Przed impulsywnymi zakupami chronią nas pytania: czy dana rzecz będzie pasowała do mojej szafy? Czy mogę ją zestawić z innymi ubraniami z mojej szafy? Czy naprawdę ta rzecz mi się podoba?

Impuls nie zawsze musi być zły, ale jednak satysfakcjonujący zakup, to przemyślany zakup. Ja się aż tak nie skupiam nad zadawaniem sobie funkcyjnych pytań, wolę stworzyć w głowie historię, która ma mnie przekonać lub odwieść od zakupu. Szybkie zakupy robię już tylko w second handach, gdzie decyzji nie można odwlec, bo po prostu przedmiot znika w danym czasie, a w innych sklepach czy internecie zdaję się najpierw na wyobraźnię.

Nie potrzeba mi tak bardzo skupiać się na przydatności. Gdyby tak było, już pewnie nigdy niczego bym nie kupiła :) Zamiast tego polegam bardziej na przyjemności i w tę stronę idę -> Czy ta rzecz jest dla mnie przyjemna? Czy będzie dla mnie przyjemna? Czy sprawi mi radość, gdy otworzę szafę? Czy będzie powodem rozczarowania i entuzjazm co do niej będzie mi spadał z każdym tej szafy otwarciem? Czy będzie mnie inspirować? Czy wyniesie moje ubrania na wyższy poziom? Czy coś we mnie obudzi? I najlepsze z nich wszystkich – jakie mam skojarzenia z tą rzeczą i jak ona może się wpisać w moją wizję?

Może wielu osobom się to wydać przerażające, takie drążenie tematu, ale myślę o tym w takich kategoriach: będąc w muzeum mogę się zachwycić obrazem, słuchając muzyki mogę się wzruszyć, po przeczytaniu ostatniej strony mogę mieć ochotę wyrzucić książkę przez okno, słysząc śmiech dzieci mogę się sama uśmiechać, głaszcząc kota mogę się rozluźnić… Wiecie do czego zmierzam? Wszystko może być stymulujące. Dlaczego miałabym sobie odbierać prawo do wyobrażeń, snucia fantazji czy odpływania z inspiracjami widząc na wieszaku piękną bluzkę? To taki element romantyzowania codzienności, który wprowadza w dobry nastrój czy odmienia na chwilę smutniejszy czas.

Zakup białej spódnicy o kroju bombki był dla mnie przyczyną do opisania tego procesu inspiracji. Natychmiast jak tylko zobaczyłam tę spódnicę pomyślałam: chcę być chmurą. Wiedziałam od razu jak chcę wyglądać w tej spódnicy i z czym chcę ją nosić. Ale nie wytrzymałam do wiosny, tylko już potem zakładałam ją do zimowych butów i przekonałam się, że to była dobra decyzja.

Lekkości chciałabym na wiosnę i lato. Błyszczących powiek, kryształu na uszach lub szyi, świeżych perfum o takim zapachu, jaki przywołuje mijana w biegu kwiaciarnia, błękitnej koszuli schnącej na balkonie. Bieli bym chciała, lakierków, srebra, błyszczących paznokci, nowego notatnika, czasu nad wodą, zadartej głowy, powietrza przed deszczem i po deszczu… I nie są jakieś to mocno odległe wizje od tego, co już dla siebie robię, ale tak skrystalizowane, ujęte w moodboard i jeszcze udowodnione dobrym zakupem, stają się bliższe, realniejsze i przyjemniejsze.

W kategorii inspiracja będę te moje historyjki pokazywać w formie moodboardów i zdań, i będę się tak rozwodzić nad zwykłymi przedmiotami, które mi się podobają.

Czy jest jakaś rzecz ubraniowa, która tak Was ostatnio zainspirowała do wyobrażeń i jakie skojarzenia przywołała?

Jeśli miałabym wskazać najlepszą stylówkę z Przyjaciół, nie miałabym z tym żadnego problemu. Wprawdzie bardziej podobało mi się zawsze jak nosiła się Monica, to jednak Rachel miała strój, o którym myślę do dzisiaj.

Płaszcz vintage
Sukienka Kontatto
Kozaki Baldaccini
Torebka Furla
Szminka Milani

Za każdym razem, gdy Rachel ma na sobie skórzany płaszcz lub marynarkę, ja też tak chcę. Kupiłam z drugiej ręki ciemnoróżowy skórzany płaszcz i już się cieszę na jesień. Właśnie tak zamierzam go nosić – z małą czarną lub golfem i miniówką z botkami lub kozakami. Can’t wait :)

Dziewczyny, robię krótką wakacyjną przerwę. Następny wpis ukaże się 29 sierpnia!

Jaka była Wasza ulubiona stylówka w tym serialu?

Obejrzałam film i aż musiałam o nim napisać. Na pewno to nie było dobre kino, ale coś jednak sprawia, że przez kilka dni chodzę i myślę o pewnych sprawach z tego filmu :)

Koszula Tonno & Panna
Spódnica Patrizia Pepe
Torebka Guess
Buty Furla
Pierścionek W. Kruk

Oczywiście zestaw w kolażu ma kompletnie inny vibe niż to co Anne Hathaway ma na sobie na zdjęciu. Ale ja podłapałam po prostu niebieski kolor w połyskującym wydaniu blisko twarzy i popłynęłam z tym, jak ja to bym zrobiła :)

Film z 2011 – One Day. Taki prosty melodramat w którym pokazywany jest co roku ten sam dzień i to jak spędza go dwoje głównych bohaterów. Tak na dobrą sprawę, to trochę czuję się jakbym obejrzała Brzydulę, w jednym wielkim skrócie. On musi się wyszumieć i spoważnieć, a ona musi zyskać pewność siebie i nabyć przebojowości, żeby to wypaliło…

Prawdziwy rollercoaster, bo pojawił się potencjał do opowiedzenia historii o miłości nie zakończony sceną pogoni na lotnisko w deszczu lub pocałunkiem na tle zachodzącego słońca. A potem ten potencjał nam zabrano i zrobiono coś zupełnie niepotrzebnego i na skróty. Ale jednak warstwa wizualna tego filmu bardzo mnie cieszyła i doceniam skupienie na szczegółach. Więc raczej oczami jadłam ten film i dla Anne Hathaway oglądałam go do końca :)

I muszę też przyznać, że odnalazłam cząstkę siebie w każdym z bohaterów. Więc raczej nie czepiam się tego jak byli rozpisani, tylko tego, co zdecydowano się z tym wszystkim zrobić przez ostatnie 10 minut. To jest taki przypadek, kiedy wolałabym, żeby scenariusz tylko leciutko podłapywał motywy z książki.

Jeśli Was interesuje oglądanie przemiany tej aktorki, ale nie tak bardzo stereotypowo -> z brzydkiej do ładnej, tylko po prostu z ładnej do bardziej przebojowej i pewnej siebie, to mogę z czystym sercem tenfilm polecić, bo to w nim chyba najbardziej mi się podobało :)

Poproszę w komentarzach o Wasze ukochane filmy o miłości. Bardzo chętnie przeczytam też, co w danym filmie NAJBARDZIEJ Was urzekło lub zostało Wam w pamięci.

Nie sądziłam, że tak szybko nazbieram inspiracji do kolejnego wpisu z tej serii, ale chciałabym napisać o kilku rzeczach zbiorczo, bo zaczynam widzieć kilka powtarzających się motywów. W rolach głównych dzisiaj zieleń i cętki.

Znowu zwracają moją uwagę zwyczajne rzeczy. Raz cekiny, raz dyskretnie, raz cętki, raz czarny golf :) Tak też lubię – kompletnie nie zwracać na siebie uwagi. Ubranie, które ma tylko pełnić funkcję i opierać się jakiejkolwiek strojności. Tak sobie mniej więcej planuję pakowanie na urlop, ale zobaczymy czy mi się to uda i ostatecznie nie wplącze się do walizki jakiś cekin.

Fantastycznie, bo bardzo normalnie i można byłoby zakończyć ten zestaw każdymi dosłownie butami. A tu nagle pojawiają się cętki. Jakby w całkowicie przyziemnej i trochę poważnej sytuacji, ktoś nagle się uśmiechnął.

