Od siebie polecam zajrzeć sobie do powyższego linka – opisane jest jak powinno się w odpowiedni sposób pielęgnować cerę po 40 roku życia.

Hej Lena, jak miałam podobny dylemat to podkręceniem okazały się wyraźne usta w moim kolorze mocnego różu, wogole mocne kolory w tych prostych krojach i kolorowo mocne buty. Narazie tylko trampki na lato ale myślę o kobaltowych albo fuksjowych botkach. Chyba podobnie myślimy. Jakie jeszcze masz pomysły?

Ja się z Nataszą zgadzam na 100%. French chic się po prostu ma i naiwnym jest myślenie, że można sie tego stylu nauczyć. Różnice między stylem Polek i Francuzek widać gołym okiem, zwłaszcza brak tej właśnie nonszalancji.

To jest coś – odkryć swój rodzaj spodni i się tym cieszyć!

PS. Jako zgaszone lato nadal poszukuję idealnego trencza, takiego jak opisałaś – nie za obcisły, nie za krótki i w idealnym kolorze beżu. Wszystkie są dla mnie albo za ciepłe albo za zimne. ;)

Pozdrawiam ciepło!
Galia

Myślę, że french styl to nie konkretne ubrania, ale sposób noszenia, ten styl zaadaptował to, co noszą zwyczajne kobiety, 'z ludu’ a nie elita. Teraz w relacjach z Paryża widać dżinsy, gładkie swetry, kurtki parki… Kiedyś, 80 lat temu, młoda dziewczyna, przyjeżdżająca za chlebem do Paryża nosiła… Czarną sukienkę, kupioną przez babcię, żeby miała w czym iść do kościoła, zloty łańcuszek od świętej komunii, marynarską koszulkę i beret, zakoszone ukochanemu. Trencz i swetr, bo pogoda gorsza niż w Prowansji. Bohaterka była bezczelna, zdeterminowana i pewna s siebie. Była niezamożna, więc nosiła wszystko, co miała.

Czasem podkręcam kolorem ale muszę uważać bo jestem 'stonowana’ więc pojawią się zieleń czasem łagodny koralowy, czasem podkręcam fasonem jak pisałam wyżej, czasem podkręcam butami ale to wszystko sporadycznie więc czasem czuję że jest nudno i nijako brakuje no właśnie czego
No i nie znalazłam idealnej czerwonej pomadki, wiem że jest o tym osobny wpis ale moje usta są specyficzne wszystkie stonowane pomadki na nich stają się dziwnie różowe.

Ciekawy pomysł! Mam taką sukienkę i zupełnie nie pomyślałam, że jest kompatybilna z tym stylem a faktycznie ma to sens.

Nie do końca o to mi chodziło, dziewczęcość bardziej w znaczeniu nie tak zachowawczych fasonów, kwiatowe wzory itd. We francuskim stylu jest bardziej zachowawcza. Może użyłam złego określenia.

Tak, super!

„Takie przekonanie, że osoby, które mają fajny styl są w tym naturalne i nie muszą się tego uczyć albo nie sięgają po pomoc z zewnątrz jest, najłagodniej ujmując, naiwnością.” – zdecydowanie! Zanim lata temu zaczęłam świadomie myśleć o stylu, ubierałam się bardzo prosto, klasycznie w klasycznym ujęciu tego słowa (mam na myśli lata szkolne, kiedy to już wtedy byłam na tyle wysoka, że moda stricte młodzieżowa po prostu do mnie nie pasowała). Dopiero pod wpływem różnych inspiracji z zewnątrz, czegoś podpatrzonego u koleżanek zaczęło się to zmieniać. Z części z tego zrezygnowałam, np. ciemnego smokey czy też smokey w ogóle, bo to co pasowało znajomej, już niekoniecznie pasowało mnie. Czerwone usta z kolei pojawiły się na studiach pod wpływem zdjęć Dity Von Teese – wówczas mało kto je nosił, uchodziły za coś bardzo odważnego na co dzień i rzucającego się w oczy, a jej makijaż był postrzegany jako bardzo retro. Dzisiaj wydaje mi się oczywistością.