiego przestoju, ale okazało się, że był mi on potrzebny pod względem psychicznym i że tak to ujmę – strategicznym. Potrzebuję zmian, oddechu, zwarcia sił, żeby tchnąć w bloga nową dobrą energię. Nie planowałam tego, zdarzyło się coś niezbyt miłego, co było impulsem do „transformacji”, z czego mam nadzieję za rok będę się już tylko śmiała.

Na blogu wdrażam już zmiany. Zastanawiałam się czy nie robić nowego otwarcia. Rzucić ubierajsieklasycznie i pisać od nowa, nawet jako anonim, ale po długim namyśle uznałam to za zbyt spontaniczne, bezsensowne, pretensjonalne, lekceważące, męczące i tchórzliwe. Kuszące, ale jednak niepoważne. Nie jestem nowa, nie muszę mieć nowego bloga, nie chcę porzucać ludzi. Choć już i tak czuję się, jakbym kogoś i coś porzuciła przez tak długą rozłąkę z pisaniem na komputerze.

Przez wakacje pisałam tylko na kartkach. Miałam dostęp do internetu, ale bardzo unikałam facebooka i instagrama, nie śledziłam też ulubionych blogów. Skupiłam się na zainteresowaniach i przyjemnościach, które mogłam realizować z córką.

Nie będę nic obiecywać, muszę robić. Pisać i nie rozmyślać. Przepraszam wszystkich, którzy wchodzili tu z nadzieją na nowe treści i nic nie widzieli, nawet słów wyjaśnienia. Im więcej dni się nie odzywałam, tym było mi łatwiej bez bloga (pozorne uczucie), ale niestety z każdym dniem coraz trudniej, by chociażby dać znać co się dzieje.

Głupio mi jest pisać enigmatycznie, nie chciałabym tak, więc po prostu wrócę i będę wprowadzać zmiany, jakie czuję, że są niezbędne. Wydaje mi się, że od razu wyczujecie moje intencje i to jak zmieni się blog i charakter postów, ale na pewno nie popełnię błędu nadawania blogowi nowej nazwy i doganianiu treściami tej nazwy. Działanie nad myślą. Nie mam innego wyboru, jeśli chcę jeszcze kiedykolwiek cokolwiek napisać.

Ograniczenie internetu przyniosło dobry efekt, bo teraz widzę doskonale, bez czego można „higienicznie” funkcjonować. Pamiętam taki film w którym dziewczyna robiła eksperyment i przestała się malować. Mówiła potem, że po pewnym czasie wszystkie twarze z makijażem wydawały jej się nierealne, jakby były maskami, chyba nawet użyła słowa klaun. Bardzo to do mnie przemawia. Nie sam fakt malowania czy niemalowania, tylko, że im większa przerwa na oddech, tym większego dystansu można nabrać i dostrzegać rzeczy z zupełnie innej perspektywy niż będąc tak bardzo blisko nich. Przychodzi mi na myśl paradoksalne porównanie. Można być jednocześnie właścicielem firmy i jej zewnętrznym konsultantem. Stanąć sobie z boku i obserwować swoją działalność.

Tak się właśnie czuję nie będąc na bieżąco z instagramem. Wracam na niego i widzę, czego już nie potrzebuję i z czym się nie utożsamiam. Myślę że można takie działanie wprowadzić do wszystkiego, co przybiera znamiona nałogu, ale rzecz jasna niezbędna jest silna wola, by po poście nie wrócić do starych nawyków.

Byłam przez wakacje powściągliwa nie tylko wobec internetu, ale również wobec zakupów. Nie kupiłam nic  do ubrania (dwóch nabytków z second handów nie licząc). Nie chwalę się tym, tylko stwierdzam fakt. Nie robiłam tego na skutek jakiegoś postanowienia, tylko po prostu nie czułam zupełnie takiej potrzeby – gdybym czegoś chciała, zrobiłabym zakupy.

Nosiłam trzy sukienki: w groszki, w stokrotki oraz tę którą widzicie na zdjęciu. Jest to stara sukienka z H&M, której już miałam się pozbyć, ale coś mnie tknęło i założyłam ją tyłem na przód – okazała się moim ulubionym wakacyjnym strojem. Kiedyś na instagramie pokazałam ją w wersji przodem na przód, o tutaj. Ten wycięty dekolt przy tej długości sukienki zaczął mi przeszkadzać, więc nosiłam ją coraz rzadziej. Aż tu właśnie przyszło olśnienie i chodzę z dekoltem na plecach :)

Pomimo braku zakupów, do szafy trafiły nowe rzeczy. Dostałam dwa miłe prezenty od polskich marek. Pierwszy prezent to kolczyki od Rett Fremm (noszę je praktycznie codziennie jakby były przyrośnięte do uszu). A drugi to dwie bazowe koszulki od The Basic T-shirt (biała i czarna). Testowałam je w wakacje, po praniu nic się z nimi nie stało, więc mogę je śmiało polecić. Chodziłam raczej w sukienkach, jak było chłodniej nosiłam te koszulki do spodni, więc nie było to bardzo częste użytkowanie, ale myślę że na jesień zacznę nosić je z rozpiętą marynarką czy kremowym kardiganem z lumpeksu. Mogę z ręką na sercu polecić, bo pytania o dobre t-shirty pojawiają się często. Bawełna jest dość gruba – pod białą koszulkę można założyć kolorowy biustonosz i nic nie prześwituje. Dziewczyny dobrze to wymyśliły. Jak wiadomo, proste pomysły są najlepsze.