Dla mnie ubiór tego typu jest niepodważalny, nie wiem co musiałoby zostać powiedziane, żeby zniechęcić mnie do takich zestawów. Ciemne, chłodniejsze zielenie wyglądają super z czernią. Można byłoby zamienić tu kolor tego sweterka na każdy inny i by to się broniło, ale dla mnie top trzy kolorów góry tutaj to: zieleń, granat i czerń oczywiście.

I znowu świetnie. Mocne, męskie jakby buty, zwyczajne spodnie i w sumie zwyczajny sweter, tylko lekko przełamany wzorem. Im chłodniej na dworze, tym w sumie spokojniej u mnie w głowie :) Nie miałabym żadnych oporów, żeby tak się ubrać. Co więcej sweter i takie trochę bardziej eleganckie spodnie od jeansów to jest dla mnie norma, uniform, standard i sposób na ubieranie się numer jeden.

Myślę że większość osób spytana o połączenie dla butelkowej zieleni, wybrałaby złoto zamiast srebra, ale ja właśnie w srebrze upatruję lepszego dla niej towarzysza. Mam srebrne buty i już wiem, że pora dobrać do nich coś ciemnozielonego. Ta sukienka jest piękna.

Jaki rodzaj wzoru, byłby tym, który przełamywałby dla Was zwyczajność i prostotę w stroju?

Przypomniało mi się, że jeszcze tego lata nie zakładałam swojej kopertowej bluzki, o tej. Nadrobiłam to i zaczęłam szukać innych bluzek tego typu, w innych niż czarne kolorach. Zrobię zdjęcia i na pewno Wam się w niej pokażę. Ale już wiem, że taki krój bluzki to będzie mój niespodziewany klasyk.

Bluzka Review
Spodnie Mango
Torba Wojas
Pierścionek Venus Galeria
Buty Caprice
Okulary W. Kruk

Niespodziewany, bo ja raczej stronię od dekoltów w trójkąt. Ale jakoś czuję, że dla mojej sylwetki taki rodzaj bluzki, z takimi szerokimi rękawami i wiązaniem jest komfortowy. Nie lubię myśleć o ubraniu w kategoriach „korzystne”. Zamieniam to słowo na „komfortowe”, bo wtedy mieszam sobie dwa odczucia:

• jak się sobie w tym podobam
• jak się w tym czuję

I jeśli one dwa są pozytywne to wychodzi mi z tego mieszania „komfort” właśnie.

Gdybym wyglądała cudownie w szpilkach, w których nie mogłabym ujść kroku, nie nosiłabym ich. Gdybym nie podobała się sobie w wygodnym ubraniu, nie nosiłabym go. To takie moje wewnętrzne ustalenia. Mogą być dla Was punktem odniesienia, ale sądzę, że warto poczynić własne :)

Czy było jakieś ubranie, które niespodziewanie stało się dla Was klasykiem? Coś co Was zaskoczyło na plus?

Na jesień u mnie – żadnych fajerwerków, wybuchowych kolorów. Znów mam ochotę się wyciszyć. Myślę że wiele osób może znaleźć tutaj coś dla siebie.

Ja na pewno wracam do najprostszego i zarazem mojego ulubionego połączenia, czyli swetra zakładanego przez głowę i eleganckich spodni. Sweter może być oczywiście golfem. Mam tyle rzeczy z których mogłabym tworzyć tego typu zestawy, że nie muszę niczego szukać. Może trafię na coś z drugiej ręki, takie zakupy najbardziej mnie cieszą :)

Na pewno na jesień wyciągnę sznurowane buty z Vagabonda i granatowe lordsy. Jeśli miałabym iść w jakiś bardziej „kolorowy” kolor to postawiłabym na jakieś klimaty w stylu kolory wina, mam w szafie również sporo niebieskiego.

I tak właściwie to z racji pogody już można się przyzwyczajać do niektórych zestawów. W niedzielę miałam na sobie trencz, choć dziś znów koszulka i jeansy. Zamarzyło mi się wyglądać teraz całkowicie zwyczajnie i jakoś przez ostatni tydzień cekiny czy czerwień wisiały tylko na wieszaku :)

Dla mnie zwyczajnie to właśnie gładki sweter i eleganckie spodnie w tym samym kolorze. Jak Ty zdefiniowałabyś swoje zwyczajnie?

Nie przepadam za spodenkami, jak wiecie. W sumie nawet na innych szorty czy bermudy mi się nie podobają. Ale jeśli już miałabym wskazać jakiś rodzaj stylówki, który będzie dla mnie ok z szortami, to właśnie w aranżacji z koszulą.

Okulary Meller
Koszula Mango
Spodenki Mango
Torba Mango
Buty Tamaris
Pierścionek Arpelc
Notes iblush

Tak trochę w stylu Dark Academia. Zorientowałam się dziewczyny, że sporo piszę o tej estetyce i chyba coś jest na rzeczy. Już tak myślę, że na jesień nie mogę się doczekać powrotu do wełnianych spodni, wiązanych butów, kaszmirowego swetra, koszuli pod kamizelką.

Najwyższy czas na wymianę okularów. Może nie byłoby to głupie, poprzymierzać szylkretowe oprawki. Gdybym miała jakieś świetne oprawki pewnie w niektóre dni rezygnowałabym z soczewek i chodziła w okularach.

Tak sobie snuję jesienne plany. Z pewnością przejrzę szafę, zrobię w niej porządek i obiorę jakiś nowy kurs. Mam ochotę na kolory jak w mojej książce, lakierowane buty do kontrastu z otulającym kardiganem :)

Jest połowa lipca i sporo czasu do jesieni, dlatego fajnie sobie pomarzyć i robić niezobowiązujące plany. Jakie zmiany chciałybyście wprowadzić do swojego stylu, gdy liście zaczną być już czerwone i brązowe?

Zawsze w moich myślach – aranżowanie czarnych sukienek z „dziwnym” obuwiem. To już takie moje hobby i schemat postępowania, dzięki któremu się wspaniale czuję.

Sukienka Notes du Nord
Pomadka Huda Beauty
Torebka Pepita
Buty Sergio Bardi
Bransoletka Vanessa Baroni

Jesienne kolory, kolory wina – zawsze można łączyć je ze sobą. Wziąć czerń i jakby iść w jesienną stronę, schodząc tylko trochę niżej z ciemnością koloru.

Burgund znowu jest uderzeniem w moje czułe miejsca. Chciałabym nie tylko burgundowe buty, ale również i zgrabną torebkę. Jesienne kolory wyglądają najpiękniej w fakturze lakieru, choć nie jest to popularna opinia.

Mocny płaski but z małą czarną – recepta na oryginalną miejską stylizację. Jaki but do małej czarnej na codzień według Was?

Na lato – poczucie spokoju, łatwość w ubieraniu, proste ubrania, które łatwo łączyć z innymi niż te w kolażu, uniwersalność kolorów. Srebro jako rozświetlenie. Ale też łączenie srebra ze złotem. Łączenie „niezupełnie takich samych” kolorów ze sobą. Luz w ubiorze.

Koszula Mango
Jeansy Cambio
Lordsy Badura
Kolczyki Mango
Torebka Furla

Bardzo często sięgam po białą i niebieską koszulę. Element, który jeszcze niedawno wydawał mi się wyłącznie elegancki, stał się dla mnie prosty jak zwyczajna koszulka. I tak naprawdę koszule noszę do wszystkiego, ale brakuje mi trochę granatowych jeansów. Za nimi się teraz rozglądam. Te które mam są za ciasne, a ja przyzwyczaiłam się już do zmienności mojego ciała, zwłaszcza dolnych partii i balansowania między trzema rozmiarami :)

Tak więc z tego kolażu, takim realnym elementem poszukiwań są dla mnie granatowe jeansy właśnie. Bardzo się uaktywniłam, jeśli chodzi o odwiedzanie second handów, więc w pierwszej kolejności tam uderzę. Dajcie znać czy macie jakieś elementy garderoby, których szukacie.

