To znaczy, że wszystko z mojej szafy wylatuje

O, ja mam bardzo bardzo podobnie! Zgadzam się, że to niezmiernie utrudnia czyszczenie szafy z ubrań.U mnie preferencje zależą od nastroju, od dnia cyklu i od zadań, które mam zaplanowane na dany dzień. I co z takimi jak my??? Jak ja i Anna??? Coś nam możesz poradzić? Będę wdzięczna!:) Pozdrawiam!

Ale generalnie mam duzo ubrań typu 'basic’ i zmieniam dodarki typu buty, torebli, bizuteria, jakiś szalony sweterk itd.

Twoja metoda się u mnie nie sprawdza niestety.
To co lubię nosić często jest podyktowane tym jaki mam nastrój lub stanem zdrowia.
Na przykładzie zielonej sukienki: dziś mogę założyć i czuć się źle- jutro wprost przeciwnie.
To szalenie utrudnia tworzenie garderoby, pozbywania się ubrań, bo
łatwo się czymś fascynuję i lubię zmiany.

I jak z tym sobie poradzić?

„Szkoda nosić ładne rzeczy po domu, bo się zniszczą” – fakt, ja też nieraz to słyszałam :) Na szczęście, do pracy muszę ubierać się dość formalnie, co rozwiązuje problem. Do pracy nie pójdę w bawelnianych szortach, lecz po domu chodzę w nich z przyjemnością całe lato. I na odwrót: nie będę pieliła ogródka w ołówkowej spódnicyz czystej żywej wełny, nawet jeśli uznam, że spódnica najlepsze lata ma już sa sobą. Właściwie, mam 2 zupełnie różne zestawy ubrań – do pracy i po domu (ewentualnie na jakieś niezobowiązujące wyjście z tegoż domu, np. po zakupy). Ten domowy zestaw latem przypomina ciuchy urlopowe, czyli szorty, krótkie spódnice (z kieszeniami!), bluzeczki bez rękawów, a jeśli jest chłodniej – koszulowe bluzki, które można założyć zamiast swetra. Jesienią czy zimą jest podobnie: krótka spódnica z grubego sztruksu, do niej grube rajstopy i bluza dresowa, taka wkładana przez głowę, bez kaptura. Czasem grubsze leginsy i długi sweter, który właściwie mógłby być sukienką. W tych ciuchach absolutnie nie mogłabym pojawić się w pracy, ale są wygodne, odpowiednie do zajęć domowych, a przy tym – no właśnie, ładne. Dom nie służy mi do donaszania rzeczy zbyt już zużytych, żeby je założyć do pracy; nie brak teraz rzeczy bardziej swobodnych, nieformalnych, które można nosić z korzyścią dla siebie i domowników :)

Chyba wszyscy znamy ten ból…Pomogło mi uświadomienie sobie, że lubię przebierać się na „po domu” (niektórzy nie przepadają, niektórzy w ogóle rezygnują ze swojej wersji domowej itd.) i że spędzam w tych ciuchach stosunkowo dużo czasu (sporo pracuję w domu). Wtedy krytycznie przyjrzałam się zapasom: od razu wywaliłam sprane, za bardzo rozciągnięte i w ohydnych kolorach (mój mąż do dziś wspomina dresy w niezdrowym kolorze ciała, które napawały go lękiem – a ja kupiłam je kiedyś za parę złotych, bo przecież nie warto wydawać więcej, skoro to tylko do domu). Po selekcji oceniłam, w których rzeczach czuję się dobrze i nie jest mi wstyd pokazywać się ludziom, a potem – co ewentualnie trzeba dokupić (wcale nie tak wiele – jedne spodnie, jeden podkoszulek itd.).
Już mi się nie zdarza prawie w ogóle przenosić rzeczy z głównej szafy do zapasów podomowych – w tym roku wyjątek zrobiłam dla lnianej sukienki, która się trochę sprała, ale wciąż świetnie się nosi i w niej paraduję w te upały po domu i ogródku.
Po prostu – to są dwa zbiory, oba rządzą się swoimi prawami, oba mają trzymać poziom. Podobnie podeszłam do piżam, trochę to trwało, ale wreszcie jestem zadowolona i zestaw góra-dół nie wygląda jak odziedziczony po przypadkowych członkach rodziny.
To jest naprawdę niesamowite, jak nasza wersja domowa może nam poprawić albo zepsuć humor – dlatego warto się przełamać, zrobić selekcję a potem czuć się naj (ja to nawet sobie biżuterię po domu lubię ponosić, heh).

Też tak myślę :) tylko nie wiadomo, czy Maria dotarła do tego komentarza…

To apel do Czytelniczki: pokaż zdjęcie w kiecce, się nacieszymy :-D