Zaczęłam częściej chodzić do lumpeksów, ale zachowując przy tym ostrożność. Jestem bardzo wybredna i dzięki temu nie przychodzę do domu z siatami ubrań, co wydaje się zawsze bardzo kuszące zważywszy na ceny. Nie mam zbyt imponujących nabytków – przez wakacje znalazłam dla siebie tylko wiśniową jedwabną bluzkę, którą „pokochałam” i białe jeansy, które przez moje gapiostwo przegrały w pralce nierówną batalię z legionem różowych skarpetek i czerwoną koszulką. Nie zliczę, ile rzeczy już poległo w mojej pralce. Totalne roztargnienie w kwestii prania.

Planuję kilka zakupów jesiennych. Umieszczam rzeczy, które mi się podobają na Wishliście i zaznaczam na niebiesko to, co już mam. Chcę być bardziej wybredna, kupować mniej, ale jednocześnie lepiej i w pewnym sensie rozpływać się nad rzeczami – tak bardzo lubić wszystko, co trafia do szafy i każdą rzecz szanować. A może nawet traktować ją jako mini dzieło sztuki. Być kuratorem swojej własnej szafy :)

Nie kupowałam ubrań, ale uzupełniłam już wszystko, co tylko chciałam w swojej pielęgnacji twarzy. Tu poszłam na całość i mam już ustaloną całą rutynę poranną i wieczorną i teraz będę tylko je optymalizować – ustalać co powinnam robić częściej/rzadziej, co działa znacząco/minimalnie, co jest warte swojej ceny/można kupić taniej, co nowego mogłabym wprowadzić/co się zupełnie nie sprawdziło. Przez wakacje nie używałam podkładu (z małymi wyjątkami), więc poznałam swoją skórę jeszcze lepiej niż dotychczas.

Jeszcze raz, bardzo przepraszam wszystkich, którzy byli sfrustrowani wchodząc na bloga. Sama wiem, jakie to uczucie, kiedy na ulubionych stronach nie ma nowych treści. Zrobię wszystko, by nie dopuścić już do takiej sytuacji. Na blogu jest już z grubsza posprzątane. Brakuje wielu artykułów, ale część z nich wróci w zaktualizowanej formie. Zamierzam zwłaszcza dopieścić dział o analizie kolorystycznej, tak żeby wszystko dla każdego stało się jaśniejsze. Będą na sto procent duże zmiany w kategoriach i trochę w wyglądzie bloga – to się z czasem samo naturalnie wyklaruje.

Nie ukrywam, że najciężej było mi podjąć decyzję o tym gdzie pisać i jak w końcu zdecydowałam, że nie chcę kończyć z tą stroną, nie było możliwym wrócić tak, jakby się nic nie stało. Ale chyba najlepszym rozwiązaniem jest pokorny powrót do pisania i próba nie rozmyślania o tym, że pewne rzeczy się wydarzyły. Jeżeli macie coś pozytywnego, co wyniosłyście z ostatnich dwóch miesięcy, koniecznie podzielcie się tym w komentarzach. To mogą być jakieś ciekawe pomysły, dobre rady, osiągnięcia, inspiracje, super spędzony czas, a nawet coś ciekawego z tv :) Ja mam kilka takich rzeczy i będę o nich pisać w oddzielnych postach.

Przypomnijcie sobie mój wpis o Wabi-Sabi, japońskiej sztuce dostrzegania piękna w tym, co nieperfekcyjne. O Wabi-Sabi zrobiło się ostatnio głośniej z racji mody na różne sposoby celebrowania codzienności jak hygge czy lagom. Teraz chciałabym zwrócić Waszą uwagę na inny koncept również mający swoje źródła w Japonii, a mianowicie Kaizen.

Słowo kaizen tłumaczy się z japońskiego jako poprawę, zmianę na lepsze. Jeśli koncept kaizen jest Wam znany, prawdopodobnie słyszałyście o nim w ujęciu biznesowym, ponieważ jest to nic innego jak stopniowe polepszanie wszelkich aspektów działalności. Stopniowe to w tym przypadku słowo klucz. Doskonale pokazuje to ten skromny, ale jakże wymowny obrazek z wikipedii. W modelu tradycyjnym zmiany wprowadza się po długim procesie przygotowawczym i są one duże. W kaizen pracuje się małymi kroczkami, ale przez cały czas – zmiany są małe, ale częste. Jak dobrze widać, doskonalenie metodą małych kroczków jest o wiele skuteczniejsze niż za pomocą większych, ale rzadszych kroków.

Oczywiście nie mam zamiaru pisać Wam o biznesowym aspekcie kaizen, chciałam tylko zwrócić uwagę na ten najbardziej z kaizen kojarzony obszar działań. Kaizen można stosować w życiu osobistym i to najbardziej mnie interesuje. Widzę również ogromne pole manewru przy wprowadzaniu metody kaizen do przebudowy, polepszania naszego stylu.

Sama o kaizen w tym psychologicznym ujęciu wiem więcej dzięki tej książce. Bardzo Wam ją polecam, kosztuje niewiele, a jestem przekonana, że potrafi zmienić życie wielu osób. A co najlepsze te zmiany, które są w niej zaproponowane są w zasadzie bezbolesne, tak malutkie, że nieodczuwalne.