Dziesięć zdjęć, które sobie zapisałam, przeglądając oferty sklepów internetowych. Coś wpadło mi do oka, jakieś kolory wydały mi się ładnie połączone, całość stylówki do mnie przemówiła albo chętnie założyłabym coś takiego :)

Całość tej stylówki, ale również biorąc pod uwagę pozę i urodę modelki bardzo mnie porusza. Absolutnie skopiowałabym to, jest to bardzo w moim guście – tego typu metodyka przy układaniu outfitu jest mi bliska, a w szafie mogłabym mieć ileś wersji takich spodni, bluzek, biżuterii i dałabym radę tak chodzić przez wieczność :)

Ten krój koszulki wydaje się nie być odkrywczym, ale trzeba się sporo naszukać, żeby znaleźć odpowiednią długość rękawa i zabudowany dekolt zarazem. A połączenie z jasnymi spodniami może nie do końca mnie na ogół porywa, ale tutaj szczerze mi się spodobało. Znowu pięknie wystylizowana modelka, choć to przecież wszystko takie proste.

Mam taką koszulę, nie mam takich spodni, ale może przyszedł czas na jasne jeansy czy chinosy. Bardzo fajnie, że dodatki są naturalne. Zwykła stylówka, a czytelniczki dobrze wiedzą, że właśnie takie są najlepsze.

Zrobiłam to, ubrałam się tak. Możecie zobaczyć na mojej rolce na instagramie, o tutaj. Nie podoba mi się na modelce, kiedy marynarka jest rozpięta, widać to na innych zdjęciach. Jednak ten moment błysku zaraz pod dość konserwatywnym połączeniem białego topu i czarnej marynarki jest przegenialny. Uwielbiam tak się ubierać i właśnie w tym wydaniu, moje cekinowe spodnie dostarczają mi najwięcej radości. Szukam teraz tylko okazji, żeby ten strój zakładać częściej :)

Myślę że chciałabym się tak ubrać, uczesać i dołożyć do tego takie kolczyki. Świetna sukienka, piękne odważne kolory i ten zwierzak przechadzający się po udach :) Krój sukienki również w moim guście, bardzo ciekawie rozwiązane ramiona. Niby przychodzi mi na myśl dołożyć tu białe sportowe buty, ale chyba jednak nie zrobiłabym tego tej sukience i poszłabym w coś bardziej eleganckiego.

Wszystko luźne, ale wcale nie takie znów za duże. Pełny relaks, dobrze zgrane kolory. Czasem widzę, że kobiety dokładają do tego typu zestawów czarny pasek i/lub czarne buty i też to szanuję, choć preferuję taką wersję jak na modelce. Znowu – najlepsze połączenie dla bieli, czyli spokojny neutral.

Świeżo i fajnie. Lubię neony na kimś, a ostatnio lubię też patrzeć na neony w wystroju wnętrz. Ale tylko patrzeć. U mnie we wnętrzach rządzi przytulność i spokój :) Dobra formuła na strój: neon plus graficzny mocno wzór plus gładka rzecz w jednym z kolorów zawartych we wzorze.

Wygrywa dla mnie zdjęcie modelki z jasną torebki, ale oczywiście kocham również cekinowe spodnie. Reszta inspiracji też będzie w jakimś stopniu zrealizowana.

Czy coś Wam się tutaj spodobało?

Mam nadzieję, że będzie to początek nowego cyklu. Chciałabym pokazywać zdjęcia ze sklepów internetowych w ramach inspiracji. Nie chodzi więc o produkty, ale o sposób ich stylizowania. Jeśli ktoś nie uznaje sieciówek, może przynajmniej podglądać je w celach naukowych. Ja teraz mam już bardzo luźny stosunek do zakupów. Źródło przestało być dla mnie najważniejsze. Bardziej zwracam uwagę na to czy czegoś potrzebuję i czy będę z tego korzystać. Wolę kupić leginsy w sieciówce i je zajeżdżać niż jakąś niebotycznie drogą rzecz od polskiej marki, którą miałabym nosić dosłownie raz na rok.

Zanim przejdę do pierwszych dziesięciu inspirujących dla mnie zdjęć wyjaśnię co rozumiem przez inspirację, bo chciałabym, żebyście poznały mój punkt widzenia.

Inspiracją jest dla mnie coś (zdjęcie, obraz, muzyka, film itp.), co mnie zmusza do myśli, a potem mam nadzieję do działania. Synonimem inspiracji jest dla mnie „punkt zaczepienia”. We wpisie z Kylie Minogue punkt zaczepienia był ogromny względem źródła, bo był to zestaw sweter plus cekinowe spodnie w tych samych kolorach. Natomiast kopiowanie to absolutnie nie była moja intencja. Dlatego też mój zestaw ma zupełnie inny charakter. Można było zaobserwować mój punkt zaczepienia, ale porównywanie tych stylówek raczej nie ma sensu.

Inspiracją dla mnie nie jest natomiast odtwarzanie takiego samego outfitu, co do joty. Widzę czasem jakieś filmy na tik toku lub insta, które mają tytuły np. outfity inspirowane Rachel Green i tam są pokazywane stroje, które są po prostu identyczne z tym co nosiła Aniston we Friends. To dla mnie nie jest inspiracja, to jest kopia. Działanie w tych filmach nie ma dla mnie znamion kreatywności na tyle dużych, by mówić o inspiracji. Osoby, które te filmy robią są pracowite i świetne w odtwarzaniu, a samo kopiowanie jest super. Ale ja dzisiaj o inspiracji, nie o kopiowaniu. Podkreślam: kopiowanie jest super, ale nie o to chodzi w poście z Kylie i w tym poście. Zawsze jak widzę tytuł, że coś jest zainspirowane jakąś postacią, mam nadzieję zobaczyć rzeczy, które ta postać założyłaby współcześnie, a my wiedzielibyśmy o kogo chodzi lub stylizacje zachowujące styl autora, ale korzystające z rozwiązań z których korzystała postać. To się zazwyczaj nie dzieje, to po prostu są kopie strojów przy użyciu dostępnych środków. Dla mnie więc tytuły ze słowem inspiracja są mylące :)

A więc gdy widzicie tu zdjęcie, przeczytajcie opis. Bo zdjęcie nie oznacza, że stylówka mi się podoba, tylko że tam jest dla mnie coś interesującego, na co warto zwrócić uwagę i co można przełożyć na swoją szafę albo przekuć w jakąś zasadę.

Oczywiście tej wiosny sklepy będą zalane zestawami marynarka plus mini z tego samego materiału. Raczej nie jest to w moim guście. Wolę kiedy spódnica nawiązuje do tego co pod marynarką niż do marynarki właśnie. Znowu te buty. Sprawdzają się też super do krótkich spódnic i wyobrażam je sobie jeszcze z bardzo luźnymi jeansami, których nogawki podwijamy.

Modelka wygląda wspaniale w tym zestawie.

Miałam próby kupna garnituru na tej wyprzedaży, skończyły się one jednak niepowodzeniem. Nie mam zamiaru rezygnować i chyba będę już patrzeć raczej na wiosenne propozycje i kombinować tak, by marynarka była na tyle uniwersalna, że będzie ją można łączyć ze spodniami o różnej strukturze (marzą mi się jakieś jednobarwne zestawienia ze sztruksami, chinosami czy cygaretkami).

Jak tu wszystko pięknie wydłuża nogi. Kozaki, spodnie, gruby pas, dół w jednym kolorze. Modelka wygląda trochę jak piratka albo muszkieterka. Świetna stylówka, dobrze bym się w takim zestawie czuła, gdyby jeszcze góra miała większą objętość, a nawet zwiewność.

Takie grube paski są od dawna moim klasykiem, polecam również Wam. Tego jest sporo na vinted i olx, można kupić coś ze skóry w naprawdę znakomitej cenie!

Absolutnie nie są to kolory dla mnie. Kiedy widzę kobalt, muszę zareagować agresywnym towarzystwem. Nigdy bym nie odebrała mu mocy przez takie spokojne neutrale. Lecz widzę te połączenia z beżem i szarością jako rozwiązanie dla osób, które chcą mocnego niebieskiego, ale w jakiejś codziennej i „normalniejszej” niż blue velvet wersji. Takiej totalnie prostej do wyjścia z domu, nie wymagającej czerwonych ust i nie wiadomo jakiej strojności.

