A ja trochę rozumiem Twoją córkę, bo od małego mam tendencję do zwątpienia w siebie (do porównania się także miałam, ale z tego można wyjść).
Moim zdaniem brak pewności siebie nie zawsze musi być destrukcyjny, o ile ma się go pod kontrolą. Według mnie nie ma też nic złego w tym, że Twoja córka jest samokrytyczna i umie dostrzegać swoje ułomności, wady i słabości. Najważniejsze, żeby nie przysłaniały jej całego obrazu swojej osoby.
Staraj się dostrzegać w tym pozytywne strony, zamiast na siłę zwalczać w niej tendencję do samokrytycyzmu. On może być siłą, niekoniecznie słabością bądź czymś desktrukcyjnym.

Ale koleżanka rzuciła cenną radą. Brawo. To mi się kojarzy z tymi wszystkimi dziewczynami, które na Halloween muszą się koniecznie seksownie przebrać. Jakby jakiś straszny kostium miał im odjąć urody albo uczynić je brzydkimi :)

Haha, to już jest genialne, śmiem użyć tego słowa! Czasem też wyzwalające jest powiedzenie czegoś wprost o swojej słabości już na samym początku i „nieprzejmowanie się”, ale to jest naprawdę super, co zrobiłaś :)

Zrobiła mi się właśnie GIGANTYCZNA opryszczka. Dla odwrócenia uwagi część wystającą poza wargi zasmarowałam korektorem, a usta pomalowałam czerwoną szminką. zbieram komplementy że dziś „tak odświętnie wyglądam” ;)

Dzięki za czujność.

Inna sytuacja: co jakiś czas na moich ustach pojawia się znienawidzona opryszczka. Zazwyczaj nie chciało mi się w takich sytuacjach specjalnie stroić bo nie widziałam w tym sensu, raczej przypominałam wtedy szarą zaniedbaną mysz z kiepskim nastrojem, bo przecież nic nie przebije tej cholernej opryszczki… No i pewnego dnia opryszczka pojawiła się z okazji spotkania z koleżankami ;) Strasznie się wkurzyłam bo miało być fajnie, miałam już przygotowany strój i cieszyłam się, że jest okazja trochę się wystroić. No i ta opryszczka tutaj nie pasowała jak zwykle, no ale się nie poddałam. Zakręciłam włosy, włożyłam bluzkę z dekoltem na plecach, bransoletki, machnęłam oko eyelinerem i poszłam. I co? Same komplementy! I ani słowa o opryszczce na wargach ;)

No dokładnie tak się staram robić, bo raczej nie ma się w takiej sytuacji innego wyjścia. I z reguły widzę wtedy, że ta druga osoba też odczuwa ulgę – po tym „przejściu do sedna”, jak piszesz. Chyba że ktoś jest zarozumiałym bucem, co się lubi wywyższać z powodu tego na przykład, że mu się akurat udało wtopy uniknąć w kwestii formy właśnie. Ale to nie warto sobie kimś takim w ogóle głowy zawracać:)

Przeraza mnie, ze ona ma takie problemy juz w szkole podstawowej, podczas gdy wiekszosc z nas (jak czytam) zaczela zmagac sie z kompleksami w wieku nastu lat. A wiele nadal walczy z poczuciem „gorszosci”. Pewnych rzeczy nie mozna sie nauczyc, czy oduczyc. To, co lezy w naszym charakterze, juz takie zostanie. I, wydaje mi sie, nie nalezy zmieniac sie na sile, tylko zaakceptowac siebie w calosci. Sama wiesz jak to dziala: jak ja uwierze w siebie, inni tez we mnie uwierza. Jak bede promieniec sila i spokojem, inni tez to zauwaza. Tego bym chciala dla mojej coreczki. Dla kazdego!

ale robią tę różnicę.
wiadomo, różne rzeczy mogą się wydarzyć, choćby np. mogę oblać się kawą.
w takiej sytuacji- nie zostawię plamy, spróbuję ją czymś przetrzeć,
a jak się nie uda, to mówi się trudno.

kiedyś, dawno temu, jeszcze w szkole, coś mieliśmy zrobić, że wymagało to od nas pójścia na salę gimnastyczną.
brak obuwia na zmianę- i po prostu na salę mieliśmy wejść w skarpetkach.
pewien kolega nie chciał zdjąć butów, po dłuższym namawianiu wyjawił , że ma dziurę w skarpetce, dlatego nie chce ;-)
już wszyscy wiedzieli, że on ma tę dziurę, a on nie i nie ;-)

to już podobnie było w tym wpisie: o domowych ciuchach.
wiadomo: jest się w domu, coś się robi, itd. coś się może zabrudzić.
a tu nahle wpada ktoś z niezapowiedzianą wizytą.
dlatego staram się po domu chodzić we „względnych” ciuchach. nawet, jak coś się stanie, no to trudno, stało się, ale nie jest się na wejściu „ostatnią fleją”.

co do linku tofalarii: kiedyś mieszkałam z moją koleżanką bardzo blisko rynku.
i czasami tak było, że np. nudziłyśmy się wieczorem, to w ramach atrkacji- robiłyśmy przebieżkę do rynku, odwiedzając z 1-2 knajpy czy kluby, tak tylko na przetańczenie kilku piosenek.
nigdy się nie przebierałyśmy, czasami tylko zarzucałyśmy jakiś dodatek- no nie wiem, szal, cokolwiek, żeby całość wyglądała nieco bardziej nonszalancko ;-)

Ale chyba MissSepatria to nie żartuje i ten przykład to jest z życia wzięty:) No cóż, spina na całego. Po co?!?

Wow, to Ty już praktykujesz to o czym ja piszę dawno! Jesteś super wyluzowana!

Tofalaria, ale podrzuciłaś wymiatającego linka. Wspaniały, dziękuję. Kiedyś widziałam tego bloga i nie zapisałam go, a potem już nie znalazłam. Fantastycznie!!!

Dzięki. Jako, że tyle tutaj dobrych myśli jest w komentarzach pomyślę o podobnych tematach jeszcze.