Kompletnym zaprzeczeniem kaizen są intensywne działania, które mają prowadzić do wielkich zmian. Dlatego, jeśli celem jest schudnięcie, pierwszym krokiem nie może być ciężki trening już pierwszego dnia. To musi być coś, co będzie konkretnie realizowane przez najbliższy czas, a nie skończy się po tygodniu powrotem na kanapę. Zdrowszy tryb odżywiania również nie powinien się zaczynać od radykalnej zmiany diety, a oszczędzanie od natychmiastowego wyprowadzenia znacznej kwoty z domowego budżetu na konto oszczędnościowe. Zmiany mają być tak małe, że z łatwością wejdą w nawyk i zostaną z nami na stałe.

Dr Maurer przywołuje przykład pacjentki, która chciała ćwiczyć, kupiła bieżnię, ale nie potrafiła zmobilizować się do aktywności. Pierwszy krok w tym przypadku był banalny: miała stać na wyłączonej bieżni przez 60 sekund każdego dnia. Krok wydawał się tak absurdalny, a jednocześnie tak bezbolesny do wykonania, że nie było wyjścia – trzeba było spróbować. Po kilku dniach, kobieta miała przez 60 sekund iść na włączonej już bieżni (co tydzień zwiększała ten czas o minutę). Jak możecie się domyślić chodziło o przyzwyczajenie jej do ćwiczeń. Po jakimś czasie, normą stał się dla niej nawyk biegania półtora kilometra dziennie.

Podobne malutkie pierwsze kroki wyodrębniono dla wspomnianej zmiany odżywiania – tu skupiono się na ograniczeniu spożywania słodyczy i polecono, by na samym początku drogi odmawiać sobie tylko pierwszego kęsa czekolady czy innej słodkiej przekąski. Znów nie trudno zauważyć, że taka zmiana jest nieuciążliwa i będzie prowadziła do nawyku naturalnej eliminacji słodyczy z diety. Przy oszczędzaniu poproszono o odkładanie dziennie tylko jednej złotówki do skarbonki. Z czasem stało się normalnym, by bardziej świadomie planować budżet i odkładać coraz więcej.

Jak czujecie się, gdy macie przed sobą wizję posprzątania całego domu? Ja od razu jestem przytłoczona zadaniem. Wolę każdego dnia sprzątać chociażby przez 10 minut lub wysprzątać przynajmniej jedną półkę, ale zrobić to dobrze i powtarzać tę nieuciążliwą czynność sprzątania każdego dnia – wyrobić sobie nawyk.

John Steinbeck napisał:

Kiedy staję przed niemożnością napisania 500 stron, chwyta mnie w swoje szpony poczucie porażki i wiem, że nigdy nie uda mi się tego dokonać. Wtedy piszę jedną stronę, a potem następną. Pozwalam sobie więc na rozmyślanie o nie więcej niż jednym dniu  pracy.

Ten psychiczny ból związany z myśleniem o całości zadania jest przyczyną prokrastynacji i to właśnie on sprawia, że odkładamy z ruszeniem pisania pracy dyplomowej, ćwiczeniami etc. To ból, strach, niepewność. Działania kaizen nie bez przyczyny są takie małe, a czasem mikroskopijne. Gdy stajemy przed perspektywą zrobienia czegoś nieważnego, banalnego, trwającego kilka minut nasz mózg nawet nie ma szans zaprotestować. To będzie zrobione, bo to jest bardziej niż wykonalne -> to jest proste.

Sztuką jest więc tak podzielić sobie pracę, rozpocząć od tak małych działań, by robić. Nie zastanawiać się, ale po prostu działać.

Sama uwielbiam patrzeć na czas w kontekście kaizen. Te małe kroki wydają się śmieszne, ale czas przecież i tak upływa. Co będzie lepszym rozwiązaniem: wyśmiać kaizen i nie robić nic przez tydzień czy przez siedem dni, codziennie poświęcić na sprzątanie 10 minut? W drugim przypadku, po upływie tygodnia będziemy mieć pokój posprzątany o 70 minut bardziej niż w pierwszym, w którym nie dokona się kompletnie żadna zmiana.

Absolutnie nie mam zamiaru zagłębiać się w tym wpisie jeszcze bardziej w kaizen, zachęcam do sięgnięcia po książkę. Biorę tylko te dwie najważniejsze rzeczy – jak najmniejszy pierwszy krok i ciągłą zmianę wchodzącą w nawyk i już podaję Wam kilka pomysłów jak wykorzystać to w kontekście stylu.

Jak nauczyć się kupowania w second handach?

Iść do dowolnego lumpeksu i przejrzeć od początku do końca tylko jeden drążek z ciuchami.

Zakupy w lumpeksie nie wiążą się absolutnie z żadnymi paranormalnymi predyspozycjami czy siłą charakteru. Nie. Wystarczy tylko odrobina cierpliwości. Wystarczy wejść i skierować się ku dowolnemu wieszakowi, stanąć przy nim i po prostu od lewej do prawej czy od prawej do lewej zebrać się za przeglądanie ubrań. To tak naprawdę nie różni się od kupowania w zwykłym sklepie z odzieżą. Jak słyszę, że ktoś mówi, że nie umie i że on by nie mógł, to mam ochotę powiedzieć: nauczysz się.

Jak pozbyć się z szafy nienoszonych ubrań?

Każdego dnia wziąć dokładnie, ni mniej, ni więcej tylko jedną rzecz i założyć ją.

Jeśli gra, zostawić. Jeśli nie gra, nie ma prawa wrócić do szafy. Pisałam o tej metodzie w tym wpisie. Tak robiłam i doprowadziło to do tego, że teraz jestem jeszcze bardziej skuteczniejsza w oczyszczaniu szafy i posługuję się jeszcze drastyczniejszymi metodami :)

Jak dobrać sobie idealną pomadkę na dzień?