Stylówka ma świetny kształt!

Tego typu okrycia wierzchnie są dla mnie nieładne. Ale:

1. buty świetnie pasują do spodni
2. modelka wygląda oszałamiająco w tym outficie
3. kolory tej stylówki są cudowne ze sobą

To jest takie małe przypomnienie jak świetnie brąz wygląda z czernią. Dla mnie zawsze tak było. I choć odżegnywałam się od brązów, nie pozbyłam się mojej brązowej torebki vintage, a nawet ostatnio do szafy dołączyły brązowe spodnie w kratkę. Więc zaraz wyciągam czarny golf i może nawet złote buty, a niekoniecznie czarne i robię fotki :)

Zazwyczaj robię tak – wzorzysta sukienka, pod spód coś obcisłego w czarnym lub złotym kolorze. Ale nie robię tak jak tu – jednobarwna sukienka i pod spodem coś wzorzystego. A może powinnam. Dojście do poziomu: wzorzysta sukienka i coś wzorzystego pod spodem uważam za mało realne w moim wykonaniu. Aczkolwiek printklasze lubię czasem na odważnych ludziach, w wydaniu bezkompromisowym, mocno kolorowe, zwariowane, dziwne.

W tej stylówce wszystko mi imponuje. Świetnie że zdecydowano się nie pokazywać ani kawałka ciała na nodze, a sukienka swobodnie opada na kozaki. Przyznam, że tu bym chętnie kopiowała całość.

Na pozór nuda i nic ciekawego. Dla mnie liczy się tutaj kilka detali, bo coś sprawia, że całość bardzo do mnie przemawia i widziałabym się w tym stroju skopiowanym.

1. oczywiście ten niebieski mnie przyciąga
2. rękawy koszulki mają świetną długość
3. biżuteria jest w punkt
4. kolor butów znakomity do koloru dresów, choć dość nieoczywisty
5. można jednocześnie zginąć w tłumie i wyróżniać się z tłumu – to jest fajne

Z dzisiejszych inspiracji na pewno zrealizuję połączenie spódnicy do połowy łydki z butami, które mają pasek wokół kostki oraz poszukam czegoś obcisłego i wzorzystego, co mogłabym założyć do gładkiej sukienki.

Czy coś Wam się tutaj spodobało? Albo natknęłyście się na inne inspirujące rozwiązania, które chciałybyście zastosować u siebie?

Partnerem tego wpisu jest czasomierz.pl – sklep internetowy z zegarkami

Bardzo zależało mi na tym, żeby podrzucić Wam kilka inspiracji świątecznych i noworocznych jeszcze przed rozpoczęciem grudnia. Przeczytałam bowiem ostatnio coś, co chwyciło mnie za serce i muszę się z Wami tym podzielić. Oto kilka pomysłów na to, co można robić inspirując się tym wyjątkowym czasem i w tym wyjątkowym czasie. Dla mnie to też takie przypomnienie, że każda powtarzalność prowadzi do fajnych efektów i może przeobrazić się w tradycję.

Nie będę w tym roku robić prezentownika. Zamiast Wam coś sugerować, chciałabym tylko przypomnieć, że jest jeszcze troszeczkę czasu, żeby wsłuchać się w to, czego potrzebują czy pragną inni. My sami poczujemy się świetnie, jeśli obdarowana osoba będzie się szczerze cieszyć z prezentu. Dla mnie obdarowywanie nie jest zagadką typu: co sprawi komuś przyjemność? To raczej pewność, że dana rzecz, drobiazg, przeżycie jest zaprojektowane konkretnie pod tę obdarowaną osobę, że jej to przyniesie błogość.

Rzeczy typu perfumy, zegarki, apaszki, biżuteria są cudownymi prezentami, jeśli tylko dobrze ROZUMIEMY estetykę danej osoby, jeśli nie zgadujemy, a WIEMY, że ta osoba tak pachnie, tak dekoruje, tak wygląda, tak się nosi, tak by chciała.

Jest w tym sezonie jeden trend, który mnie raduje! Do jakiejkolwiek sieciówki nie wejdziemy, znajdziemy w niej grube łańcuchy na szyję. Ach, jak się cieszę – to od zawsze jest mój ulubiony rodzaj naszyjnika. A teraz jest wszędzie i jest w czym wybierać :)

Dziewczyny, jeśli jeszcze nie próbowałyście, gorąco Was zachęcam. Duże łańcuchy, srebrne i złote, super się komponują z golfami, rozpiętymi koszulami czy dekoltami w serek. A zwykła biała lub czarna koszulka i łańcuch to taka prostota, ale jednocześnie strojność, taka elegancja, a jednocześnie „sport”, że można mnożyć sposoby noszenia w nieskończoność.

Niestety nie pamiętam skąd mam ten łańcuch ze zdjęcia, coś mi się zdaje, że z Zalando, ale równie dobrze mógłby to być zakup z jakiejś drogerii, sieciówki, lumpeksu czy kiosku :) Do rozważenia w wersji wigilijnej z koszulą lub sylwestrowej z czarną obcisłą sukienką!

W tym roku odkryłam dla siebie dwa wspaniałe kosmetyki, których używam zamiennie rano i nie mogę się nadziwić jaki cera ma po nich „glow”. W tym sensie zamiennie, że podczas jednej rutyny nakładam tylko jeden z nich. Ja mam mieszaną cerę, więc zwracam uwagę na to, żeby się nie świecić, ale czym innym jest tłustość twarzy, a czym innym ten wspomniany naturalny blask. I są to serum z Liq CC oraz esencja z Resibo.

Zachwycam się tak bardzo, bo dla mnie nigdy nie istniało coś takiego jak promienna cera bez użycia rozświetlacza. A teraz to w zasadzie mogłabym chodzić bez makijażu, tak świetnie się czuję po aplikacji któregoś z tych kosmetyków.

Włosy to samo. Płukanka z wody brzozowej i są jak lustro, jak tafla, błyszczą jak szalone. Efekty widziałam już po pierwszym użyciu, aczkolwiek nie nadużywam tego sposobu i myjąc włosy codziennie, płukanki używam może raz na tydzień… Serdecznie polecam Wam wydobywanie blasku z cery i włosów :)

I jeszcze coś do czego będę Was zachęcać. Święta są takie strojne same w sobie, że świetnie byłoby zrobić coś trochę innego niż zawsze w makijażu. Może ciemne usta? Ja tutaj mam swoją ukochaną Matte Crayon z Golden Rose w kolorze 08, ale tyle koleżanek z mojego polecenia kupiło już kolor nr 10, że zaczynam wierzyć, że to jest kolor idealny dla każdego.

A może błyszczące mocno oczy? Ostatnio kupiłam fioletowy cień z drobinkami, a może na Wigilię dostroję się do choinki i będę mieć zielone powieki? Albo chociaż jakiś większy błysk i drobinki na paznokciach? Grudzień jest dla mnie czasem strojności, blasku, magii.

Każdy eksperyment z błyskiem jest uzasadniony, a wręcz konieczny w Sylwestra!

