To bdb rada. I właśnie, codziennie chociaż coś ale nie przestawać. Ciągle się tego uczę.

Też co jakiś czas do niej wracam. Jak dla mnie to mistrzostwo świata! :)

No właśnie najtrudniej zacząć. A że decyzja już zapadła (po prostu za bardzo mnie już denerwuje to, że brak bdb znajomości języka mnie ogranicza, choćby zawodowo), to zaopatrzyłam się w serię audiobooków do nauki języków, ponieważ dużo zapamiętuję ze słuchu. Normalne książki czy kursy też mam i są ok. Do tego oglądanie bajek, filmów czy słuchanie radia w danym języku bardzo dużo daje. Sprawdziłam już na przykładzie angielskiego. Oglądanie, np. filmów w oryginale i rozumienie ich bez większych problemów daje mnóstwo satysfakcji. Być może takie rady się komuś przydadzą. Pozdrawiam i powodzenia. :)

Proszę bardzo ;) Nie bedę agitować Sapkiem, którego uwielbiam, ale nie każdy musi ;) – ale życzę wytrwałosci w działaniu :D I ślę dużo pozytywnej energii :D

Gdzieś czytałam, że w pewnym wieku ludzie przestają mieć wady, a zaczynają mieć cechy :D It’s not a bug, it’s a feature ;) Chyba wystarczy traktować swoje słabości z humorem i pracować nad nimi bez spiny :)

Mario, polecam Ci też kanał Pauli z treningfitness.com na youtube. Ze zbioru filmików układasz trening, w zależności od dostępnego czasu i swoich możliwości fizycznych. Mam kilka ulubionych, ale lubię próbować też nowości, które Paula cały czas nagrywa.
A skalpel tez bardzo lubię, zwłaszcza jak chcę wrócić do formy po przerwie (czyli za nie długo go odpalę ;) I ten moment, kiedy Ewa mówi „już po krzyku… jestem z ciebie barrrdzo dumna” <3
Pozdrawiam!

Bardzo miło było mi przeczytać to, jak zanalizowałaś moje zachowanie! Trafne spostrzeżenie Mario, taka właśnie jestem. (Choć sama chyba jeszcze nigdy się w ten sposób nie scharakteryzowłam). Dziękuję :)

„Do odważnych świat należy”

(a do reszty nie należy…), nie chcę być w 2017 obserwatorem, będę działać :)

Yennefer – dzięki za ten cytat. Sapkowski jest nie w moim guście ale ten cytat bardzo mi się podoba. Trzeba mi właśnie działania w 2017 roku.

Zastanawiam się, czy można to zastosować do siebie. Nie mam na myśli niestawiania sobie wymagań czy braku dążenia do zmian, ale akceptację siebie, swoich cech, możliwości, a w szczególności ograniczeń. Przestać narzekać na siebie, a jednocześnie robić swoje.

To było we mnie odkąd pamiętam. Schowane w najskrytszym zakamarku mojego serca. Najczęściej siedziało sobie cichutko, skulone, czasami trochę przysypiając, a czasem nieznacznie wzdychając. A mnie, tak bardzo zajętej codziennością, całkiem skutecznie udawało się zagłuszać myśli o nim i prawie zapominać…w każdym razie przynajmniej na jakiś czas. Z wyjątkiem tych chwil, kiedy jakieś niespodziewane zdarzenie, z niezwykłą precyzją poruszało we mnie tę najczulszą strunę i wywoływało falę radości połączonej z bolesną tęsknotą. Czy znacie tę przedziwną mieszankę emocji, gdy radość rozpromienia od środka, a tęsknota wywołuje ból wręcz fizyczny?
Czasami zastanawiałam się, jak długo jeszcze będę przebywać w takim stanie zawieszenia. I przeraziła mnie myśl, że przecież można tak trwać do samego końca i nigdy się nie przekonać.
I wtedy poczułam, że jestem gotowa, by zrobić pierwszy krok. Już sama myśl o tym była wyzwalająca. Podjęłam decyzję i poczułam ulgę. I jeszcze radość, bo wiedziałam, że właśnie zrobiłam ten najtrudniejszy krok.
I wiesz, co się stało?

Najpierw poczułam dziwne rozpieranie w okolicach łopatek. Ból promieniował aż do ramion i w dół, do lędźwi. Daje się przeżyć, choć do najmilszych nie należy. Potem przyszedł ruch, trochę podobny do tego, gdy pod sercem nosi się dziecko, z tym że ten był zdwojony i podskórny, jakby rozpierający. A potem przychodzi przebijanie się ich przez skórę. Ból jest krótki i ostry, łagodzony przez zaskoczenie i uniesienie. A potem były pierwsze, nieporadne ruchy. I euforia, gdy udawało się unieść choć na kilka sekund i poczuć przedsmak tego, co przede mną.

Mam skrzydła.
Oczywiście, odrobinę obawiam się upadków z wysokości, to naturalne. Ale będę próbować. To pewne.