Przy każdej sposobności, będąc w perfumerii lub drogerii malować usta jednym tylko kolorem.

Wychodzić na światło dzienne i oceniać jak się czujemy w danej pomadce. Trzeba koniecznie zapisywać nazwę szminki i odcień i nawet jeśli się sobie w niej nie podobamy, próbować pochodzić w niej dłużej, by ocenić czy warto w ogóle sprawdzać pozostałe kolory tego modelu (zwracać uwagę na trwałość, wygodę noszenia, konsystencję). Proponowałabym zapisywanie swoich uwag obok nazwy lub chociażby zapisanie oceny, np. 6/10. Zdecydowanie będziesz wiedziała, że dana pomadka to ta jedyna, kiedy już na nią trafisz!

Jak wyjść z sytuacji – szafa pełna, a ja nie mam się w co ubrać?

Każdego wieczora przygotowuj sobie ubranie na rano.

Każdego wieczora zmuś się do tego, by w tym zestawie był jakiś element biżuterii lub makijażu (mocna pomadka, kolorowy cień do powiek etc.). Nie zwlekaj nigdy z ubieraniem się na ostatnią chwilę, bo wtedy skończysz w tej samej bluzce i spodniach co zawsze – najłatwiejszych i najbardziej znoszonych. Zaobserwuj swoje najczęstsze wybory i na ich podstawie wyodrębnij uniform.

Podajcie przykłady z Waszego życia w których za pomocą małych kroczków doprowadziłyście do imponującego efektu lub małej zmiany. Jakie macie jeszcze pomysły na małe kroczki pomocne przy budowaniu stylu?

Dziewczyny, jakieś dwa tygodnie temu nakręciłam swój pierwszy filmik na instagramie. Zapraszam do oglądania i obserwowania mnie na insta, będę jeszcze kręcić tego typu video :)

Partnerem tego wpisu jest sklep internetowy z odzieżą i obuwiem Peek & Cloppenburg.

Bardzo nie lubię gotowych list z ubraniami, które każda kobieta powinna mieć w szafie. Ostatnio trafiłam na kilka takich list, nie tylko w magazynach o modzie, ale też na youtube i skłoniło mnie to do rozważań na temat tego, co ja uznaję za uniwersalne. Nie potrafiłabym wskazać, co każda kobieta powinna mieć w szafie, ale potrafiłabym zastanowić się nad tym, co sprawia, że dane ubranie DLA MNIE ma charakter uniwersalny.

Uniwersalność stroju jest dla mnie tożsama z jego wszechstronnością. Uniwersalny strój to taki, który będzie wielofunkcyjny, stosowny dla wielu okolicznościach i opierający się czasowi. Z tego co jednak zauważyłam, najczęściej słowo uniwersalny w kontekście ubioru równa się – dobry dla wszystkich, a więc z łatwością przychodzi tutaj nadawanie spisom rzeczy uniwersalnych takich tytułów jak właśnie „lista rzeczy, które każda kobieta powinna mieć w szafie”. To mnie nie przekonuje, więc skupiając się na uniwersalności ubrań myślę, że te cztery kryteria powinny być spełnione:

• ponadczasowość ubioru
  O ponadczasowości pisałam w artykule Ponadczasowy styl. Jakie ubrania zawsze będą modne? Jakie ubrania nigdy nie będą „obciachowe”?
• plastyczność
  Czy łatwo da się włączyć te elementy do większości stylizacji? Czy dzięki dodatkom te ubrania mogą wskoczyć na wyższy poziom?
• klasyka
  O klasyce napisałam mnóstwo artykułów. Jeśli nie uznajesz czegoś za swój klasyk, trudno byłoby uznać to za coś uniwersalnego. Ja na przykład doskonale rozumiem, że białe sportowe buty pasują do większości rzeczy, ale nic mi po takiej uniwersalności, jeśli mnie samej ona nie służy.

Opcjonalnie czwarte kryterium, dla mnie istotne, ale nie najważniejsze, jeśli chodzi o uniwersalność:

• prostota
  O prostocie pisałam w artykule Zawsze wybieraj prostotę. Czy to ubranie może być tłem dla innych ubrań? Czy jest zachowawcze?

Zgadzam się z umieszczaniem małej czarnej na takiej liście. Zmieniam buty i dokładam biżuterię i strój w którym idę na zakupy może stać się odpowiedni na wieczorne wyjście. Jednak to tak naprawdę jedyny element, który pojawia się na liście ubrań, które każdy powinien mieć w szafie, a który do mnie przemawia.

Czarne dzwony jeszcze do niedawna nie były na mojej liście zainteresowań, ale teraz nie wyobrażam sobie już bez nich szafy. Jest to tak uniwersalny strój, tak dobrze współgrający z moją sylwetką i wszystkimi górami jakie mam, że ograniczeniem dla niego są praktycznie tylko buty. Do dzwonów najlepiej pasuje obcas i chyba będę skłonna częściej nosić buty na podwyższeniu niż zrezygnować z tego fasonu spodni. Rozszerzane nogawki w spodniach o czarnym kolorze wcale nie kojarzą się mocno z latami 60. czy 70. i mogą być bez problemu stylizowane na elegancko.

W golfach nie czuję się źle jak niektórzy, za to zawsze czuje się bardziej „ogarnięta” niż w zwykłym swetrze czy bluzce. Czarny golf w moim odczuciu pasuje nie do większości rzeczy, a wręcz do wszystkiego. Jest to najbardziej uniwersalna rzecz w mojej szafie.

