Rękodzieło nie musi być elitarne, ale zawsze będzie droższe, niż porównywalnej klasy (nie mówię o brandzie) produkcja masowa, to nieuniknione. Myślę jednak, że w cenie od 600,- do 1000,- można spokojnie dostać prostą, skórzaną torbę, która przy właściwej pielęgnacji (o tym jakoś nikt nie mówi, mam wrażenie, że kwestia konserwacji skórzanych przedmiotów prawie nie istnieje, no, ewentualnie pastą do butów — serio, czytałam coś takiego) wytrzyma milion lat, a jeżeli pójdzie szew, to da się ja spokojnie naprawić. Problem w tym, że nie znam wielu osób, które by tak do tego podchodziły, zwykle ludzie zatrzymują się na cenie i wzdychają z oczami wbitymi w niebo, zupełnie tak, jakby torbę za 600,- kupowało się co miesiąc, tak, jak tę za 99,-. Chyba tu jest problem: w nawykowym doraźnym wywalaniu kasy i braku umiejętności postrzegania takiego wydatku jako inwestycji na kilka lat. To raz. Dwa: robię filcowe broszki i po kilku latach wniosek mam taki, że wielu potencjalnych klientów narzeka na ceny równie nawykowo, co kupując szajs o krótkim terminie ważności, nie mając zielonego pojęcia o nakładach pracy i o kosztach materiałów. Po jakimś czasie staje się to naprawdę męczące.

A propos starych rzeczy: mam kilka spódnic po mamie, w tym jedną ulubioną, szytą prawdopodobnie na miarę, z dobrej gatunkowo wełny w szaro-granatowo-czarną kratę, z dwoma wielkimi kieszeniami. Nie potrzeba do niej halek, sama pięknie się układa i jest nie do zajechania. Myślę, że teraz za sam materiał musiałabym dać kilkaset złotych, ale byłaby to naprawdę słuszny wydatek. Zresztą, nie oddalajmy się w czasie do lat 60. i do rękodzieła, wystarczy porównać jakość ubrań z sieciówek sprzed 10-20 lat z obecną. Przez te cieniusieńkie tiszerty można oglądać świat i naprawdę niewiele się traci. Nie chcę brzmieć jak piernik, który wzdycha do złotego wieku, ale w tym wypadku chyba będę musiała.

Tak być może, jednak każda wskazówka jest cenna. Sama od ponad roku przeszukuję takie małe „niepozorne” sklepiki. Ostatnio na przykład zakupiłam kapelusz wykonany z prawdziwej wełny króliczej wykonany przez taki niewielki zakład. I jestem przeszczęśliwa:)
W ogóle nie kupuję już w sieciówkach – oprócz t-shirtów, a i to znacznie ograniczyłam.
Skuszę się jedynie czasem w Cottonfield… na wyprzedaży:)

Właściwie Maria już odpowiedziała więc ja tylko uzupełnię – małe sklepiki, często o mocno niezachęcającym wyglądzie. Ja dwie pary obuwia zimowego kupiłam na ul. Długiej w Krakowie. Na tej samej ulicy znajdował się też sklep sprzedający zimowe wełniane swetry (nie wiem czy jeszcze jest). Bardzo wiele małych pracowni i rodzinnych polskich firm wystawia się na allegro – ale tutaj z jakością jest różnie – parę razy trafiłam bardzo dobrze a kilka razy po prostu wyrzuciłam pieniądze w błoto. Poza tym nie wiem czy tego typu rady będą dla Pani przydatne. Podejrzewam, że możemy mieć zupełnie inne kryteria doboru garderoby i przyległości, mnie nie obowiązuje biurowy dress code i obuwie, które jest dla mnie dobre dla Pani będzie nie do przyjęcia- nie ze względu na jakość a ze względu na formę.

To ja się mogę wtrącić, bo mam już cztery lata prostą czarną skórzaną torebkę i sześć lat skórzane kozaki, i nic się nie dzieje, a przez ten czas nie kupiłam żadnych nowych kozaków i żadnej nowej torby. Obie te rzeczy były kupione nie w sieciówce tylko w niewielkich sklepach i nie potrafię niestety przywołać marki butów, ale torebka jest z Verso. Da się na szczęście :)

Co uczy nas: czytać metki, interesować się pochodzeniem danych marek, rozumieć skład materiałowy, ograniczać zakupy, zwracać uwagę na jakość, podnieść rangę zakupów do rangi innych ważnych czynności i być świadomym konsumentem…

To gdzie Pani kupuje te cuda?

A najfajniejsze by było, że to są rzeczy o których się pamięta, które można wymienić i które są związane z jakąś historią. O koszulce z sieciówki tak powiedzieć nie można :)

Piękny plan! I tez nie chodzi o to, że mam szał na jakąś markę, chodzi o jakość po prostu i to bez względu na przeznaczenie danej rzeczy. Z ręcznie robionych perełek mam babciną bluzkę i narzutę dzianą przez prababcię! Dla mnie to faktycznie prawdziwe skarby!
Cudownie byłoby coś takiego po sobie zostawić! :)

Aż dziwnie to napisać, ale w tym kontekście wielka szkoda, że wszystko mamy dostępne od ręki tu i teraz, i że już nie przywiązujemy przez to wagi do jakości. Szkoda tego parasola, miejmy nadzieję, że ktoś go docenia :)