Robię dokładnie tak samo! Robię czasem zdjęcia żeby spojrzeć na siebie tak całościowo jak wygląda sylwetka w danym ubraniu. I coraz rzadziej miewam sentymenty w tej kwestii. A ubranie za ubranie pomaga mi z kolei nie gromadzić nadmiaru ciuchów.

Stosuję metodę worka. Zakładam coś z wieszaka i albo się sobie nie podobam w tym już albo „wyrosłam” to wrzucam do worka. Ponadto sprawdza się metoda -jedno przyszło, jedno wyszło.Warunek jest jeden -nie wyciągam z worka pod żadnym pozorem.

Jeśli jesteś zadowolona z odbicia w lustrze, kiedy masz na sobie sweter i jeansy to super. A z doświadczenia wiem, że materiałowe spodnie jak się już zacznie nosić, to nie można się oderwać, tak jest fajnie, więc polecam też taką podmiankę :)

Ja ostatnio też nie zamknęłam dobrze szafy i kot mi się również włamał, ale na szczęście tylko poleżał w środku i zostawił trochę włosów :) Bardzo się cieszę, że masz swoje sposoby na szafę!

Wiesz co, tu gdzie mieszkam pół roku mam głównie ciemno i szaro a potem mam białe noce. Szczerze miałam serdecznie dosyć czerni, bo i bez tego było mi wystarczająco ciężko a momentami przygnębiająco. Większość ludzi nosi się tu na ciemno a ja rozpaczliwie potrzebowałam i nadal potrzebuję kolorów.

Na pewno wypróbuję 1 metodę! Bardzo doceniam takie podejście, które hołduje umiarowi i odciąga od konsumpcjonizmu.
Mnie często rozczarowuje fakt, że mam sporo rzeczy 'fikuśnych’, których w większości nie mogę nosić na codzień. Kupuję je pod wpływem emocji bo bardzo mi się podobają, dobrze w nich wyglądam ale albo szybko się nudzą albo nie mam okazji, żeby je nosić. Rozczarowuje mnie też zbyt duża ilość kolorów, bo co rusz próbuję odkryć swój typ kolorystyczny i co rzeczywiście mi najbardziej pasuje a co tylko podoba.
Dla mnie rozwiązaniem jest kupowanie bardziej basicowych ubrań, dobrych gatunkowo i sprzedawanie/oddawanie tych, których nie potrafię dostatecznie często nosić.

Myślę, że to zależy od szafy i może nawet od sytuacji.
Nosiłam się z tym zamiarem już od jakiegoś czasu, widziałam ubrania noszone dekadę temu, już „nie moje”, dla dziewczynki. Więc wczoraj mnie jakoś tknęło – jak nie teraz, to kiedy? Przecież wiem, czego chcę się pozbyć, a po co sięgam co rano. Zmieniło się moje życie, dorosłam, zaczęłam pracować, to niech i szafa pójdzie z duchem czasu:)