Te ubrania pojawiają się na większości list i chociaż je sama bardzo lubię, to nie uważam ich za uniwersalne.

Trencz z nich wszystkich jest mi najbliższy, ale przez to, że po zimie praktycznie z dnia na dzień robi się na niego za ciepło, zauważyłam, że coraz rzadziej go noszę (a mam trzy trencze: zielony, granatowy i czarny), więc to raczej moje dziwne odczuwanie temperatur ma tu wpływ na postrzeganie tego ubrania.

Marynarka jest tak eleganckim strojem, że nie wyobrażam jej sobie w wersji codziennej. Dla mnie założenie marynarki coś oznacza: spotkanie, pracę, większe wyjście (mam w głowie dość ograniczoną ilość funkcji dla tego ubrania, choć w zeszłym roku i tak ją rozszerzyłam).

Białą koszulę mam jeszcze do przepracowania, coś mi się zdaje, że rokuje :) Nie jest to nigdy mój pierwszy wybór i znowu – tak jak w przypadku marynarki, noszę ją zwykle „na elegancko”. Takie moje największe niezrozumienie, jeśli chodzi o ten element garderoby, wiąże się z tym, że wcale nie uważam go za wygodny. Czasami w komentarzach piszecie o tym, że w golfach czujecie się niekomfortowo, a ja takie odczucia mam co do koszul.

No i jeszcze biały t-shirt, który jest wymieniany na każdej liście jako podstawa każdej garderoby i element, który można ze wszystkim połączyć. Dla mnie biały t-shirt jest w negatywnym sensie zbyt podstawowy, prawie zbyt bieliźniany i za każdym razem, gdy widzę go ładnie zaaranżowanego np. z delikatną biżuterią, jasnymi jeansami, ładnym makijażem czuję, że czegoś i tak brakuje.

Znacie doskonale moje zdanie – w stylu należy być egocentrykiem. To, że coś zostało uznane przez kogokolwiek za uniwersalne, to dla mnie i dla Ciebie nic nie znaczy. Ważne co Ty widzisz jako to najbardziej plastyczne, praktyczne, ponadczasowe.

Jakie jest najbardziej uniwersalne ubranie w Twojej szafie?

Wiele osób uważa, że ubierajsieklasycznie powstało jako wynik mojego zainteresowania modą, ale tak naprawdę urodziło się z potrzeby pisania. Pisania, czyli mojej największej pasji, górującej nad wszystkimi innymi. O dziwo, to pisanie było punktem wyjścia do powstania bloga o stylu, a nie styl sam w sobie.

Pisać można wszędzie, wszystkim i  na wszystkim: na plaży, w domu, w kawiarni, długopisem, patykiem, na laptopie za ponad dziesięć tysięcy złotych, w zeszycie za dwa złote, na piasku, na chusteczce, na pojedynczej kartce… Pisanie jest tak banalnie prostą pasją, że nie wymaga żadnego większego objaśniania.

Musi być prosto

Właśnie ta prostota i łatwa dostępność pisania tak mi się podobają. Trudno mi sobie wyobrazić Marię, która musi poczynić jakieś przygotowania przed przystąpieniem do realizacji swojego hobby. Nie jestem jedną z tych osób, które kupują sprzęty, organizują sobie czas, planują wydatki na swoją pasję. Choć brzmi to w teorii fajnie, dla kogoś z moim charakterem wydaje się zbyt pracochłonne i może sprawić, że już na etapie przygotowania pojawi się znudzenie. Szczytem organizacji jest dla mnie wyprawa na basen :) Natomiast, kiedy mam coś napisać, czuję się za każdym razem „świeżo”. Po prostu włączam komputer lub wyciągam zeszyt i piszę, jakbym nigdy wcześniej tego nie robiła.

Musi być szczerze

Nie twierdzę, że robię to dobrze, ale też nie dołuję się i nie wmawiam sobie, że jestem w tym beznadziejna. Szczerze mówiąc, nie mam potrzeby oceniania swojego własnego pisania. Popełniam wiele błędów (które zawsze poprawiam, gdy ktoś zwróci mi uwagę), stosuję się do własnych zasad interpunkcji, nie szarżuję górnolotnym słownictwem, nadużywam wyliczeń i czasami klecę za długie zdania, ale póki daje mi to taką radość jak dotychczas, będę to robić, a wszelkie zmiany w stylu pisania będą moją własną inwencją, bardziej niż sugestią czytających.

Musi być bezwstydnie

Miałam może osiem lat, kiedy moja starsza kuzynka znalazła w mojej szufladzie mój zeszyt z opowiadaniami o zwierzętach. Przy każdym opowiadaniu postawiła mi ocenę czerwonym długopisem i zostawiła swoją parafkę (nie postawiła żadnej piątki oczywiście, co najwyżej cztery plus). Wtedy oczywiście zrozumiałam, że może mi się tylko wydawać, że to co piszę, nie ujrzy nigdy światła dziennego. Bardzo mnie to przystopowało i od tamtego momentu albo pisałam w miarę poprawnie i cenzurowałam sama siebie, albo niszczyłam od razu to, co napisałam (rwałam kartki, a potem dla pewności, moczyłam przed wyrzuceniem, żeby nikt przypadkiem nie posklejał i nie przeczytał). Ale to było w dzieciństwie, a kiedy byłam nastolatką zaczęłam się wręcz chełpić swoją pisaniną i nawet celowo używałam różnych niewybrednych słów, opisywałam rzeczy, które raczej stanowiły pochwałę brzydoty niż piękna, którym teraz się zachwycam i wręcz cenzurowałam siebie w drugą stronę – na koniec dodawałam jakieś szokujące treści, mieszałam szyk czy wyrzucałam to, co było za grzeczne. Była to jedyna oznaka buntu jaką przypominam sobie w swoim wykonaniu.

