Włożenie ładnej jedwabnej koszuli do zwykłych dżinsów, wyciągnięcie z szuflady ulubionej biżuterii w środku tygodnia czy ubranie porządnego, miękkiego dresu zamiast starego, rozciągniętego t-shirtu potrafi totalnie zmienić samopoczucie. Wtedy nawet zwykłe wyjście po bułki czy praca przed komputerem stają się przyjemniejsze. Fajny tekst, który przypomina, że warto robić sobie małe przyjemności na co dzień, a nie tylko od święta.

A może przerobienie jej u krawcowej byłoby rozwiązaniem?

Polecam markę chylak, mają piękne wzory np krokodyla. Jestem zadowolona z kuferka tej marki i wydaje mi się, że spełnia te wymagania, które napisałaś, nie jest bezksztaltna i jakość świetna.

Drogą eliminacji doszłam do wniosku, że muszę być Stonowaną Jesienią, ale… Mam swoje indywidualne podejście. W palecie Jesieni, wszystkich Jesieni, znajdują się kolory, których szczerze nienawidzę i które dodają mi 10 lat. Ot, zagwozdka… Moja paleta musi być ciemna i zgaszona – przede wszystkim, temperatura barw ma mniejsze znaczenie. Ale, choć ma być ciemno i nie nadto kontrastowo – ciągnie mnie też do jasnych wiosennych akcentów oraz kontrastowych zestawień neutrali. Czyli co sobie wypracuję regułe, to pojawia się pokusa jej przełamania.
No, ale jednak są pewniki: 1) mniej kontrastu w „kolorowych” kolorach, więcej w neutralach.
Poza tym zauważyłam, że moje preferencje kolorystyczne zmieniają się wraz z porami roku, a nawet zależą od tego, czy dzień jest pochmurny, czy słoneczny, światło naturalne czy sztuczne. To mi rozwala system… Zawsze jednak najważniejszy jest balans. I to jest numer 2).
W związku z tym wypracowałam własne schematy. „Kolorowe” kolory na większej płaszczyźnie: ciemniejsze, przytłumione, ale bez przesady z tym zgaszeniem. Nie muszą być ciepłe, mogę pożyczać od Stonowanego Lata, od Ciemnej Jesieni czy Zimy (niektore). Wzory: mogę mieszać odważniej, mogą zawierać barwy czystsze, ale w mniejszej ilości. Przykład: buzka turkusowo-kremowo-brązowa. Zrobiona z wiosennych barw, ale ilości są niewielkie, konkurują ze sobą, poza tym reszta ubrań ściąga w dół to nasycenie. Czyli im bardziej jaskrawy kolorowy kolor, tym go mniej, tym bardziej w roli akcentu. Inny przykład: moja ukochana suknia maxi z Tatuum (już ich nie ma, kupiłabym nową): tło jest w odcieniach od ciemnej niebieskawej szarości do błękitu spranego jeansu, niczym mocno zachmurzone jesienne niebo – przewaga ciemności z przebłyskami. Na to nałożone są duże organiczne wzory w kolorach jasnej oliwki/szałwi, rudego i… beżowego, tak, jest beżowy, ale przysięgam, że w mojej pamięci, gdy jej nie widzę, to ta suknia zapisała się w kolorach: petrol-rudy-żółty. Mimo, że tam nie ma w ogóle mojego ukochanego petrolu. Uwielbiam tę tkaninę, ale gdybym miała włożyć którykolwiek z tych kolorów od stóp do głów solo – byłoby źle.
Jasne kolory? Raczej na dole sylwetki lub w dodatkach w ciepłych porach roku, np. żółte kwiatki na tle czerni czy oliwki robią robotę – bez nich byłoby zbyt… szaro w odbiorze całości. W sezonie jesienno-zimowym z kolei mogę pomieszać barwy Ciemnej Zimy i Ciemnej Jesieni. Albo Prawdziwej Jesieni i Prawdziwej Zimy nawet, pod warunkiem, że będzie ciemno i że będzie jakieś stopniowanie kolorów, np. czerwony aksamitny żakiet z Ochnika plus wszystko czarne – byłoby zbyt płasko. Ale ten sam żakiet z ciemnozieloną spódnicą z naturalnej skóry plus czerń… albo ze zgaszonym ciemnopetrolowym topem plus czerń… – to jest to! Równoważy mi to tę mocną bożonarodzeniową czerwień. Nie bez znaczenia jest też faktura tkaniny: aksamit dodaje trójwymiarowości czyli głębi. To samo zjawisko obserwuję w przypadku sztruksu, zamszu, skór, wełny… – sam materiał dodaje szlachetności i pozwala wprowadzić kolor, który na przykład na zwykłej gładkiej bawełnie czy wiskozie będzie wyglądać płasko.
Cały zestaw tego co mam na sobie: ubranie, buty, dodatki musi się czytać pod kątem koloru trójwymiarowo. Bez ostrych kontrastów między dużymi blokami kolorów – ale też jeden płaski kloc w odcieniu nijakim nie jest dobry.
I choć na przykład mam tendencję, żeby sięgać po neutrale z wielu palet (ecru, czerń, czekoladowy brąz, taupe itd. znajdują się przecież w wielu paletach) – to czysto graficzne zestawienia typu black&white czy, z drugiej strony neutralny total look w beżach lub szarościach – kompletnie mnie zabijają. Muszę to przełamać choćby fakturą typu pieprz i sól, dodatkiem metalu: złota, miedzi, czegokolwiek. Nawet kontrast połysku i matu już dodaje głębi i miękkości. Albo dodać jakiś kolor, zgaszony przez, jakby, film ciemnego dymu.
Problem w tym, że niełatwo się robi zakupy, bo z jednej strony spory rozrzut, z drugiej czasem trudno zestawić całość, zapamiętać, co mam w szafie i zaplanować z czym będę nosić nową rzecz. Tym bardziej, że powinnam też dbać o podkreślenie pionowych linii w sylwetce. Ale zdarzają się też niespodzianki: do musztardowych spodni nagle pasuje ciemnogranatowy zgaszony T-shirt.

Polecam zainteresować się pierścionkami z możliwością regulacji :) Dzięki temu odpada problem z opuchniętymi palcami z rana.