Coś, co zawsze robimy na początku grudnia. Niezmiennie szukamy przepisu na pierniki albo ciastka i rozpoczynamy produkcję. Razem z Zośką zapełniamy wszystkie puszki, jakie tylko są. Patrzymy na inspiracje na pintereście, oglądamy filmy z przepisami na youtube, ale nie przejmujemy się, jeśli nasze ciastka wychodzą nieinstagramowo czy wręcz pokracznie. Inspiracje inspiracjami, ale chyba nigdy te białe linie nie wyjdą nam prosto :) Mnie to strasznie rozczula, kiedy kilkanaście dni później otwieramy puszki i sobie oglądamy nasze bazgrołki. Czy bym miała mieć wielgachną rodzinę, czy miałabym być sama,  czy nie wiem co by się jeszcze mogło zdarzyć, musiałabym te ciastka robić dla rozpoczęcia sezonu. Chcę mi się to chcieć robić :)

I jeszcze jedna świąteczna tradycja, która przyszła od mojego męża. Genialna w swojej prostocie. Zawsze na święta jedna nowa bombka. Jakie to szukanie, wybieranie jest przyjemne i ekscytujące… Ja lubię bombki typu grzybki, jabłuszka, szyszki. Wojtek lubi tradycyjne małe bombki, które wyglądają jakby były bardzo stare. Zośka lubi koty… Jak tylko pojawiają się jakieś świąteczne jarmarki, zaczyna się polowanie na tę jedyną. W zeszłym roku był czarny kot, ale ja potem nie wytrzymałam i dokupiłam jeszcze zielone jabłko :)

Jako że nie imprezujemy w Sylwestra, wymyśliliśmy sobie tradycję, która jest dla nas bardzo satysfakcjonująca. Zawsze w Sylwestra włączamy filmy sci-fi (tak jakbyśmy nie oglądali ich na okrągło haha).

Pierwotnie myślałam o tym, żeby obejrzeć po raz milionowy wszystkie Terminatory, ale właśnie skończyliśmy to robić bez żadnej okazji. Natomiast kilka dni temu oglądałam Uniwersalnego Żołnierza z 2012 roku. Film który wydawał mi się, bardzo niesłusznie, najgorszym co mnie może spotkać, okazał się tak wciągający i niepozorny, że ta niedaleka sylwestrowa noc będzie stała wcześniejszymi Uniwersalnymi Żołnierzami :))) Brzmi jak plan.

I tu mam jak zawsze 5 tysięcy myśli naraz. Dochodziłam już do różnych wniosków. Raz wydawałam kasę na kalendarze Moleskine, raz nosiłam ze sobą zeszyt w kropki, ostatnio jakiś przypadkowy mały kalendarzyk. Jestem tak kompletnie chaotyczna w robieniu notatek i spisywaniu myśli, że to zawsze jest dla mnie zagadką czy nowe narzędzie się sprawdzi. W tym roku to będzie coś najprostszego, bo mam już dość kalendarza. Zwykły ścienny kalendarz musi mi wystarczyć, a ze sobą będę nosiła notes reporterski, tak żeby bez trudu wyrywać kartki i błyskawicznie coś spisywać.

Wybór notatnika powinien sprawiać przyjemność, a ja nie mogę dla siebie znaleźć ideału. Taka prosta rzecz, a sprawia mi najwięcej trudności :)

A teraz najważniejsze. Coś, co chciałabym Wam powiedzieć z nadzieją, że trafi do choć jednej z Was i kogoś przekona, tak jak mnie przekonało. Na reddicie podłapałam taką ciekawą myśl: większość ludzi zacznie chodzić na siłownię od początku stycznia. Każdy kto tam się wtedy pojawi będzie nowicjuszem. Zacznij chodzić na siłownię już teraz, a w styczniu będziesz już stałym bywalcem.

Logiczne i proste, prawda? I nie chodzi tylko o siłownię. Cokolwiek sobie postanawiasz, zacznij już teraz, bądź w nadchodzącym styczniu kimś, kto już jest w drodze, a nie dopiero się do niej szykuje. I miej przewagę. Niech inni startują – ty jesteś o krok przed nimi. Pal licho innych. Jeśli zaczniesz realizować swój cel już teraz, masz przewagę nad styczniową sobą, która nie zaczęła jeszcze rozgrzewki.

Nie czekaj z celami, planami i postanowieniami. Rób.

Przyznam się Wam, że wzięłam sobie to so serca i postanowiłam rozbudzić w sobie energię. Chcę się dobrze czuć. Postawiłam sobie za cel jeść czysto przez 100 dni i każdego dnia ćwiczyć przynajmniej przez 20 minut. Czuję się teraz jak młody bóg :) Moje 100 dni kończy się w Walentynki, a gdybym startowała w styczniu, meta byłaby wiosenna.

Czy macie jakieś wyjątkowe tradycje świąteczne w swoich domach? Czy same wprowadziłyście jakieś tradycje? Czy macie jakieś rady odnośnie tego jak miło przeżyć ten czas? Jak fajnie wyglądać? Jak dobrze się czuć i sprawić by inni też czuli się dobrze? I czy jest jakieś postanowienie, które mogłybyście realizować już od teraz?

Cześć dziewczyny!

Niedługi Wybór Marii traktuję jako rozgrzewkę przed innymi wpisami. Na dniach mam nadzieję publikować styl z serialu „Przyjaciele”, mam na liście kilka Pań, które koniecznie muszę opisać, bo nie mogę ich sobie wybić z głowy, dostałam też od czytelniczki super sugestię wpisu, więc robię trzy rzeczy naraz :) Zaczynajmy.

O co chodzi? Dla tych, co nie wiedzą, proszę przeczytać ten wpis.

Sama jestem zaskoczona jak ważny teraz jest dla mnie granatowy kolor, za którym za bardzo nie przepadałam, przynajmniej do tej pory. Granatowe Jonaki (te z ostatniej stylówki zresztą) są teraz moimi butami numer jeden, bo okazuje się, że fajnie pasują do granatowego trencza i granatowej torby. Tak jak pod koniec zimy przywróciłam do życia swój granatowy płaszcz z H&M, tak teraz na nowo zaczęłam nosić czarne półbuty z Vagabond (miałam je w tej stylówce). Świetne jest to całe oczyszczanie szafy :)

Kupiłam również w przeciągu ostatniego miesiąca dwie rzeczy w second handach z których jestem bardzo zadowolona, ale nie umieszczam ich na tej liście. Są to granatowa spódnica mini i granatowa jedwabna bluzka. Jeśli chodzi o lumpeksy to jestem trochę mniej wybredna i pozwalam sobie na rzeczy, których nie kupiłabym w „normalnej” cenie. Za mniejszą cenę jestem w stanie się przemóc i bardziej eksperymentować z kolorem czy krojem, ale w dalszym ciągu nie są to szaleństwa. Te ostatnie zakupy zresztą należą do bardzo zachowawczych :)

W dalszym ciągu nie zdecydowałam się na czarne baleriny. Niestety te, które postanowiłam jeszcze nosić, z zeszłego roku (z Deichmanna) rozpadły się i obecnie w ogóle nie mam czarnych baletek. I tak sobie myślę cały czas czy one są mi niezbędne. Te białe baletki są bardzo delikatne i teraz zaczynam jednak mieć wątpliwości czy taki obły kształt baletek, jak ten z Kazara będzie dla mnie dobry. W międzyczasie spodobały mi się jeszcze baletki z Vagabonda, a do tej marki mam duże zaufanie. Jeśli więc będę kupować czarne baletki, to już raczej nie te Kazary…

Mam nowy system notowania.

Jak do tej pory moim systemem był brak systemu. Prowadziłam coś na kształt bullet journal, ale sądzę, że osoba, która wzięłaby do ręki mój notes nie byłaby w stanie niczego w nim rozczytać. Chaos niestety. Sprawdzało się to na tyle, że wychodziło z głowy i lądowało na papierze, ale mnie samej też było trudno wracać do wcześniejszych zapisków i zawiłych schematów. Ciężko mi to wytłumaczyć, ale za każdym razem gdy staram się wprowadzać w tym jakąś metodę, po mniej więcej dwóch kartkach wracam do poprzedniego rozgardiaszu.