Dzisiaj jestem bardziej wyważona, ale nie boję się pisać tego, co myślę. Mam po prostu stosunkowo poukładane myśli, raczej nie szokujące :)

Musi być terapeutycznie

Pisanie pomogło mi w trudnych momentach w życiu. Prawdopodobnie bez pisania, leżenie w szpitalu z dzieckiem w pierwszych miesiącach jego życia, sprawiłoby, że byłabym rozlazła, zdołowana i nie byłabym w stanie myśleć pozytywnie. A tak, narzuciłam sobie pewną dyscyplinę i jakoś udało się, dzięki pisaniu, myśleć pozytywnie, a przede wszystkim stwarzać pozory domu w miejscu, które domem zdecydowanie nie jest. Za każdym razem gdy traciłam kogoś bliskiego, pojawiała się też potrzeba, żeby wyrzucić z siebie myśli na papier i w jakimś tam małym ułamku sobie ulżyć. Jestem chodzącym dowodem na to, że pasja zmienia nastawienie do rzeczywistości. Na plus oczywiście.

Musi być rozwijająco

Abstrahując od tego, czy piszę wspaniale, czy beznadziejnie, muszę stwierdzić fakt: piszę coraz więcej i mierzę się z nowymi formami. Spełnia się jedno z marzeń mojego dzieciństwa, ponieważ kończę pracować nad swoją własną książką i mam nadzieję, że do końca roku będzie już gotowa. Nie stałoby się to oczywiście bez Was. Już po kilku miesiącach istnienia bloga, zaczęły spływać prośby, zachęty, a nawet konkretne propozycje dotyczące książki. A ja oczywiście, nie mogłam uwierzyć, że ktoś kto pisze dla siebie (publicznie, ale zawsze dla siebie, ZAWSZE) będzie w stanie wydać książkę. Teraz jestem już w tej pewności siebie na tyle bezczelna, że wiem, że nie będzie to moja ostatnia książka!

Chciałabym dowiedzieć od Was, co Wy kochacie. Wspólnie z marką Siemens i Mateuszem Kusznierewiczem zapraszam Was do udziału w konkursie. Zadanie polega na opisaniu swojej pasji (można dołączyć zdjęcia lub film, można się rozpisać, można być rzeczowym – forma dowolna) i wybraniu wymarzonego miejsca na jej realizację. Chodzi o to, by przekonać Mateusza Kusznierewicza do przyznania Wam nagrody. A nagrodami w konkursie są podróż z pasją o wartości 10 000 zł i ekspres do kawy EQ.9. marki Siemens i 2x nagroda II stopnia, czyli ekspres EQ.6.w każdej edycji konkursu. Wejdźcie na stronę www.kocham-to.pl i dodajcie swoje zgłoszenie już teraz!

Kochani, wiele razy, między słowami w komentarzach, dowiadywałam się różnych bardzo ciekawych rzeczy – ktoś kocha teatr, ktoś organizuje czas młodzieży, ktoś spełnia się komponując muzykę, ktoś zaczął uczyć się tańca brzucha, kogoś tak pochłania tworzenie biżuterii, że świata poza tym nie widzi, ktoś kocha jeździć po jarmarkach, wiele osób uwielbia sztukę, pasjonatów czytania nie zliczę, a już nawet nie wspomnę jakim ciekawym językiem są napisane niektóre komentarze… Tego jest tak dużo, a pasje są tak różnorodne: niektóre dynamiczne, inne wymagające cierpliwości, niektóre banalnie proste, niektóre o niewyobrażalnym dla laika talencie – niech to się nie zmarnuje. Informacja o tym konkursie pojawia się na moim blogu jako sygnał, że by wziąć w nim udział, nie trzeba mieć sprzętu, nie trzeba ryzykować życiem czy interesować się czymś bardzo modnym, ekstremalnym, elitarnym. Chodzi wyłącznie o to, by zatracać się w tym, co się kocha. Dlatego właśnie zachęcam Was, żeby nie porównywać swoich pasji do innych i nie stawiać się z góry na przegranej pozycji. Byłabym przeszczęśliwa, gdyby ktoś zaglądający na ubierajsieklasycznie wybrał się w podróż marzeń.

Dlatego proponuję zostawić swoje zgłoszenie, żyć dalej, robić to, co się kocha i być może którego dnia, zostać zaskoczonym miłą wiadomością. A więc: co kochasz robić?

Sprzedawczyni w piekarni do której najczęściej chodzę wczoraj wyglądała tak: biała koszulka, biały fartuszek z czerwoną lamówką, srebrny zegarek, srebrne bransoletki, srebrne pierścionki, srebrne oprawki okularów, srebrne kolczyki koła i srebrny wisiorek. Dodam tylko, że Pani jest niska, nieszczupła, ale też niegruba, ma jasnoniebieskie oczy, piegi i włosy blond uczesane z przedziałkiem na boku w kitkę. Taka skandynawska uroda, bardzo jasne kolory.

I zapewne jak czytacie o tej niewyobrażalnej ilości biżuterii, użytej w jednej tylko „stylizacji” łapiecie się za głowę. Zapewniam Was jednak, że to wszystko grało na tej pani pięknie, a co więcej, w jakiś dziwny dla mnie i specyficzny sposób komponowało się z tym maleńkim miejscem w którym pracuje albo którego jest właścicielem. I te wszystkie bochenki będące tłem stylizacji, te drożdżówki, które podawała z półki obok lady i ta maszyna do krojenia chleba z którą walczyła, bo oczywiście, gdy przyszła moja kolej coś się zacięło – to wszystko było spójne.

