Piekno odbieramy nie tylko zmyslem wzroku. Niewidomy tez moze chlonac piekno muzyki, czuc piekno materialu poprez dotyk, doznawac zmyslowej ekstazy wywolanej pieknm zapachem itp. A nasza percepcja i odbior barw jest wysoce subiektywna z przyczyn fizycznych, fizjologicznych, psychicznych, kulturowych, you name it. Esteta to ten, kogo razi brzydota odczuwana subiektywnie. Wszystko jest relatywne, czyz nie tak?

Spoko, luz ;) W sumie trochę sama jestem sobie winna, bo pokazuję na blogu tylko ładne, dopracowane kadry, a wiadomo, że na co dzień nie wygląda to wszystko aż tak idealnie ;)

A we mnie lekki sprzeciw wzbudził ten fragment o ręczniku. Myślę, że bliżej mi po prostu do ekologii i nie marnotrawienia (akurat z tymi tematami jakoś biorę się mocno za bary tej wiosny). A co z dostrzeganiem piękna w tym, co zużyte? Czy sprany, spracowany ręcznik/ubranie to nie wabi-sabi? Oczywiście gdzieś są granice (gdzie? otwarte pole do dyskusji). Choć ostatnio robiąc porządki w starej szafie po Babci znalazłam dziurawą ściereczkę, z naszytą pracowicie kolorową łatką…
Sama uważam się za estetkę, a może raczej osobę z wyrobionym gustem, bo jednak sama estetyka rzadko bywa dla mnie priorytetem w wyborze. Może gdybym częściej kupowała obrazy na ściany, miałaby większe znaczenie. ;) Zwykle wybieram naturalne surowce i jak najprostsze formy, dzięki temu jakoś łączę bliską mi estetykę z innymi wartościami.

przepraszam Ryfko, nie chciałam zrobić Ci przykrości, i właściwie to nawet nie do końca była prawda, bo Twoje mieszkanie mi się podoba, tylko dokonałam tu projekcji swoich lęków ;) , bo przypomniałam sobie czas urządzania swojego mieszkania (również dopracowanego do ostatniego ręczniczka) i codziennej walki z moim mężem – perfekcjonistą/ estetą maksymalnym o pozostawienie choć marginesu wolności i swobody – no i mam te moje zdekompletowane kubki i filiżanki, pochowane w szafkach i różne sprzęty, pojemniki i butelki, które uratowałam przed usunięciem lub zmianą opakowania też zawdzięczają życie pochowaniu w szafkach. I nie wynika to z hipokryzji, że to co na wierzchu to ładne, a to co brzydkie to chowamy, tylko z mojego poczucia wolności i swobody, że otwieram sobie szafkę i moja dusza się cieszy, że nie ma tam kompletów i serwisów i wszystko sobie żyje i wygląda jak chce :) (w sumie to smutnie brzmi – ale wolności i swobody mi nie brakuje, żeby nie było, że tylko tak się realizują te moje potrzeby :)

A dla mnie to nie do końca dwa odległe bieguny. Uważam, że ktoś, kto chce się nazywać estetą, powinien w równej mierze dbać o piękno zewnętrzne, jak i wewnętrzne. Inaczej brakuje w tej postawie harmonii i spójności. Trudno być otwartym na piękno, będąc jednocześnie osobą o „nieciekawym charakterze”.

Oczywiście. Nie ma moim zdaniem jednej, obiektywnej definicji piękna. Istnieją pewne kanony, jednak trzeba pamiętać, że każdy ma inną wrażliwość, inne poczucie estetyki. To zupełnie naturalne, że coś, co ja uważam za piękne, komuś innemu może się nie podobać i odwrotnie. W takich sytuacjach lubię jednak wejść w głębszą dyskusję. Siła argumentu najczęściej do mnie przemawia, jeśli ktoś potrafi uzasadnić, dlaczego uważa coś za piękne, to staram się wtedy szukać tych elementów. Bywa, że dostrzegam piękno tam, gdzie na pierwszy rzut oka go nie ma i zmieniam zdanie.

Wydaje mi się, że nikt świadomie nie chce otaczać się przedmiotami w swoim mniemaniu brzydkimi, ale są ludzie, którzy nie zwracają na to większej uwagi, zasadniczo jest im wszystko jedno, czy coś im do czegoś pasuje, czy wizualnie coś sprawia radość. Esteta zawsze będzie dążył do tego, że wszystko czym się otacza, na co ma wpływ będzie m.in. wizualnie wywoływało pozytywny wpływ na niego.
Inną sprawą jest to, że np. osoba lubująca się np. w różowo cekinowym kiczu (czyli czymś co w ogólnym pojęciu nie mieści się w kategorii estetyki czy piękna) będzie uważała, że jest estetką, bo otacza się pięknymi (wg. niej) rzeczami.

To niekoniecznie jest kwestia lenistwa, ja właśnie jestem z tych, którzy nie wiedzą, o co chodzi ;) I dziękuję za ten komentarz, bo w końcu to, z czym się spotykam u teściów wreszcie staje się jasne :D Jestem poszukiwaczem piękna i piękno jest dla mnie ważne w życiu, ale mam bardzo wybiórcze postrzeganie – np. sterta brudnych naczyń w zlewie przez kilka dni może mi nie przeszkadzać, bo jej po prostu nawet nie zauważam. Co do nakrycia stołu do jedzenia – dla mnie plasterki wędliny i sera na talerzu czy w plastikowym opakowaniu mają dokładnie ten sam poziom estetyki, a wszystkie obrusy, serwetki czy podkładki, choćby nie wiem jak ładne, kompletnie mi się nie podobają i dlatego nie ma dla nich miejsca w moim mieszkaniu ;)

Zupełnie się nie zgadzam, że pieniądze stoją w jakiś sposób na przeszkodzie estetom.
Jeśli ktoś jest „ubogim” estetą (choć moim zdaniem esteta nigdy nie jest ubogi przez to jak postrzega świat:), to przejawia się to raczej w czystej, choć skromnej przestrzeni wokół niego. W schludnym ubraniu, gdzie zadziwiająco pasują do siebie proste rzeczy, wydobywając harmonię i szlachetność danej osoby. Esteta jest rozpoznawalny po błysku w oku czy głębokim oddechu, kiedy spotyka się z czymś dla siebie pięknym i masz wtedy wrażenie, że również chłonie i nasyca się tym pięknem poprzez wszystkie zmysły. Esteta nie musi posiadać.