Jacek Kłosiński stworzył notesy, a wraz z nimi swoją metodę notowania. Do notesu dołączona jest książeczka z instrukcją jak notować i to ona jest dla mnie najbardziej wartościowa, bo poddaje w wątpliwość wszelkie „listy do zrobienia” i odhaczanie. Miałam przyjemność dostać notesy od Jacka w prezencie i zaufałam po prostu – zaczęłam robić notatki wg schematu, którego sama nie wymyśliłam i zdaje to egzamin. Na razie trzymam się tego już dwa tygodnie, a to jest bardzo długi okres jak na moje standardy notowania :)

W ramach współpracy z wydawnictwem Znak, dostałam do przeczytania trzy książki Gladwella. Na instagramie po krótce pisałam o Punkcie przełomowym, a teraz pożarłam jeszcze Poza schematem. Te książki się dosłownie wchłania. Dla kogoś, o kim można choć w ułamku powiedzieć, że jest ciekawy świata będą idealnym prezentem. Jeśli potrzeba źródła ciekawostek do opowiedzenia w towarzystwie, lepszego nie ma. Relaks, ale nie taki bez refleksji – książka idealna :)

Zachwalam szczerze, a samo Poza schematem mówi o tym, że to nie zdolności są gwarantem sukcesu, że można być najinteligentniejszym i żyć na skraju ubóstwa, że to co postrzegamy jako talent w rzeczywistości najczęściej jest zupełnie czym innym, często kwestią przypadku, szczęśliwych zbiegów okoliczności czy statystyką. Napisałam to tak, jakby książka była pesymistyczna, ale ona raczej daje wątpiącym w siebie kopa, żeby się ruszyć!

Zjawa (2015) reż. Alejandro González Iñárritu

Film mi się podobał, choć niczego odkrywczego w nim nie dostrzegłam. To taki w zasadzie standardowy film o przetrwaniu jednostki w dziczy, z dodatkowym jeszcze motywem zemsty. Uwielbiam i aktora, i tematykę, więc to była czysta rozrywka, ale na pewno określanie tego jakimś artystycznym czy ambitnym kinem jest przesadzone.

Jeśli lubicie filmy tego typu, zdecydowanie polecam Dersu Uzałę Kurosawy, który ogląda się może nie z takim napięciem, ale raczej z zaciekawieniem. Na ogół właśnie chciałabym, żeby w filmach o przetrwaniu był większy nacisk na to jak to się szczegółowo robi, a nie lecenie po łebkach i pomijanie istotnych rzeczy typu: skoczył z góry – przeżył, rozpalił ognisko – wilki sobie poszły, było zimno – wszedł do dziury… Jakiej dziury, jak rozpalił, jak się nie połamał… JAK???

Dumbo (2019), reż. Tim Burton

To wprawdzie film dla dzieci, ale ja się w kinie świetnie bawiłam. Normalnie bym o tym nie pisała, jednak czuję, że to moja powinność, by powiedzieć Wam, że w tym filmie Eva Green jest doskonała, genialnie wmotana do tej cyrkowo-burtonowsko-dramatycznej estetyki. Że fani tej niepowtarzalnej aktorki będą usatysfakcjonowani, podejrzewam że wniebowzięci. Warto iść właśnie ze względu na tę stylistykę i tę kobietę.

Wywiad z założycielem Wtórpolu, Leszkiem Wojteczkiem, o tym co się dzieje z odzieżą, którą wyrzucamy do kontenerów.

Tekst Kasi Kędzierskiej (Simplicite) o zero waste, dla mnie poruszający, zbliżony do moich poglądów na ten temat.

Prześwietny kanał na youtube (anglojęzyczny) – Gothamista, poświęcony dbaniu o skórę. Podoba mi się sposób w jaki Pani tłumaczy różne rzeczy. Motywuje mnie do optymalizacji mojej codziennej pielęgnacji. Zwłaszcza ten film z rutyną dla tłustej cery był dla mnie ważny.

American Crime Story: Sprawa O. J. Simpsona

Człowiek ogląda Przyjaciół, wytrwale brnie przez wszystkie dziesięć nierównych sezonów, na końcu mając już przesyt, a tu w następnym serialu znowu pojawia się Ross i to jeszcze taki smutny, spokojny i po przejściach. Żartuję oczywiście, ale jakoś przed rozpoczęciem oglądania American Crime Story nie skojarzyłam, że David Schwimmer będzie grał jednego z adwokatów O. J. Simpsona. Pierwszy sezon opowiada o procesie Simpsona. W drugim sezonie mamy przedstawione okoliczności morderstwa Versace. Obejrzawszy pierwszy odcinek drugiego sezonu, stwierdziłam, że muszę zrobić pauzę. Było to zbyt artystyczne i poetyckie jak dla mnie, choć może jeszcze wrócę do oglądania. Pierwszy sezon był zrobiony za to bardzo ciekawie, miejscami miałam wrażenie, że oglądam dokument. Oczywiście potem wzięłam się za przeszukiwanie sieci i czytanie o całej tej sprawie, nie mówiąc już o porównywaniu aktorów do osób, które grali. Serial i tematyka książek Gladwella doskonale się ze sobą zgrywają. W sprawie Simpsona praktycznie w ogóle nie chodziło o fakty – obrona grała bezczelnie na emocjach, a wyrok był w głównej mierze sprzeciwem wobec konfliktów na tle rasowym w USA.

Jeśli nie wiecie, to ja Wam powiem, że Diane Keaton ma swoje konto na instagramie i jest to coś wspaniałego. To jak ta Pani się nosi, jakie ma poczucie humoru i styl dla mnie jest niezwykłe. Taka nietuzinkowa osoba w świecie kojarzonym głównie z dążeniem do perfekcji i udawaniem.

To też kopalnia inspiracji, bo aktorka non stop linkuje do ciekawych artystów i projektantów. Wszystko wydaje się szalone, ale ja widzę w tym wielką spójność. Zauważyłam też u siebie coś takiego, że jeżeli błądzę między kanałami i widzę Diane Keaton dalej nie przełączam :)

Czekam na Wasze polecenia i aktualizację zakupów. Będę szczególnie wdzięczna za polecenia pielęgnacyjne, bo dużo ostatnio z tym eksperymentuję – produkt + na co się sprawdził.

W listopadzie zeszłego roku zrobiłam wpis z pomysłami na zimę 9 inspiracji na zimę. Z dziewięciu pomysłów zrealizowałam pięć i pomyślałam sobie, że fajnie by było być bardziej skuteczną. Mam nadzieję, że wiosenne inspiracje wykorzystam w całości i być może zainspiruję Was do tego, żeby zastanowić się nad wprowadzeniem jakichś swoich pomysłów w życie.

Jestem teraz tak bardzo zorientowana na pozbywanie się z szafy rzeczy, które nie są dostatecznie proste, że powoli zaczynam dochodzić do takich ubrań, o których nawet nie pomyślałam, że mogłoby ich nie być. Ale to akurat bardzo pozytywny proces, takie porządki. Zwłaszcza robione w ślimaczym tempie. Z częścią rzeczy się pożegnałam, ale kilka rzeczy odkryłam na nowo, jak chociażby granatowy płaszcz z poprzedniej stylówki.

Dostałam kilka wiadomości na instagramie (w komentarzach na blogu i instagramie też widzę takie uwagi), że te zmiany w stylu nie wyjdą mi na dobre i że jakieś nijakie minimalizmy czy styl dyskretny się przejadły. Nie wiem, być może się źle wyraziłam – nie aspiruję do tego by ubierać się w stylu minimalnym, dyskretnym czy w ogóle jakimś konkretnym stylu określanym jednym słowem. Czasami nawieszam na siebie tyle złota, że wyglądam jak z teledysku hip hopowego, nie ma obaw… Jeśli mam mówić o jakichś zmianach, to są one raczej korygowaniem kursu, niż obieraniem nowego:

1. Rezygnuję z aspektu romantycznego w jakiejkolwiek postaci, bo trochę mnie znużył.
2. Kupuję raczej bazowe rzeczy, żeby zawartość szafy była bardziej plastyczna, ale też mniejsza i lepsza jakościowo.
3. Inspiruję się dyskretnym stylem (który sama zdefiniowałam na potrzeby tej inspiracji) jako stylem startowym, ale nie ma szans bym ja sama była 100% realizatorką takiego stylu. Ta inspiracja objawia się większą prostotą w ubiorze.
4. Próbuję znaleźć satysfakcjonujący kompromis między jakością, ceną i designem. I z jednej strony pozwalam sobie na zakupy w sieciówce, a z drugiej szukam rzeczy unikatowych.
5. Patrzę bardziej realnie na to czy będę daną rzecz nosić i rezygnuję całkowicie z rzeczy, których nie będę nosić.