Gdybym ja założyła na siebie tyle biżuterii, nie wyszłabym z domu. Nie potrafiłabym unieść tego wszystkiego, przytłoczyłoby mnie to w mgnieniu oka i czułabym się przebrana. Pewnie też do tego stopnia nie byłabym sobą, że z łatwością przyznałabym rację regule, która mówi: im mniej, tym lepiej. Zyskałabym kolejny dowód na potwierdzenie słuszności tej reguły. Słuszności dla mnie, ale prawdopodobnie przenosiłabym to również na innych ludzi. I w głowie miałabym uknutą tezę, że tak właśnie jest – że dla wszystkich kobiet sprawdza się wyrażanie siebie jak najmniejszą liczbą środków. Niesłusznie oczywiście.

Czasami teoria swoje, praktyka swoje. Czasami zgadzasz się z regułą, ale zaczynając ją stosować, widzisz, że coś jest nie tak. I mam nadzieję potrafisz wtedy zreflektować, że możesz dowolnie sterować regułami, tworzyć swoje własne lub po prostu świadomie je łamać.

Kilka reguł modowych z którymi się nie zgadzam i które łamię:

Nie powinno się zakładać rajstop do obuwia z odkrytymi palcami lub stopami

Otóż nie lubię tej reguły, nie zwracam uwagi na to czy ktoś ma rajstopy do takich butów, a nawet posunę się o krok dalej i stwierdzę, że kabaretki założone do sandałków wyglądają szczególnie pięknie.

Nie powinno się zakładać białego biustonosza pod białą bluzkę

Tak, tak, tylko cieliste staniki pod prześwitujące materiały. Za założenie białej bielizny pod coś białego i prześwitującego potrafią człowieka zjeść w internecie. A ja właśnie lubię efekt jaki daje wyraźnie zaznaczona bielizna pod ubraniem. Gdybym chciała żeby się to nie rzucało w oczy, zakładałabym cielistą i tak na ogół robię, ale nie rozumiem tego „hejtu” na biały stanik pod białą koszulą, bo według mnie wygląda to ładnie.

Nie miesza się czerni z granatem oraz złota ze srebrem

O ile czerń i granat nigdy mi nie przeszkadzały zestawiane ze sobą, o tyle jeszcze do niedawna zwracałam uwagę na to, by nie mieszać srebra ze złotem. Teraz wydaje mi się to tak absurdalne, że nie umiem sobie przypomnieć dlaczego to robiłam: prawdopodobnie chodziło mi o zachowanie spójności. Bardzo lubię mieszać ze sobą srebro i złoto.

Jakiekolwiek ograniczenia związane z wiekiem typu: ściąć włosy po czterdziestce, nie nosić krótkich spódnic czy nie pokazywać ramion

Dosłownie: środkowy palec dla tego typu reguł. Myślę, że są rzeczy, które odmładzają i można ich dla siebie spróbować (pisałam o tym resztą w poście: Jak dobrze wyglądać po sześćdziesiątce), ale to wcale nie znaczy, że trzeba gloryfikować młodość. Raczej akceptacja i zadowolenie z siebie na każdym etapie życia będzie bardziej satysfakcjonujące, niż zadręczanie się co nam wolno, a co nie w pewnym wieku.

Torebkę powinno się dobierać do butów

Nie wiem czy ktoś jeszcze tego przestrzega, ale jeszcze kilka lat temu, taką regułę znalazłybyśmy w większości czasopism o modzie. Jeśli ktoś ma w miarę przemyślaną kwestię dodatków i swoje ulubione kolory, materiały, kroje, to nawet największa rozbieżność między torebką i butami będzie i tak w dalszym ciągu spójna. A czasem buty i torebki z kompletnie innych parafii mają w sobie coś fajnego zestawione razem.

Kilka reguł, których ja przestrzegam, a które sama dla siebie sformułowałam:

Mniej znaczy więcej

Kiedy mam na sobie zbyt dużo wzorów, więcej niż trzy kolory albo biżuterię na rękach, szyi i w uszach nie czuję się sobą. Przerabiałam to na wszystkie możliwe sposoby i wiem, że o wiele korzystniejsze dla mojej urody jest granie jednym wyrazistym dodatkiem niż kilkoma dodatkami postrzeganymi jako spójna całość.

Jak masz dekolt nie szalej z nogami i na odwrót

Ja akurat częściej odsłaniam nogi niż biust, ale jak już zdecyduję się na większy dekolt, to nogi zostawiam w spokoju. Na niektórych kobietach fajnie wygląda mocno wydekoltowana i króciutka sukienka, ale mam wrażenie, że na mnie jest wtedy za duże rozproszenie…

Jak masz mocne oczy nie szalej z ustami i na odwrót

To dokładnie jest to samo co z dekoltem i nogami. Gdybym przesadnie mocno pomalowała i usta i oczy wyglądałabym groteskowo. A co więcej, ostatnio naprawdę mocno podkreślam policzki, więc staram się resztę twarzy mieć „umiarkowaną”.

Traktuj wzór paski jak neutral

Przestałam postrzegać paski jako wzór i ubrania w paski postrzegam już teraz jak czarne ubrania. Dobieram więc dodatki dokładnie tak samo jak do gładkich ubrań.