No bo poza tą rezygnacją ze szczątkowej romantyczności, jaka miała miejsce u mnie w szafie, gust mi się nie zmienił :) Być może zrobię nową listę klasyków, żeby to utrwalić, bo pewne rzeczy przestały dla mnie być priorytetowe.

Przejdźmy zatem do wiosny. Oto kilka pomysłów na wiosnę, które będę się bardzo starała wcielać w życie.

Nie przepadam za Audrey Hepburn jako aktorką, ale przyznaję, że jest ikoną mody. Taką ponadczasową, elegancką, mogącą być wzorem dla wielu pokoleń kobiet ikoną.

Pewnie większość z nas miała na sobie jakąś wariację stroju z tego kultowego zdjęcia. Ja, o wszelkich zestawach na podobieństwo tego, myślę jak o swoim uniformie. To dla mnie nie pierwszyzna, założyć czarną górę i czarny dół, ale chciałabym być tu bardziej dosłowna i zbliżyć się do Audrey.

A więc widzę tu na pewno dopasowaną czarną bluzkę z dekoltem łódką lub takim jak ma Audrey (na tym zdjęciu lepiej widać), spodnie z wysokim stanem i kończące się nad kostką, czarne baletki. Już w tej chwili, mogłabym stworzyć coś podobnego z rzeczy, które mam w szafie, ale mam do dopracowania kwestię butów.

Spodnie o tej długości lecz rozszerzane na dole pokazywałam Wam w tym poście. Nosiłabym je z czółenkami na niewielkim obcasie. Natomiast gdybym trafiła na zwężane spodnie, zestawiałabym je z baletkami. I tu dochodzę do dwóch par obuwia, które na pewno kupię na ten sezon.

Chciałabym mieć dwie pary butów, które można uznać za neutralne. Baletki z okrągłymi noskami i czółenka na niskim obcasie, na tyle wygodne, by chodzić w nich przez cały dzień. Podobają mi się słynne już buty marki Balagan, czyli zabudowane baletki Opera, ale mierzyłam je w sklepie i na mojej nodze nie wyglądają ładnie. Co innego czółenka tej marki, w nich czułam się świetnie, więc chyba na nie się zdecyduję. Zrobiłam już reasearch w tej sprawie i jeśli również macie ochotę na dyskretne buty, spójrzcie na moją listę.

Oto lista modeli, które biorę pod uwagę:

• baleriny Mango
• czółenka Balagan najprawdopodobniej je kupię
• baleriny Kazar najprawdopodobniej je kupię
• czółenka Kazar
• baleriny Marc O’Polo
• czółenka Clarks
• baleriny Vagabond
• czółenka Badura

Oczywiście proste skórzane baleriny można kupić w cenie nie wyższej jak 150zł. Z mojego doświadczenia jednak wynika, że takie buty na drugi sezon wyglądają bardzo mizernie. Jestem więc ciekawa czy za wyższą ceną będzie też stać trwałość.

Czarna spódnica do połowy łydki jako baza do wielu zestawów, komponująca się świetnie praktycznie z każdą możliwą górą (koszulą, grubym swetrem, gładkim topem, zwyczajną koszulką). Z boku jest najlepsze zdjęcie oddające kształt spódnicy o jakim mówię. Chodzi o zwyczajną czarną spódnicę. Raczej cienką, nie z dzianiny. Najlepsza byłaby pewnie wiskoza albo cienka bawełna. Mam już poniekąd dwa typy. Spódnicę z Risk Made in Warsaw i spódnicę z Zygzak, ale te dwie rzeczy wydają mi się mieć zbyt dużo objętości. Myślę że to mogłaby być taka zwyczajna szmatka na gumce i to by się sprawdziło, więc coś wykombinuję.

Jest taki typ wyglądu, stylizacji, noszenia się, który określiłabym, jakkolwiek pretensjonalnie to brzmi, jako artystyczny. Przeglądając zdjęcia różnych malarzy przy pracy (nie mam na myśli tylko kobiet), można wyodrębnić jakieś wspólne elementy w ich wyglądzie, zwłaszcza w stroju roboczym. I ja te elementy chciałabym przenieść na swój strój codzienny, ale tylko w pewnym stopniu i w określonych stylówkach. Była kiedyś taka kolekcja La Garconne, w której każda nazwa modelu ubrania zaczynała się od słowa „painter” i to dobrze oddawało ducha stylu o którym mówię. A więc luźne płaszcze, szerokie spodnie, białe luźne koszule, białe podkoszulki, wygodne płaskie buty, strategicznie porozmieszczane głębokie kieszenie :) To wydaje się bardzo powiązane ze stylem dyskretnym i myślę że mogłoby zasługiwać na oddzielny wpis z ilustracjami artystów przy pracy – dajcie znać czy jesteście zainteresowane!

Tu inspiracji szukałabym u polskich marek, które szyją proste bawełniane czy wiskozowe oversizowe ubrania i marek, które brylują w szyciu lnianych ubrań.

Kupiłam w końcu granatowe spodnie w prążki i jestem nimi zachwycona (te konkretnie). Zupełnie nie myślałam o takim kroju, bardziej skupiałam się na wysokiej talii, ale okazało się że taki luźny model można zestawić absolutnie ze wszystkim, nawet ze sportowymi butami i wygląda to świetnie. W zasadzie noszę te spodnie głównie na sportowo, ale dzięki nim wyciągnęłam też z szafy bardzo starą koszulę w granatowe paski i okazało się, że aranżacja na elegancko jest ciekawa właśnie przez nagromadzenie pasków.

Materiał jest fantastyczny, ponieważ nie są to zupełnie miękkie spodnie i nie wyglądam w nich na rozlazłą. Taki krój spodni, ale uszyty z wiskozy mi się bardzo nie podoba i nie sądzę by służył dobrze komukolwiek.

Kwestia dobrego t-shirta spędza mi sen z powiek. Doszłam do wniosku, że koszulki proponowane kobietom przez sklepy odbiegają na niekorzyść męskim koszulkom. Nie mówiąc wcale o jakości, a tylko dywagując o  kroju. Dlaczego damska koszulka musi mieć udziwnienia – rozlazły dekolt, dłuższy tył, rękawy, które przy podnoszeniu ręki podnoszą całą koszulkę? Zamierzam kupić sobie dwie najzwyklejsze męskie koszulki, z dość długimi krótkimi rękawami. Czarną i białą. Nosić je pod marynarką, pod swetrem, do spódnicy. Męskie t-shirty podobają mi się ze względu na brak udziwnień i porządne wykończenie pod szyją. Dodanie do nich jakiegokolwiek wisiorka, łańcucha, naszyjnika daje taki czysty i wyrazisty efekt!

Podoba mi się również, gdy spod bluzy lub swetra wystaje biała koszulka, na pewno zrobię tak u siebie, prawdopodobnie z tymi spodniami w prążek i granatowym swetrem.

Sensownie wyglądające koszulki bez żadnych rzucających się w oczy naszywek czy logo ma COS, Tiger of Sweden, dział premium H&M.

Uwielbiam wszystko co dzieje się na tym zdjęciu. Taki prosty schemat ubioru jest jak najbardziej do powtórzenia i daje mnóstwo pola do interpretacji.

Na górze mamy prosty top z krótkim rękawem. Wcale nie jest powiedziane, że to zawsze musi być biel lub krem, bo przy czarnych spodniach, dosłownie każdy kolor będzie pasował, nawet widzę tu jakiś spokojny róż lub błękit. Spodnie z wysokim stanem, proste, eleganckie, mogą być z kantem. Do tego wygodne buty na obcasie i delikatna biżuteria. Torebka na łańcuchu.

Urok tego zestawu też może polegać na tym, że nie ma paska czy rzucających się w oczy dodatków. Mi bardzo na wyobraźnię działa też fakt, że z pozornie bardzo eleganckich elementów jak buty na obcasie czy spodnie z kantem można zrobić niezobowiązujący, codzienny strój.

Przy okazji upraszczania szafy, uwalniam kolejne rzeczy. Proszę o maila w razie zainteresowania maria@ubierajsieklasycznie.pl.