Jak coś skraca nogi, uwydatnia brzuch, robi masywną górę, ale i tak ci się podoba, noś.

Szczerze mówiąc robi mi się słabo jak czytam komentarze na niektórych blogach i wbijanie szpileczek w stylu: te botki do tej spódnicy skracają ci nogi. Z tego powodu nie lubię też zbytnio brania tak całkiem poważnie podziałów na typy figury (na typy kolorystyczne w sumie też). Noszę i będę nosić takie ubrania, jakie mi się podobają, takie kolory, jakie mi się podobają i takie klasyki, które uznaję, że są moje.

Siłą rzeczy, te reguły sprawdzają się u mnie, a u kogoś np. u pani z piekarni, nie będą miały zastosowania.

Jestem bardzo ciekawa, jakie reguły Wy lubicie łamać. O jakich regułach, które wydają Wam się zabawne, słyszałyście. Jakie reguły Wy macie sformułowane dla siebie?

Zauważyłam u siebie pewne zachowanie, wierzę że ono nie jest również obce części z Was i że macie w sobie odwagę, by się do tego przyznać. Otóż zdarza mi się często, mimo iż nie jestem skrajną osobą (a przynajmniej mam o sobie takie mniemanie), najpierw coś odrzucać i bardzo źle o tym myśleć, a potem, po jakimś czasie, nie dość, że się do tego przekonać, to jeszcze to szczerze lubić. Co ciekawe, jeżeli zadeklaruję przed kimś, że czegoś nie lubię, to już jest jakiś znak, że minie trochę czasu i uczucia do tej rzeczy, wrócą do ze zdwojoną siłą. Tylko, że będą to uczucia pozytywne…

Czyli jeżeli coś wpływa na moje emocje negatywnie, jest duża szansa, że po jakimś czasie nie tylko będę patrzeć na to z obojętnością, ale wręcz z miłością. Bo sam fakt, iż na początku były we mnie jakieś uczucia do tej rzeczy, nawet skrajnie negatywne, jest w gruncie rzeczy pozytywny :) Tak jakby nienawiść prowadziła do miłości. Tutaj fajny artykuł o miłości, zwłaszcza punkt 3 w odniesieniu do tego, o czym dzisiaj piszę. I przy okazji, tę stronkę: Specbabka odkryłam niedawno. Ciekawe wpisy, więc polecam.

A oto rzeczy, które na początku wzbudzały we mnie może nie nienawiść, ale na pewno jakąś konieczność zaprzeczania, a teraz jest to już wręcz miłość.

O jak ja lubiłam o sobie powiedzieć: nie piję kawy. Lubiłam mówić sobie, że te wszystkie kapuczinka i latka na mieście są tylko pojedynczymi zachciankami, że mi tak naprawdę nie smakują, że w sumie to mogłabym za każdym razem brać zieloną herbatę, ale tę mam w domu, a przecież nie mam ekspresu, więc czemu bym sobie nie miała wziąć kawki… A prawda jest taka, że smak kawy bardzo mi odpowiada. Idea kawki na mieście też jest przyjemna.

Nie wiem dlaczego, jak wyszłam z kina, miałam nieodpartą chęć krytykowania, mieszania go z błotem, wkurzania się jaką był stratą czasu i jak zawiodłam się na ulubionym dotąd reżyserze. Ale po jakimś czasie, po jakichś dziesięciu następnych seansach już w domu, film we mnie urósł, do tego stopnia, że był częścią mojej pracy dyplomowej :) Jeden z moich ulubionych filmów.

Jakoś zawsze kojarzyły mi się z czymś kiczowatym, nieznośnie dziewczyńskim, niepotrzebnym. Z pewnością na zmianę mojego zdania wpłynęły tutaj dwa czynniki. Po pierwsze mój styl się trochę zmienił i idzie w bardziej kobiecą stronę, której to stronie falbanka czy koronka nie obca. Po drugie, falbanka jest fajnie interpretowana teraz jako trend: nie tak na całego dziewczęco, tylko bardziej jako element, który przełamuje coś na ogół surowego np. białą koszulę. W takim wydaniu jest dla mnie bardzo znośna.

I w bukiecie, i w doniczce, i na sukience, i we włosach: z kwiatami mi było nie po drodze. Wydawały mi się zbędne we wnętrzu, postarzające na ubraniu, a zazwyczaj po prostu kiczowate. Teraz wszystko się zmieniło: lubię dostawać kwiaty, lubię je podlewać, lubię je jako wzór, a nawet szukam jakichś kwiatowych perfum dla siebie. Odwrót chyba największy z tych wszystkich. I najprzyjemniejszy.

Potrafiłam z całą stanowczością powiedzieć kiedyś: nie lubię złota. I rzeczywiście w to wierzyć. Nawet wiem skąd mi się to wzięło. Skoro lepiej wyglądałam w srebrnych kolczykach czy łańcuszku, chciałam sobie w głowie na siłę poukładać i wmówiłam sobie, że odtąd nie będę lubić złotego koloru. A tak naprawdę lubię i złoto, i srebro, i nawet nie uważam, by mi w złotym było źle. Stąd też zawsze powtarzam, że nasz gust jest ważniejszy niż analiza kolorystyczna. Nie będę po raz kolejny wrzucać drastycznego zdjęcia mnie w pomarańczowej szmince, ale jeżeli miałabym ciśnienie na pomarańczki, to bym je nosiła, choćby nie wiem co :)

A Wy macie jakieś rzeczy, które na początku były dla Was złe, nie do zniesienia i bleee, a teraz są och i ach, super hiper fajne?