Buty z tego posta, marka Softwaves, skóra, r. 39, na grubym obcasie  7cm, podeślę zdjęcia bokiem, 150zł z wliczoną już przesyłką.
Spódnica z tego posta, Marie Zelie, r. 36 (talia 72cm, długość 65cm), 90zł z wliczoną już przesyłką.
Torebka z tego zdjęcia, widoczna też tutaj, marka Zatchels, złota, skórzana, wymiary: szer. 15cm i wys. 16cm, 100zł już z wliczoną przesyłką.

Dajcie znać o czym Wy myślicie w związku z wiosną. Jakie zmiany, ulepszenia chciałybyście wprowadzić do szafy? Czy są jakieś trendy, które Was szczególnie inspirują? A może nadszedł czas na realizację czegoś, co chodziło Wam po głowie już od dawna?

Cześć dziewczyny!

Na początek komunikat. Muszę zawiesić poniedziałki i czwartki jako dni w których ukazują się wpisy. Pracuję teraz nad swoim pierwszym produktem. Będą to paletki kolorystyczne dla wszystkich typów urody (takie podręczne paletki, do torebki) i kolory dosłownie śnią mi się po nocach. Niestety nie jestem w stanie ukończyć paletek przy równoczesnym stałym publikowaniu. Chcę żeby paletki były perfekcyjne, ale to wymaga czasu i ciągłości pracy.

Blog jest dla mnie najważniejszy, ciągle coś piszę, ale będę mieć teraz trudność, by wstrzelić się idealnie w te dwa dni. Zaglądajcie jednak na bloga, bo w dalszym ciągu planuję dużą ilość publikacji. Jak zawsze w dniu ukazywania się wpisu, linkuję do niego na facebooku i instagramie, więc to też jest jakiś sposób, żeby być na bieżąco.

Tak swoją drogą, nie sądziłam, że komponowanie palet będzie takie pracochłonne i zajmujące umysł. Zajmujące umysł 24h na dobę :) A teraz do poleceń!

O co chodzi? Dla tych, co nie wiedzą, proszę przeczytać ten wpis.

Jak obiecałam, pokazuję swoje zakupy z tego roku. Doszedł jak widać tylko naszyjnik od Orskiej. Ta nowa reguła sprawia, że jestem bardzo wybredna i chociaż odrzucam jakieś rzeczy w przymierzalniach i odsyłam zamówienia internetowe, to koniec końców jestem z tym bardzo szczęśliwa. W sumie, to doszłam do wniosku, że to jest również istotne, by pokazać Wam czego nie kupiłam!

Ta bluzka wydała mi się na zdjęciu idealna. W dodatku uszyta z wiskozy, którą bardzo lubię – musiała być moja. Niestety odesłałam ją, bo nie dość że z bliska materiał wyglądał tandetnie, to nie układała się tak dobrze jak na modelce. Na zdjęciu wygląda super, ale na żywo wygląda „tanio”.

Spodnie mają na zdjęciu dokładnie taki krój i kolor jaki sobie wymarzyłam, ale z racji składu materiałowego postanowiłam przejść się do H&M i podotykać. I wierzcie mi, że materiał tu w ogóle nie jest problemem. W przymierzalni okazało się, że spodnie leżą źle. Nogawki są za krótkie (nie tak jak na modelce, a mam 168cm wzrostu), góra układa się jakoś koślawo, zjeżdżając na jedną stronę i w dodatku trafiłam na egzemplarz z niedobrze wszytą kieszenią, więc stałam w przymierzalni w tych porciętach i po prostu śmiałam się do lustra z tego jak komicznie to wygląda.

Przemawia do mnie idea białej torebki, ale nie tylko na lato. Widzę taki mocny element z innymi neutralnymi kolorami – przy płaszczu zimowym, przy denimie, przy trenczu, przy czerni na całości stylizacji. Ja ostatnio wszystko robię tak do bólu praktycznie, że może fajnie by było mieć torebkę, która się brudzi przy byle okazji :) Na razie nie jestem jeszcze pewna co do formy, bo zarówno luźny shopper, jak i taka bardziej sztywna forma mi się podobają.

Obejrzałam film o Stanisławie Szukalskim i… muszę odetchnąć. Tyle dziwności, geniuszu, absurdu, pychy, nonsensu, mistrzostwa, wielkości w jednym człowieku. Wow. Film mną potrząsnął, bardzo polecam.

Ooo, to lubię, wreszcie książka, którą mogę polecać na wszystkie strony! Tytuł w zasadzie mówi wszystko. Najwybitniejszy naukowiec naszych czasów odpowiada na najbardziej frapujące ludzkość pytania. Może odpowiedzi są krótkie, ale żeby je zrozumieć trzeba zaangażować szare komórki i czytać po kilka razy to samo (tak jest w moim przypadku). Takie zagadnienia jak podróże w czasie, czarne dziury, rozważania o powstaniu wszechświata sprawiają, że książka w stu procentach wstrzela się w moje zainteresowania, ale myślę że będzie również interesująca dla tych którzy lubią dziedziny pokrewne filozofii, religii czy chociażby science fiction. Zdecydowanie nie jest to coś jedynie dla pasjonatów fizyki czy astronomii.

Oglądam teraz Przyjaciół od samiutkiego początku i oczywiście jestem pod wrażeniem kostiumów. I mówię tu o wszystkich postaciach, ale przyznaję, że perfekcją jest wszystko co nosi Rachel od sezonu szóstego. Praktycznie od momentu rozpoczęcia pracy u Ralpha Laurena jej stroje są nienaganne. Dużo białych koszul, cały czas małe czarne, skórzane płaszcze, sukienki bez ramiączek – rewelacja. Na pewno zrobię wpis o kostiumach w tym serialu, choć jeszcze nie wiem jaką dokładnie przybierze on formę.

Ostatnio na swoich instastories opowiadałam, że znalazłam najlepszy bezbarwny lakier do paznokci pod słońcem. Uwaga: kosztuje ok. 8 zł i nazywa się Miss Sporty – Nail Expert Glossy Base and Coat. Zielonego pojęcia nie mam jak się sprawdza jako baza czy top coat, ale jako bezbarwny lakier jest dla mnie bezkonkurencyjny. Nie lubię mieć kolorowych paznokci. Znalazłam jakieś inspiracje, które są już ekstremalnymi przykładami czegoś innego niż bezbarwny lakier, ale wreszcie po tylu latach zmieniania lakierów jak szalone (bo były beznadziejne i się szybko odpryskiwały) mam coś, co utrzymuje się przez 7 dni bez żadnego oszczędzania paznokci! Jak na razie moje odkrycie roku.

Słuchajcie, jestem teraz taka szczęśliwa, bo wróciło mi znowu uwielbienie do piłki nożnej. Po prostu chce się znowu oglądać futbol. Byłam tak rozczarowana ostatnim Mundialem, że nie miałam już do tego serca. Od kiedy Krzysztof Piątek przeszedł z Genoa CFC do A. C. Milan obejrzeliśmy wszystkie mecze Milanu i powiem Wam, że teraz mam marzenie, które zamierzam przemienić w plan i obejrzeć występ Piątka na San Siro. Napiszcie mi czy ktoś z Was lubi piłkę nożną. Mam tylko jedną koleżankę, która lubi futbol, więc może online ta statystyka okaże się lepsza :)

Za chwilkę Oscary, które z roku na rok stają się dla mnie coraz mniej istotne pod względem filmowym. Jednak i tak za każdym razem przewijam sobie zdjęcia wszystkich kreacji na czerwonym dywanie. W zeszłym roku Margot Robbie wystąpiła w sukni Chanel, zaprojektowanej przez Karla Lagerfelda. Ta suknia była tak olśniewająca, że wracałam do niej kilka dni z rzędu i każdego dnia kochałam ją jeszcze bardziej. Pomyśleć, że już nie będziemy mogli podziwiać talentu takiego wizjonera…

Proszę o Wasze polecenia i aktualizację zakupów. Co kupiłyście i mogłybyście z ręką na sercu polecić? Co oglądałyście i chciałybyście, by inni też obejrzeli?